Londra

Deniz Soysal

Geride bıraktığımız şeyleri, gerçekten geriye bırakmış mıydık?

Yoksa bu sadece bizim kabullenemediğimiz bir durum muydu?

***
Gökyüzü parçalı bulutluydu, yağmur yapacağının habercisiydi. Gökyüzündeki yağmur bulutları âdeta içimdeki hisleri andırıyordu. Her an yaşlarını dökebilir, şimşekler çakabilirdi.

Londra'nın soğuk havasına alışmış olacaktım ki, yanımda her zaman bir atkı bulundururdum.

Kırmızı yünlü atkım... Teoman'ın daha doğrusu Demirin bana aldığı son hediyeydi.

Elimin sürekli gittiği o atkı... Bizim Teomanla aşkımızın rengi gibiydi.

Kavuşamayan, imkansızlığın bir araya gelmişinin rengiydi kırmızı.

Onunla kötü bir şekilde ayrılsam bile onu bir türlü unutamıyor, aklımın derinlerinden çıkaramıyordum.

Onunla alakalı şeyleri görünce istemsizce gülümsüyordum. Yeri geldiğinde ise üzülüyordum.

Kendime söz versem bile olmuyordu. Onunla geçirdiğim anılar unutulmayacak kadar benzersizdi.

Bana yaşattığı duyguları yaşacayağım aklımın ucundan bile geçmezdi. İlk kez onun sayesinde yaşamıştım.

Aşık olmuştum.

Ama onunla son kez geçirdiğim gün, kabusum olmuştu.

Teoman kendisinin Demir olduğunu öğrendiği gün hayata küstü. Annesinin, babasının ve en önemlisi abisinin ona gerçeği söylemediğini öğrenince perişan bir hale geldi.

İlk başta benim onun Demir olduğunu bildiğimi bilmiyordu. Onun yanında içimdeki o sırrı tutarak kalıyordum.

Neden söylemedim ki!

Günün birinde yine Teoman'ın yanına gitmek için mutlu bir şekilde hazırlanıyordum. Fakat o mesaj gelene kadar.

Teoman; Deniz.

Teoman; Eve gelme

Teoman; Her zaman ki yere gel.

Yazdıklarını çok umursamamıştım.

Onu dinleyerek, söylediği yere gitmiştim. Gülümseyerek onun yanına geldiğimde, onun bana gülümsemediğini ve gözlerinin kıpkırmızı olduğunu görünce yüzümdeki gülümseme silindi.

Öğrenmişti.

Açıklama yapmama bile izin vermeden, bitti, demişti.

Bitti.

Bitti.

Bitti.

O kelimeyi duyduktan sonra hayatım değişti.

Bana öyle sözler söyledi ki beynimin içinde hâlâ o gün ki gibi yankılanıyordu.

"Ben sana bütün her şeyimi anlatırken, sen benim kim olduğumu bile bana söylememişsin. Yazıklar olsun sana."

"Seni hayatımın sonuna kadar affetmeyeceğim."

Hem Teoman'dan kaçmak için, hem de geleceğim adına Londra'da burslu bir şekilde üniversite okuyorum.

Gece gündüz, gözlerimden uykular akarken ders çalışıp, istediğim üniversiteyi kazanmayı başarabilmiştim.

Kimseye söylemeden gizlice Londra'ya taşınıp, yeni bir iş bulmuştum.

Part time olsa bile iyi bir maaş aldığımdan dolayı, kendimi geçindirebiliyordum.

En azından aileme yük olmuyordum.

İşe geç kalmamak adına, otobüse binecektim.

Şansıma Londra'nın en kalabalık gününe denk gelmiştim. Duraklarda insanlar adeta dolup taşıyor, otobüsün içini dolduracakları belliydi. İç çekerek kulaklığımı aynı durağın kalabalığı gibi olan çantamın içine bıraktım.

Adımlarımı hızlandırarak insan topluluğunun arasına kaynadım.

Kalabalığın beni bunaltmasından dolayı, kalabalıktan nefret ediyordum.

Yanımda ter kokan insanlar, bir tarafta sürekli olarak bana bakan insanlar...

Ben otobüsü sessizce beklerken Londra'daki tek Türk arkadaşım mesaj gönderdi.

Rüya; Gelmiyor musun işe kızım

Rüya; Yine teomalı mı düşünüyorsun

Deniz; Rüya ne alaka

Deniz; Otobüsü bekliyorum

Deniz; *Fotoğraf*

Deniz; Kombin nasıl

Rüya; Konuyu dağıtmaya çalışıyor mal

Rüya; Tam Deniz kombini

Deniz; Sağ ol canım ya

Rüya'nın son derece iyi mesajlarını okuduktan sonra, otobüsün geldiğini fark edince telefonu kapattım.

Otobüsün durmasını bekleyip, kapılar açıldığında direkt olarak içeri attım kendimi. Küçük vücudum sayesinde, kalabalığın arasından geçerek kapıdan içeri kolaylıkla girmiştim.

Etrafa göz gezdirip, boş bir yer görünce adımlarımı o tarafa çevirerek boş yeri doldurdum.

Başımı Londra'nın soğuk ayazından dolayı buz kesen, cama doğru yasladım.

Gözlerimi yavaşça yumup, alamadığım uykumu almak için biraz kestirdim.