Ön Okuma

BÖLÜM FRAGMANI (Ön Okuma)

Rize’nin hırçın denizi, malikanenin devasa camlarına adeta kırılacakmış gibi vuruyordu. İçerideki sessizlik, dışarıdaki fırtınadan daha tehlikeliydi.
Baras, parmaklarının arasındaki kehribar tesbihi sertçe çevirirken, gözlerini odanın ortasında, ayakta dimdik duran kıza dikti. Üzerindeki ıslak kıyafetlerden damlayan sular halıya süzülüyordu ama kızın bakışlarında en ufak bir titreme bile yoktu.
"Burası Karadeniz, Alya," dedi Baras, sesi dalgaların kayaları dövmesi gibi boğuk ve derinden geliyordu. Adımlarını yavaşça kıza doğru attı. "Burada benim rüzgarım esmeden yaprak kımıldamaz. Sen ise fırtınanın göbeğine, kendi ayaklarınla yürüyerek geldin."
Alya, çenesini hafifçe yukarı kaldırdı. Gözlerindeki o meydan okuyan parıltı, Baras’ın o meşhur Karadenizli inadını tetikleyecek kadar keskindi. Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Rüzgarından korksaydım, Baras Karahan," dedi, sesi odayı bir bıçak gibi kesti. "Senin o çok güvendiğin denizinde gemileri ben yakmazdım. Beni buraya kapatarak esir aldığını sanıyorsun..."
Baras, aralarındaki mesafeyi tamamen kapatıp kızın tam karşısında durdu. Eğildi, nefesi kızın yüzünü yalayıp geçerken fısıldadı:
"Esir almadım. Sadece girdabıma çektim. Ve inan bana, buradan çıkış yok."
Alya geri adım atmadı. Gözlerini adamın kömür karası gözlerine dikti.
"Bakalım o girdap ilk hangimizi yutacak."