Giriş

Kızlar, annelerinin kaderini yaşar derlerdi. Bir zamanlar buna inanmazdım. Ama şimdi... Doğruymuş.

Ben Canan, Canan Kocatepe. İşte bu benim hayatım. Eğer hayat denilebilirse tabii. Gençken, hayalini kurduğum hiçbir şeyi gerçekleştirememiştim. Bir anda gözüm defterime kaydı. Gençlik defterime…

O defteri daha lisede iken yazmaya başlamıştım. O zamanlar tüm hayallerim, daha hayatımda olmayan kızım içindi. Ona, birlikte yaşayacağımız neşeli anları, ona mükemmel bir anne olacağımı yazmıştım. Oysa şimdi, defterin sayfalarına bakarken içim bomboştu. Sayfalara dökülen her kelime, şimdi bana bir yabancı gibi geliyordu.

Çünkü onun için kurduğum hiçbir hayali gerçekleştirememiştim. Sözde o defteri adını bile koyamaya hak görmedikleri kızıma verecektim. Ama bu defteri ona vermek mutluluktan çok acı olacaktı. Benim bile zamanında taşıyamadığım yükleri kızıma veremezdim. Zamanla, o defteri atmam gerektiğini fark ettim. Ama atamadım. Çünkü o defter, yaşanmamış bir hayatın tek kanıtıydı.

Artık hayatımda ne vakti zamanında çok sevdiğim, kızımın babası olacak o adam vardı. Ne de zorla evlendirildiğim kocam olacaktı. Haysiyetsiz biri vardı, ne de bir zamanlar canımdan çok sevdiğim kızım. Hepsi gitmişti. Hepsi, ardında boşluklar bırakarak kaybolmuştu.

Elimde defterim, mutfağa doğru adımlarımı atıyorum. Bir adım, iki adım derken, kapı pervazında birden kalbim sıkışıyor. Nefes almakta zorlanıyorum. Kalbimde bir sızı, derin bir acı var. Ve bir anda, kendimi yerde buluyorum. Defter elimden kayıp düşüyor, sayfaları açılıyor, zamanla solmuş satırlar gözümün önünde dalgalanıyor. Sonra gözlerim kararıyor, her şey siliniyor.

Sanırım ölüyorum. Ama ölecekken bile yalnızım. Ve evet, kızlar annelerinin kaderini yaşarmış. Affet beni, kızım. Sana sahip çıkamadığım için. Seni koruyamadığım için. Hayallerimi seninle yaşatamadığım için. Sana benden hiçbir şey katamadığım için. Ve belki de en kötüsü, seni sevdiğimi asla söyleyemediğim için.

Ne kadar zaman geçti, bilmiyorum. Bilincim hâlâ açık. Tek dileğim, komşumun bir şekilde gelmesiydi. O an şans yüzüme gülüyor, kapı çalıyor. Ama kapıyı açacak gücüm yok. Göz kapaklarım ağırlaşıyor. Sesim, bedenim beni terk ederken tek bir şey düşünüyorum: Keşke zaman biraz daha insaflı olsaydı.

Zaten bunlar son hatırladıklarım. Komşum, anahtarımı kullanarak içeri giriyor.

Feryat figan… Ambulans aranıyor. Ama tek duyduğum ses, ağzımdan dökülen tek bir cümle:

“Kızıma ver, Mahinur’uma ver…”

Adını bile koyamadığım kızım, ona verin. Ona verin ki bilsin… Bir zamanlar onu delicesine seven bir annesi vardı.

Sonrası... derin bir karanlık...