Dünyanın Sonuna Doğmuşum

Geceyi düşüncelerle sabaha tamamlar,
Şafak vakti yeni bir güne uyuyup kalırlar.
Yeni gün değil, yeni bir ölümdür sabahlar.

Ne kadar da müşküldür bu insanlar,
Ne şanssız şöyle bir bahta sahip olanlar.
Sahi kimlerdir onlar?
Ben söyleyeyim,
"Onlar", insanların arasında yaşayan
Ama asla onlara ait hissedemeyenlerdir
"Onlar" iyi niyetinin bedelini sürekli ödeyenlerdir.
Ve yine
"Onlar" kendini sürekli aşırıya kaçarak sorgulayanların ta kendisidir.

Sararmış yüzlerindeki tek ışıltı,
Uykusuzluktan yaşaran mahzun gözleridir.
Onlar için acı yaşadıklarını hissettiren
Tek gerçektir.

Yine de mutludurlar.
Her şeyin düzeleceğine inanmasalarda,
Ölümün hakikatıyla huzur bulurlar.
En derin nefeslerini içlerine çeker
Oturdukları yerden,
Muzip bir gülümsemeye,
Ölüme göz kırparlar.