17. Bölüm

Sabah kalktığımda annemin yanına indim mutfakta yemek hazırlıyordu yardım etim abimlerin odalarına gidip hepsini kaldırdım misafir odasına

girdim devran odada yoktu ben de odadan çıktım salona geçtim kapı çaldı kapıyı açtım bir kuryeci vardı elinde kocaman gül ve papatya vardı

adımı söyledi imzalamam yeri gösterdi imzaladım ve çiçeği alıp içeriye geçtim annem yanıma geldi " kızım kim gönderdi bunu çok

güzelmiş" dedi bilmiyorum anlamında başımı salladım üzerinde not vardı alıp açtım

Not

Dün aşkını getirmemem gerekirdi kusura bakma bana Tugayı kıskandırmak istediğini söyledi kabul etim ama senin rahatsız olacağını düşünemedim özür dilerim nolur beni affet

Devran

Yazıyo du anneme döndüm "galiba ben kim olduğunu bilmiyorum" dedim çiçeğe bakmaya devam ettim " kim

göndermiş kızım" dedi annem " devranla oyun oynadık ben kazandım ondan bana bunu gönderdi" dedim çiçeği alıp devranın odasına gitim

kapıyı çaldım gel sesi gelince içeriye girdim kapıyı kapatım koltuğa oturdum devran her hareketimi izliyordu ona baktım bana bakıyodu

" Çiçek için teşekkürler ama gerek yoktu" dedim gülümsedi " dün sen biraz fazla sinirlendin ondan gönderdim gönlünü almak için çünkü

bana küs ve kızgın olmanı istemem" dedi derin bir nefes aldım " ben sana sinirli değildim benim sinirim o kızın bana bakışlarıydı seninle bir alakası

yok yani" dedim bir iki saniye bişey demedi " olsun Eftelya en azından mutlu oldun" dedi çiçekleri alıp ayağa kalktım arkamı döndüm " gerek yoktu

ama teşekkürler bu arada en sevdiğim çiçekleri nerden biliyosun" diye sordum şaşırdı " ya öyle mi bilmiyodum rasgele sipariş vermiştim

tutmuş deme ki " dedi gülümseyip odadan çıktım mutfağa geçtim annem de burdaydı yanına gittim " anne çiçekleri vazoya koyucam ama

bulamadım" dedim ama aramıştım ki annem mutfaktan çıktı ve elinde vazo ile geldi elinden aldım vazoyu içine su doldurup çiçekleri içine koydum bir

tanesini aldım çünkü kitabımın arasına koyucaktım kuruyunca çok güzel oluyo " abimler kalkmadı mı daha"dedim annem cevap vermeden

Tugay abim geldi " kalktık tabi başımızda böyle abisine düşkün bir çiçek olunca uyumak mümkün değil" dedi " e benimde başımda dört tane

bak tamı tamına dört tane abi olunca napalım uyandırma görevi bize düşüyo" dedim ve babamı gördüm mutfağa geldi ilkin annemi öptü

sonra beni öptü hepimize döndü " bu akşam yola çıkıcaz Diyarbakır'a gidiyoruz" dedi hemen ellerimi birbirine vurdum babamlar bu halime

güldüler bende güldüm " eee saat kaçta yola çıkıcaz"dedim babam saat 11,12 gibi dedi " baba kumsalar da gelicek mı kumsalsız olmaz" dedim

arkadan murat amcanın sesini duydum " biz olmadan olurmu hiç" dedi o tarafa döndüm kumsal bana doğru koşmaya başladı bende

kılarımı iki yana açıp onu bekledim geldi ikimizde sarıldık sonra ayrıldık abim arkamızdan bağırdı ona döndüğümde " çok açım sarilmaniz

bittiyse yemek yiyelim alışverişe çıkıcaz çünkü" dedi ikimizde başımızı salayıp sofraya geçtik devranda gelmişti baya iyileşmişti yarası onun

için o da gelicekti biz yemeğimizi yedik etrafında toplayıp bahçeye çıktık burayı çok seviyodum hep beraber oturduk abim baya efkarlı

olucak ki türkü açtı biz sohbet etmeye başladık abim bana döndü " güzelim Diyarbakır da kuzenlerimiz var ve tek kız sensin" dedi gözlerim

fal taşı gibi açıldı abimlere baktığımda hepsi kafasını saladı "siz ciddimisiniz ya tek kız ben olamam" dedim demir abim " maalesef ki öyle

güzelim" dedi "eee kumsal olmasa tek kalıcam yani" dedim hepsi başını saladı Tugay abim ayağa kalktı " hadi bakalım hanımlar alışverişe" dedi

devran da ayağa kalktı Kumsalı kolunun altına aldı ben önde abimlarin dördü de arkamdan geliyodu tabi birde koruma ardusuyla yola çıktık...