1.BÖLÜM

İyi okumalar...

Gözlerini tavana dikmiş öylece bakıyordu. Aylardır gördüğü rüya yine bir gece yarısı uykusunu bölmüş gecesini zehir etmişti.

Sinirle uzandığı yatağından kalkıp odanın içinde volta atmaya başladı. Beyninin içinde susmak bilmeyen sesler her dakika daha da çekilmez bir durum alıyordu.

"Sus!!" dedi sinirle kafasına vurarak. " Sus dedim sana sus!!!!!"

Vücudu sanki elektriğe verilmişcesine titriyor kendini kontrol altına alamıyordu. Neredeyse her gece yaşadığı öfke nöbetlerinden birini geçiriyordu.

Beynindeki yankılanan ses her dakika daha da yükseliyor ve onu deli ediyordu.

"Sus Allah'ın cezası sus" dedi kafasını duvara vurarak.

" Sus!!!!!!!"

Gece yarısı duydukları gürültüyle adeta yataklarından sıçrayan aile bireyleri hızlıca Gökkurt'un odasına girdiler.

Gökkurt eline ne geçtiyse yere atıyor adeta gözü hiçbir şey görmüyordu.

Cenk kapı pervazında öylece durup olayı seyreden babasına sert bir şekilde bakış atıp kardeşini sakinleştirmek için usulca yanına yaklaştı.

"Gökkurt" dedi yatıştırıcı bir sesle.

"Sakin ol kardeşim ben yanındayım"

Gökkurt çaresizce dizlerinin üzerine çökerek

fısıldadı.

"Susmuyor"

Dolan gözlerini kendisine kayıtsız kalan anne ve babasına çevirerek " Bana öyle bakmayın deli değilim ben, deli değilim duydunuz mu beni."

Cenk kardeşinin yanına çökerek avuçlarının içine aldığı başını kendi başına yaslayarak konuştu

"Her zaman yanındayım"

"Ben deli değilim"

Acı bir gülümseme yerleşti dudaklarına. Kardeşini böyle acı çekerken görmek canını yakıyordu.

"Biliyorum" dedi fısıldayarak " biliyorum"

......

"Bu böyle olmayacak" dedi Zafer bey" Gökkurtu en yakın zamanda hastaneye yatırmalıyız

"Bencede " diyerek onu onaylayan Zeliha hanım devam etti konuşmasına

" yurt dışındaki özel bir kliniğe yatırmalıyız"

Sesli bir kahkaha attı Cenk.

"Ya siz ne dediğinizin farkında mısınız. O çocuğun

ne bir hastaneye nede bir doktora ihtiyacıne bir hastaneye nede bir doktora ihtiyacı var.Gökkurtun size ihtiyacı var görmediniz mi çocuk size nasıl bakıyor ha hiç mi vicdanınız sızlamadı onu o halde görünce."

Zafer bey oturduğu yerden ayağa kalkarak oğlunun karşısına geçip konuşmaya başladı

"Biz ona yeterince destek veriyoruz"

"Siz mi? Az önce geçirdiği nöbetini kayıtsızca izleyen başkası değildi baba sendin" dedi daha sonra bakışlarını annesine çevirerek " sizdiniz" "Tüm bunlar yetmezmiş gibi gözünüzün önünde bulunmasından rahatsız olup onu yurt dışında bir kliniğe yatırmayı planlıyorsunuz. Nasıl bir vicdana sahipsiniz hala aklım almıyor."

Zehra hanım araya girerek konuşmalarına dahil oldu

" Bir senedir saklıyoruz onun bu halini diğer insanlardan. Cemiyetten insanlar duyarsa ne deriz Cenk hiç düşündün mü?"

Cenk usulca başını sallayarak konuştu

"Şimdi çıktı ortaya karın ağrınız siz Gökkurtun sorunlarının ortaya çıkmasını istemiyorsunuz çünkü o çok sevdiğiniz soyadınıza mazaAllah zeval gelir lekelenir değil mi? Gökkurtun yaşadığı sorunlardan dolayı soyadınıza zarar gelmez ama babamın seni aldattığını öğrenirlerse işte asıl rezilligi o zaman yaşarsınız" diyerek arkasında

saskınlıkla kendisine bakan anne babasınıbırakarak ilerlemeye başladı.

"Ha bu arada" dedi arkasına dönerek

"Eğer onu yurt dışına göndermeye çalışırsanız o zaman yapacaklarımdan ben sorumlu olmam bilesiniz."

Önündeki kitabı dikkatli bir şekilde okuyor bir yandan da önemli yerleri elindeki fosforlu kalemle üzerini çiziyor ve o konu hakkida daha sonra kapsamlı araştırma yapmak için notlar alıyordu. Küçük yaşlardan başlayan tarihe olan merakı her geçen gün daha da artar hale gelmişti. Gökkurt 22 yaşında genç bir tarih öğrencisiydi. Hayatının son bir senesinde yaşadıkları onu oldukça yormuştu. Her gece gördüğü o rüyalar yüzünden artık gözlerini kapatmak dahi istemiyordu. Beyninin içinde yankılanan anlamlandıramadığı sesler ve geçirdiği öfke nöbetleri hiç istemese de artık hayatının bir parçası olmuştu.

İlk zamanlar gördüğü rüyaları pek umursamasada daha sonra duyduğu sesler ve geçirdiği öfke nöbetleri çekilmez bir hal almıştı. Her ne kadar birçok doktora gidip bir çok tedavi alsada hiçbiri fayda vermemişti.

"Bakıyorum da yine formunuzdasınız Gökkurt bey"
Okuduğu kitaptan başını kaldırıp kendisine gülümseyerek bakan abisine çevirdi bakışlarını.

Cenk odaya girip kapıyı kapattıktan sonra kendine bir sandalye çekerek oturdu.

"Seninle konuşmamız gerek" dedi Cenk

"Lafı dolandırmadan direk mevzuya girmene hayranım" dedi Gökkurt.

Cenk cebinde bulunan kartiviziti çıkararak masanın üzerine bıraktı.

"Kendisi ülkede ünlü bir psikolog. Yarın için senin adına randevu aldım"

Gökkurt eline aldığı kartiviziti dikkatlice inceledi.

"Dilara Kaldı" dedi fısıldar bir şekilde daha sonra elindeki kartiviziti masaya gelişi güzel bir şekilde fırlatıp

" bu evde deli olmadığımı düşünen bir senin olduğunu sanıyordum abi demek ki yanılmışım"

Cenk sıkıntıyla nefes verdi kardeşinin böyle demesi canını sıkmıştı "saçmalama, sadece sana yardım etmeye çalışıyorum."

"Peki " dedi Gökkurt oturduğu yerden kalkıp odasındaki kitaplığa doğru ilerlerken " yanlız benim pek de ümidim yok abi "

Cenk oturduğu yerden ayağa kalkıp kardeşinin

karşısına geçti ve omuzlarından tuttu. Gözlerinin içine bakarak şu cümle dökülmüştü duduklarından" Kurt yara alır ama yenilgi nedir bilmez"

YORUM VE OYLARINIZI BEKLİYORUM UMARIM BEĞENİRSİNİZ.

*Yazım yanlışlarından dolayı özür dilerim*