0,2

Tıp da okuyabilirmişiz. Bu yüzden bölümümü ona göre seçtim. Üniversite hayatım tıp hazırlık ile geçecekti.
(…)
Ne nihayet o büyük gün gelmişti. Aylar süren çalışmalarımın sonucunda sınavlarım bitmişti. Şimdi sadece susup kitap okumak vardı. Yaptım da. Kitabımı okurken yanıma bir çocuk geldi, yanıma oturdu ismini bilmiyordum. Yüzünü görmüş olabilirdim. Ama hatırlamıyordum. Yanında biri daha vardı ama onu da hatırlamıyordum?
“Buyur?” dedim kibarca. Yanındaki çocuğun kolundan çekiştiriyordu.
“Ya bi’ dur Burak ya!” dedi yanımda oturan kolunu çekiştiren çocuğa.
“Karan sakın!” dedi isminin Burak olduğunu öğrendiğim çocuk.
Demek onun ismi de Karan’dı.
“Durmuyorum. Lorin benimle konuşana kadar durmayacağım.” dedi Karan. Egoist bozuntusu seni.
“Merhaba! Nasılsın? Bende iyiyim sağol! Aa öyle mi işin mi var? Görüşürüz o zaman. Bye bye” dedim sakince ona el sallayarak.
“Karan, herkes Lorin’e manyak der. Kime sorsan aynı cevabı verir. Yanlış kişiyi seçtin dalga geçmek için. Tamam popülersin ama bu ona işlemez.”
Oooo bingo! Bu çocuk hem popüler hem -Allah var yalan olamasın- yakışıklı hem de zorba öyle mi? Bahse girerim notları da iyidir ama ailevi sorunları vardır.
Tam kitap karakteri. Bir kitapta olsaydım kesin aşık olurdum. Ama şimdilik öyle değil. Bence bunu anası doğurmamış s*çmış.
“Lavanta’nın kokusu bir koku ise,
O senin kokun nedir öyle?
Rağmen herşeye
İstiyorum her gün olmak
Seninle…” diye okudu gözlerime bakarak bu… bu… saçma şeyi tabii ki. Kim buna düşer ki?
“Iyyyy!” diye tepki verdim şiirine. Yüzü düştü.
“Zevksiz!” dedi ve devam etti. “Ama ben seni böyle sevdim Lorin. Aktostişimi beğenmiş olmaya bilir-“ derken sözünü kestim.
“Aktostiş mi? Hah! Tam bir gerizekâlısın biliyor musun? Benim ismim ‘Loris’ değil Lorin aptal!” dedim alayla. Artık başımdan gitmesini istiyordum.
“Hassiktir!” dedi ve Burak’a baktı. “Doğru söylüyor kız. Sen niye söylemedin mal?” dedi Karan bilmem nesi.
“Neyse artık hevesini almışsındır. Benden sana yüz yok. Defol git şimdi!” dedim parmağımla kapıyı göstererek.
“Aynı sınıftayız.” dedi Karan. “Hatta aynı sırada oturuyoruz. Sen hiç yanına bakmadığın için beni fark etmedin bile. Sadece ders çalışmak, kitap okumak. Senin için aşk yok mu hayatında? İlla ki bir sevgilin yada hoşlandığın biri olmuştur değil mi?” dediğinde düşündüm. Yoktu… Benim hiç hoşlandığım biri olmamıştı.