GEİMİŞİN GÖLGESİ

1. Bölüm: Yeni Şehir
EFE
İzmir'e taşınacağımızı öğrendiğimden beri içimde tuhaf bir his vardı. Ankara'da bıraktığım hayatı özlemeyeceğime emindim ama yeni bir başlangıç yapmaktan hem çekiniyor hem de mutluluk duyuyordum. Sadece eski anıların bir daha yaşanmamasını umuyordum.
Annem yeni okuluma alışmamın uzun sürmeyeceğini söylüyordu. Ben de onu üzmemek için bu durumu onaylıyordum. Sonunda o gün geldi, okullar açıldı. Kapıdan içeri girdiğimde etrafıma baktım; herkes birbirini tanıyor gibiydi. Ben ise nereye gideceğimi bile bilmiyordum. Sınıfa girdiğimde öğretmen beni tanıttı: "Adı Efe, Ankara'dan geldi." Birkaç kişi baktı, kısaca selam verip boş bir sıraya oturdum. Yanımdaki çocuk bana döndü: "Ben Barış." "Efe," dedim. "Memnun oldum," dedi. "Ben de," diyerek konuşmayı uzatmadım, o da üstelemedi.
Bir süre sonra sınıfa iki kişi girdi. Biri orta boylu, koyu saçlı, esmer tenliydi. Diğeri de hemen arkasından geliyordu. O esmer olan çocuk sınıfa adım atar atmaz gözlerini doğrudan bana dikti. Yanımdaki sıraya doğru yürürken adımlarını yavaşlattı ve tam önümde durdu. Gözlerini kısmış, doğrudan gözlerimin içine bakıyordu.
Sırasına oturmak yerine bana doğru eğildi, elini masama yaslayıp sırıttı.
"Ankara'nın havası buralara yaramaz yeni çocuk," dedi, sesi üstten bakan ve kışkırtıcı bir tondaydı. "Erken pes edip dönme de."Ankara'da bıraktığımı sandığım o eski, tanıdık korkunun kalbimi sıkıştırdığını hissettim.
Boğazımın düğümlendiğini hissettim. Geçmişteki o çaresiz çocuk olmak istemiyordum. Dik durmaya çalışarak gözlerimi ondan kaçırmadım. "Seni ilgilendirmez," dedim.
(Şey gibi oldu bu sen sanene diyen abla LXJWLXJWSL)
Yüzündeki sırıtış donar gibi oldu, kaşları hafifçe çatıldı. Bu net cevabı,hiç beklemiyor gibiydi. Tam arkasındaki arkadaşı Miraç araya girip güldü: "Ooo Arda, yeni çocuk hızlı çıktı." Arda gözlerini benden ayırmadan yavaşça dikleşti. "Göreceğiz ne kadar hızlı olduğunu," diye fısıldadı. O an anladım; bu çocuk benim İzmir'deki en büyük imtihanım olacaktı.

ARDA
Okulun ilk günüydü . Koridorda Miraç'la konuşurken zil çaldı sınıfa girdiğimizde, gözüme çarpan ilk şey en arkada, Barış'ın yanında oturan o yeni yüz oldu.
Sırama doğru yürürken gözlerimi çocuktan ayırmadım. Ankara'dan gelen yeni çocuk buydu demek. Beyaz tenli, koyu gözlü ,akyaz... Durup dururken içimde garip, çok gerilerde kalmış sinir bozucu bir aşinalık hissi uyandırdı. Ama asıl sinirimi bozan, bakışlarındaki o ürkekliğin arkasına gizlenmiş tuhaf duruşuydu. Ayaklarım istemsizce beni onun masasının önüne götürdü. Şöyle bir haddini bildirmek, buranın sahibinin kim olduğunu göstermek istedim.
"Ankara'nın havası buralara yaramaz yeni çocuk," dedim, masasına yaslanıp yüzüne doğru eğilerek. "Erken pes edip dönme de."

Kafasını eğmesini, gözlerini kaçırmasını bekliyordum. Ama o, beklentimin tam tersine doğrudan gözlerimin içine baktı. "Seni ilgilendirmez," dedi. Sesindeki o gizli titremeyi yakalamıştım ama yine de bana diklenmesi acayip asabımı bozdu. Kimdi ki bu çocuk bana laf yetiştiriyordu?
Miraç arkadan "Ooo Arda, yeni çocuk hızlı çıktı," diye dalga geçince sinirim ikiye katlandı. Gözlerimi çocuğun gözlerinden ayırmadan yavaşça doğruldum. "Göreceğiz ne kadar hızlı olduğunu," diye fısıldadım.
Yerime otururken içimdeki o kaba, hırçın taraf tamamen uyanmıştı. Bu çocuk bana diklenmenin bedelini ödeyecekti. İzmir'e yeni bir eğlence gelmişti ve ben onu kırana kadar durmayacaktım.
(Evett ilk bölüm bu kadardı çok içime sinmedi ilk defa yazıyorum özür😣)