Giriş

Yıl 2020 Eylül 4

Okuldan çıkmış evime yürüyordum. Karşıma o çıktı hayatımın aşkı olduğuna inandığım adam.

Onu görünce yüzüme bir tebessüm yerleşmişti hemen hızlı hızlı yanına gittim Ali bana döndü ve o Keskin kahveleriyle buluştu gözlerim bir süre Keskin kahvelerinde dolaştı bakışlarım.

Ve dudaklarından o cümle döküldü
Güzelim sana bir sürprizim var seni önce eve bırakayım hazırlan istersen ne dersin
O cümle benim hayatımı karartan bir döneme girişimin başlangıcıydı nerden bilebilirdim ki...
...
2028 Nisan 11

Uçağa geç kalmamak için hızla yürümeye çalışırken kafamdaki sesler susmuyordu, neyseki herşeyi geride bırakacağım için mutluyum, ben bu düşünceler içinde boğulurken pasaport kontrolünden geçip uçağın içinde koltuğumu arıyordum en sonunda buldum koltuk numaram 4 bu sayıyı her gördüğümde kalbim sıkışıyor.

Bugün günlerden 11 Nisan Rusya'ya gidişimin ve yeni hayatımın başlangıcı.

Tam koltuğuna kurulmuş o dört buçuk saati nasıl geçireceğimi düşünürken yanımdaki koltuğa bir yolcu gelmişti.

Çok umursamadan önüme döndüm ama her zaman olduğu gibi kafamdaki sesler yine konuşmaya başladı.

Sen kimsin? Niye burdasın? Niye hâlâ hayattasın inci ?
Senin yerin burası değil sen ölmeyi hak ediyorsun inci sen bir hiçsin senin kadınlığın bile şüpheli sen yaşamayı hak etmiyorsun İnci.

Bu düşünceler içinde boğuşurken yanımdan bir ses geldiğini ve bana seslendiğini fark ettim ve zar zor toparlanıp sesin geldiği yöne döndüm yanımdaki yolcu bana sesleniyordu

"Hanımefendi iyimisiniz? Hızlı hızlı nefes alıp veriyorsunuz hosteslerden birini çağırmamı istermisiniz?"

Yine fark etmeden nefesimi kontrol edememiştim bunun için kendimi sonra suçlayabilirdim.

"Teşekkür ederim ben iyiyim sadece ufak bir sorun önemli değil"

Yanımdaki adama boş gözlerle bakıyordum bana inanmış gibi görünmüyordu ama o an düşünebileceğim en son şeydi.

"Eminmisiniz isterseniz hosteslerden birini çağırabilirim"

"Gerçekten teşekkür ederim fakat ihtiyacım yok"

Adam anlamış gibi başını aşağı yukarı hafifçe sallayarak önüne döndü ne kadarda ısrarcı biri diye düşünmeden edemiyorken zihnim bana sürekli hatırlatmak ister gibi tekrar tekrar o anları gözümün önüne getirmeye devam etti. Fakat ben bunları çoktan aşmış kendimle barışık bir kadın olmayı öğrenmiştim.

En çokta kimseye güvenmemem gerektiğini öğrenmiştim

Bölüm sonu