Bölüm 1

İçimde garip bir düşünce dolaşıp duruyordu.

“Bence abartıyorlar… Neden bir okul kötü olsun ki?”

İnsanlar bazen bilmedikleri şeylerden korkar, sonra da onu büyütürlerdi. Belki de bu okul için de aynısı geçerliydi. Eski bir bina, biraz soğuk bir ortam… Hepsi buydu.

Kendi kendime gülüp geçtim.

“Boşuna kuruntu yapıyorum,” diye fısıldadım.

O gece yatağa uzandığımda, aklımda tek şey vardı: O pencerede gördüğüm gölge.

Ama yine de bunu önemsemedim.

---

Sabah olduğunda, güneş pencereden içeri yumuşak bir ışık bırakıyordu.

Mutfağa gittiğimde büyükannem çoktan uyanmıştı. Ocakta hafif buharı üstünde, sıcak bir çorba hazırlamıştı.

“Gel bakalım,” dedi. “Okuldan önce iyi gelir.”

Masaya oturdum. Büyükannemin yaptığı sıcak, yoğurtlu çorbanın kokusu evi dolduruyordu. İlk kaşığı ağzıma götürdüm.

Sıcaklığı içimi ısıttı.

Bir an her şey normal, sıradan ve güvenliydi.

Ama içimde o tuhaf his hâlâ tamamen kaybolmamıştı.

Çorbayı bitirdikten sonra çantamı aldım.

“Ben gidiyorum,” dedim.

Büyükannem bir an bana baktı. Sanki bir şey söylemek istiyordu ama vazgeçti.

Sadece başını salladı.

Kapıdan çıktığımda hava serindi. Kasabanın sokakları sessizdi.

Ve uzakta, o büyük gri bina yine karşımdaydı.

Okul.

Adımlarım yavaşladı.

Kalbim nedensizce daha hızlı atmaya başladı.

“Ne olabilir ki?” dedim kendi kendime.

Ama yine de… içimdeki o merak, beni geri dönmekten alıkoydu.

Ve böylece, o okula doğru yürümeye başladım.Okula yaklaştıkça içimi garip bir korku kaplıyordu ama bir yandan da kendime gülüyordum. “Ne saçma bir durum,” diye düşündüm. Sanki ilkokuldayken okula ilk kez gidiyormuşum gibi bir his vardı içimde.

“Bune böyle?” dedim içimden.

Okulun kapısından içeri girince etraf sessizdi.

Kimse bağırmıyor, kimse koşuşturmuyordu.

Sadece düşük sesli bir uğultu vardı.

İstiklal Marşı için sıraya girdik.

Okul çok kalabalık değildi. Zaten pek öğrenci yok gibiydi.

“Normaldir,” diye düşündüm. “herkes şehirde olduğu için köylere gelen azdır.”

Ama yine de içimde tuhaf bir boşluk hissi

Sanki bu okulda bir şey eksikti…
İstiklal Marşı bittikten sonra yavaşça sınıfa ilerledim. Ben de kalabalığın arasında yürümeye başladım.

Yeni bir okul, yeni bir başlangıç...

Hem heyecanlıydım hem de korkuyordum.

Sınıfın kapısının önünde birkaç saniye durdum ve derin bir nefes aldım. Sonra kapıyı açıp içeri girdim.

Sınıfta birkaç kişi oturuyor, birkaç kişi de kendi aralarında konuşuyordu.

İçeri girince herkes kısa bir süreliğine bana baktı.

Gözler üzerimdeyken biraz gerildim. Ne yapacağımı bilemeden boş sıralara göz gezdirdim.

"Yeni öğrenci olmanın zorluğu bu galiba," diye düşündüm.

Sessizce boş bir sıraya doğru ilerleyip oturdum. Çantamı yanıma bıraktım ve etrafı incelemeye başladım.

Sınıf normal bir sınıf gibiydi.

Ama nedense içimdeki o garip his hâlâ geçmemişti.

