BODRUM KATI

Herkes yeni bir başlangıç için beyaz bi sayfa acıyordu ama hayat onun beyaz bi sayfa acımasına her zaman karsı cıkıyordu.

Herkes gibi actıgı bazı beyaz sayfalar baskaları tarafından değil de babası tarafından kapatılıyordu bunun sebebini gerekten hicbir zaman tam olarak cözebilmis değildi ve eskisi kadar da düşünmüyordu bunu

Göksu günesin bile kıskandıgı uzun ve parlak sarı saclara ve insanların denizde bogulmus gibi hissettiği ama aksine mavi renginin en güzel tonlarının toplandığı masmavi gözlere sahipti.

Fakat kader her zaman yasadıklarını dısı gibi güzel olmaması için elinden geleni yapıyordu ve en büyük destekcisi ise babasıydı bu gercek hergün yüzüne sert bir tokat gibi carpıyordu ve o evde kaldıgı hergün cehennemdeymis gibi acı veriyordu.

"Seni daha kac kere daha uyarmam gerekiyor" derken sesi her zamankinden daha sertti göksu bu sefer kaçışının olmadığını biliyordu ama elinde hiçbisey gelmiyordu dısardan bakınca herkesin özeneceği baba kız gibi görünseler de eve girdikleri anda insanlara gösterdikleri maskeleri düsüyordu ve tekrardan birbirinden ölesiye nefret eden iki düşmana dönüşüyorlardı.

Babası daha fazla dayanamamış kızının yangına sert bir tokat atmıştı. Kız ise hic tepki vermeden elini yanağına koymuştu hafif sendelemişti de ama pekte önemli değildi.

Babasının onu kolundan tutmasıyla birlikte bi anlık afallayan bakıskarla babasına cevirdi yüzünü babası da ondan böyle bi tepki beklemiyordu sonuca her zaman yaptıgı seyi yapıp kızının psikolojik destek almasına sebebiyet veren o yere dogru gitmeye başladı cünkü genc kız gitmemek için direniyordu ama nafile coktan merdivenleri inip bodrum kapısının önüne gelmişlerdi.

Göksu ne kadar yalvarıp yakarsa da babası onu dinlememiş onu bodrum kapısını acıp içeriye atmıstı bile. Korkularıyla bu defa yüzleşmeye tekrardan hazır değildi kapının kapanma sesi gelirken ayaga kalmıs kapının kapanmasını engellemeye calısıyordu ama kilit sesi coktan gelmişti bile. Yan tarafta duran askılıga anahtarı asmıştı bu sefer genelde her zaman cebine koyardı ama bu sefer koymayı akıl edememişti babası.

Her gecen zaman kafasındaki sesler daha da cogalıyordu hayal meyal gördüğü seyler aklını yitirmesine sebebiyet veriyordu sanki bu zaman kadar bayılmamıs ya da panik atak gecirmemesi resmen bi mucizeydi kapının önünde durmus ve cok az da olsa iceriye sızan ısıga bakıyordu kafasındaki sesler hala durmus değildi kapı da içeriye hava akışını saglayan hapishane kapılarındaki gibi bi bosluk vardı ve bu biraz daha genişti çıkmak için bi yol arıyordu fakat henüz bulamamıstı bakışlarını bi saga bi sola doğru götürüken gözüne askılıktaki anahtar çarptı cok uzağında değildi elini uzatıp aldı ve içeriden kapıyı acınca yüzünde kısa süreli bir gülümseme peydahlandı.

Göksu babasının uyumasını fırsat bilerek yukarı kendi odasına dogrru sessizce cıktı ve masanın üstünde duran neredeyse 1 hafta önce aldıgı son model telefonunu şarjdan cıkarıp saate baktı 03:45 geçtiğini görünce korumaların 15 dakika sonra devir teslim etme zamanıydı(yanlıs yazmıs olabilirim bebislerr)

Dolabımdan sırt cantamı alıp içine birkac tshirt sort ve ne olur ne olmaz diye 1 tane örgülü polo kazak ve hırka ceket tarzı bisey de koymustum kendi üstümü de değiştirip kısa kollu bi tshirt ve mavi bi kot pantolon giymiştim calısma masamın cekmesinde ki airpods ve power bankta cantama koymustum. Hali hazırda bulunsun diye de bi miktar para almıştım yanıma.

Saate baktığımda 03:57 geciyordu ses cıkarmamak adına asagı mutfaga dogrru ilerledim ve sürgülü kapıyı acıp kendimi bahceye attım etrafta koruma yoktu ve bunu fırsat bilip arka kapıya doğru ilerleyip kapıyı actım ve kendimi dısarıya attım.

Evden oldukca uzaklaşmış şehir merkezine dogru gidiyordum sanırım(emin değil) kafamın içindeki sesler susmak yerine daha cok artınca cok islek bi yer olmayan caddenin kaldırımına cöktüm ve oturmam ile kafamı sert bi sekilde direge vurmam bi olmustu daha fazla dayanamayıp bedenimi karanlığa terk ettim.

SELAMM ASKLARIMM İLK KİTABIM VE YAZIM HATASI VE YANLIŞLAR OLABİLİR
Gidişat nasıl sizce