4.Bölüm "hata"

Bugün çok yorucu bir gündü. Her şeyi o kadar hızlı yaşamıştım ki, ne zaman ne yaşandı farkında değildim. Emir'in söyledikleri kafamda dolanıyordu. O cümleleri hâlâ aşamamıştım.

Buse'ye yük oluyorum.

Annemi çok küçük yaşta kaybetmiştim. Annem beni seviyordu. Ben de ona kalpten bağlıydım. Annemsiz bir dakika bile geçiremiyordum. Beni okutmak için, elinden gelen her işi yapmıştı. Ah anneciğim, keşke yapmasaydın.

Aklıma geldikçe sinirleniyordum. Her şey o kadın yüzündendi. Ben anneme nasıl bağlıysam, annem de bana ve babama o kadar bağlıydı. Kimsesiz olduğundan ve zamanında onu okutmadıkları için, tek dayanağı babamdı.

Ama o yelloz var ya o yelloz! Düşmedi babamın yakasından. Ne yaptı etti girdi koynuna! Anneciğim de arkasında bırakacağı evladını düşünmeden, kıydı canına.

Anneciğim, seni özlüyorum..

Beni okula son gönderdiği gün, 4 Eylül. Daha dün gibi aklımda.

O gün canım çok mantı çekmişti.
Son kez gitmeden önce mantı yapmıştı bana.
Kursağımdan geçmedi anneciğim..

4 Eylül 13:25

Annemin o güzel sesi doldu kulaklarıma.

"Asya, Kızım hadi! Beş dakikan var. Okula geç kalacaksın."
Sesi bana huzur veriyordu. Öyle bi' huzurdu ki.. hiç gitme benden anneciğim. Benim her şeyim bir tek sensin.

"Tamam anneciğim, hemen geliyorum." dedim ve koşar adımlarla merdivenden indim. Mutfakta olan annemin yanına gidip, boynuna atladım. yanağına bir öpücük kondurdum.

"Anneciğim, bugün mantı yapar mısın? Canım çok çekti, sen çok güzel yapıyorsun!"

"Tabii kızım, sen istersin de ben yapmaz mıyım? Benim güzel kızım ister de ben yapmaz mıyım? Bugün benim güzel kızımın doğum günü ve ben o ne isterse yapacağım, söz." dedi ve çantamın fermuarını çekti. Ceketimi giydirdi ve beni okula uğurladı.

O gün onu evde, asılı halde, bulacağımı bilemezdim.

Saat 18:30 okuldan çıkış saatimizdi. Bizim evimiz, okulun hemen karşısındaydı. O kadar çok acıkmıştım ki; bir an önce eve gidip, annemin elinden o leziz mantısını yemek istiyordum.

Ama ben evin önüne geldiğimde, burnuma iğrenç kokular gelmeye başlamıştı.

Kapıyı bir kez tıklattım.
Tık tık tık
Ses yok.

Ve bir kez daha.
Tık tık tık

Hâlâ kimseden ses çıkmıyordu. Annem bir yere mi gitmişti acaba? Annemin dışarı çıkabilme ihtimali olduğu için, her zaman, paspasın altında bir yedek anahtar saklardı. Paspası kaldırdım. Altındaki anahtarı aldım. Kapıyı açtım ve koku daha da ağırlaştı.

Eve ölüm sessizliği hakimdi. Herkes neredeydi?

Salona bakıyorum, yok.

"Anne?"

Mutfağa bakıyorum, mantı var ama annem yok.

"Anne nerdesin?"

"Korkuyorum.."

Gözlerimden yaşlar süzülmeye başlamıştı. Annem yoktu, sadece iğrenç bi koku vardı. Odaları tek tek gezmeye başlamıştım. Koku misafir odasından geliyordu sanki.

Ürkek adımlarla kapıya yaklaştım. Kapı kolumu tutmaya çalışan elim tir tir titriyordu. Kapıyı yavaşça açtım ve o gördüklerimden sonra, kalbimi hissetmemeye başlamıştım.

Şahit olduğum manzara, travma sebebimdi.
12. Yaş travmam.
Ne güzel bir doğum günü hediyesi, değil mi?

