SEN BENİM OKUDUĞUM EN GÜZEL KİTAPSIN.

Çok uzun zaman geçti…
Yıllar önce bir kitap okumaya başlamıştım.
Yıllarca aynı kitabı defalarca okudum,
Aklımdan bir an bile başka bir kitap geçmedi,
Geçiremedim.

Sonra bir gün…
Kitabım kayboldu.
En son bıraktığım yerde yoktu.
Aradım, ulaşamadım,
Günlerce bulamadım.

Bir gün duydum,
Okuduğum kitabı bir başkası çalmış.
Sayfalarını yırtmış ama,
Yine de kitabım halinden memnunmuş.

Ben, sayfalarını ayırırken yırtılır korkusuyla
Parmak ucuyla dokunurdum o kitaba.
Oysa o, bir başkasının
Onu paramparça etmesine izin vermiş.
Tabii o sırada
Benim içimi de paramparça etmişti.

Şimdi o kitabı kim okuyor,
Kaçıncı sayfasında bilmiyorum.
Ama eminim,
O kitabı benden sonra kimse
Aynı iştahla, aynı merhametle okuyamadı.
Okuyamayacak da.

Ve onca şeye rağmen…
O kitabı okuduğum için
Zerre pişman değilim.

Çünkü,
“Sen benim okuduğum en güzel kitapsın.”

— SuskunBey, Gittiğin Yerde Mutlu Ol