Sanki bu okulda sadece yeni bir döneme değil, bilmediğim başka bir şeye de başlamıştım.

Tam o sırada yanımdaki kız bana dönüp gülümsedi.

"Merhaba, sen yeni gelen öğrenci misin?" diye sordu.

Başımı ona çevirdim.

"Evet," dedim.

"Ben Zeynep."

"Ben de Gece."

Zeynep gülümseyerek başını salladı.

"Hoş geldin Gece."Küçük bir gülümsemeyle başımı salladım.

"Hoş buldum," dedim.

Sesim biraz kısık çıkmıştı ama Zeynep bunu garipsemedi.Bir süre sonra Zeynep bana dönüp,

"Neden buraya geldin?" diye sordu.

Ben de ona anlattım.

Büyükannemin yanına taşındığımı ve bu yüzden bu okula başladığımı söyledim.

Zeynep dikkatlice beni dinledi.

"Anladım," dedi.Ben de ona sordum.

"Peki neden bu okulu konuşuyorlar?" dedim.

Zeynep bir süre düşündü.

"Benim de bir fikrim yok. Zaten kimse bu konu hakkında konuşmuyor," dedi.

Tam ona başka bir şey soracakken sınıfın kapısı açıldı.

Öğretmen içeri girdi.

Herkes yavaşça yerine geçti ve sınıf sessizleşti.

Ben de gözlerimi tahtaya çevirdim.Öğretmen içeri girdiğinde yüzü oldukça ciddiydi.

"Merhaba arkadaşlar," dedi.

Sonra sınıfa bakıp,

"Bu sene aranıza iki yeni arkadaşınız geldi," dedi.

"Zeynep ve Gece, kendinizi tanıtın kızlar."

Önce Zeynep ayağa kalktı.

"Benim adım Zeynep. İzmir'den Samsun'a taşındık ve bu okula başladım," dedi.

Sonra sıra bana geldi.

Yavaşça ayağa kalktım.

"Benim adım Gece. Aslen Samsunluyum ama Tekirdağ'da yaşıyordum. Büyükannemin yanında kalmak için buraya geldim ve bu okula başladım," dedim.

Daha sonra sessizce yerime oturdum.Ders bittikten sonra zil çaldı.

Herkes sınıftan çıkmaya başladı. Ben de çantamı alıp yerimden kalktım.

Zeynep yanıma geldi.

"Okulu biraz gezmek ister misin?" diye sordu.

Başımı salladım.

"Olur."

Birlikte koridorlarda yürümeye başladık. Okulun bazı yerleri normal görünüyordu ama bazı köşeleri sanki yıllardır kimsenin uğramadığı yerler gibiydi.

Duvarlarda eski fotoğraflar vardı. Bazılarının kenarları yıpranmıştı.

"Bu okul neden bu kadar konuşuluyor sence?" diye sordum.

Zeynep etrafına bakındı.

"Garip şeyler olduğunu söylüyorlar ama kimse ne olduğunu anlatmıyor."

Bu sözlerden sonra ikimiz de bir süre sessiz kaldık.

Yürürken okulun en uzak köşelerinden birine geldik.

Orada diğerlerinden farklı bir kapı vardı.

Kapının rengi solmuştu ama üzerinde hâlâ dikkat çeken garip şekiller duruyordu. Sanki diğer kapılardan saklanıyormuş gibiydi.

Yaklaştıkça içimde garip bir his oluştu.

"Neden buraya daha önce hiç kimse gelmemiş gibi?" dedim.

Zeynep kapıya baktı.

"Belki de gelmemeleri gerekiyordur."

Bu sözleri duyunca ona baktım.

Tam o anda kapının arkasından çok hafif bir ses geldi.

İkimiz de donup kaldık.

"Sen de duydun mu?" diye fısıldadım.

Zeynep cevap veremeden okulun zili çaldı.

Bir anda ikimiz de irkildik.

Kapıya son bir kez baktım.

Ama artık aklımda tek bir soru vardı.

Bu kapının arkasında ne saklanıyordu?