Annem havada asılı duruyordu.
Boynunda da bir ip.
Kalın bir ip.

Şimdiki Zaman

Kaç dakikadır düşünüyorum bilmiyorum ama, eve gelmiştik. Buse topuğunu yere vura vura gidiyordu. Bir daha ne topuklu aldırırım, ne de almasına izin veririm arkadaş.

Kaşları çatık, hareketleri fevriydi. Fazla sinirlenmiş canım arkadaşım.

Sinirden elleri bile titrediği için, bir türlü anahtarı deliğe sokamamıştı.

Her ne kadar “ver şu anahtarı ben açayım.” Desem de, dinlemeyi bırakın yüzüme bile bakmıyordu. Buse sen de mi ya?

“Buse! Ya sana kötü bir şey mi yaptım?? Neden bana böyle davranıyorsun!?”

Buse bu sorumdan sonra bana verebileceği en kötü cevabı verdi.

“Daha kötü ne yapabilirsin ki Asya?”

Harikasın Asya.
Bir tek Buse vardı.
Onu da kaybediyorsun.

“Özür dilerim Buse… Pişman oldum, gerçekten pişman oldum! Allah beni bildiği gibi yapsın! Kalbim deli gibi atıyor hâlâ. Seni de kaybedemem Buse. Haklısın gerçekten haklısın. Ama nasıl düzelteceğimi bilmiyorum. Buse bana yardım et ne olur. Benim senden başka kimsem yok. Bana senden başka kimse yardım edemez. Sen de sırt çevirme bana n’olur.”

“Asya bak her konuda arkandayım. Ama bu yaptığın doğru bir şey mi sence!?”

Buse bağırıyordu.
İlk defa Buse bana ciddi anlamda bağırdı.

Buse'nin bana bağırmasıyla, babamla olan anılarım aklıma geldi. Babam da bana hep bağırırdı. Ne yaparsam yapayım yaranamazdım. Ne isterse yapardım ama mutlaka bi kusur bulurdu.

Ellerim kulaklarıma gitti. Daha fazla gürültü istemiyordum. Bana daha fazla bağırılmasını istemiyordum. O kadar karışıktı ki kafam, geri geri yürümeye başladığımı, duvara çarpınca fark etmiştim.

O duvara çarpmam benim çöküşüm oldu. Daha fazla ayakta duramadım. Yavaş yavaş yere çökmeye başlamıştım ki Buse fark etti. Her zamanki gibi koşarak yanıma geldi ve bana sıkıca sarıldı.

“Özür dilerim! Özür dilerim Asya, kendine gel! Asya Buradayım. Şu ânımıza odaklanır mısın? Asya gerçekten özür dilerim.”

Ayakta durmayı bırakın, şuan gözlerimi hareket ettirmek bile zordu benim için.

Asya Yıldırım’ın hayatına hoş geldiniz.

Benim hayatım, annemin ölümünden beri, kesintisiz ataklarla ve nefes almakta zorlandığım anlarla geçiyor.

Bunu garipseyebilirsiniz, saçma bulabilirsiniz, inanmayabilirsiniz. Düşünce özgürlüğü diye bir şey var sonuçta. Ama gerçek bu.

Eminim siz de hayatınızda, en az bir kere yaşamışsınızdır. En az 1 kere de olsa atak geçirmişsinizdir.

Peki var mıydı destek çıkanınız?

Var mıydı yanınızda birileri? “Korkma ben yanındayım, geçecek.” diyebilen birileri.. girdi mi hiç hayatınıza?

Benim Buse’m var.
Yani vardı...
Sizin kiminiz var?

Panik her köşemi sarmıştı. Tir tir titriyordum. Bu beden bu ruhu daha fazla taşıyamayacak, biliyordum. Duvara yaslandım. Tek tutunabileceğim yer orasıydı çünkü.

Buse de gidiyordu. Onlar gibi bana sırt çevirmişti. Şimdiyse sadece atak geçirdiğim için yanımdaydı. Belki de bunca zamandır, sırf bu sorunlarım için yanımdaydı. Kim bilebilir ki?