Korku evi

“Hadi ama Mila gidelim.” Yaklaşık on dakikadır arkadaş grubumun korku evine gidelim ısrarlarına bahane buluyordum. Ama sanırım gelmezsem başımın etini yiyeceklerdi. Neden mi kabul etmek istemiyordum? Ben karanlıktan ve bu tür şeylerden çok korkarım. Evet biraz çocukça olabilirdi ama korkuyordum işte. En kötüsü bunu onlara söyleyemiyordum. Söylersem dalga geçeceklerini biliyordum.
En sonunda bu kadar zorlamaya dayanmayarak kabul ettim. “Olur.” Bütün ekipten yaşasın tarzı bir uğultu oluştu. “Yarın gidiyoruz o zaman?” Herkes olur deyince bende olur demek zorunda kaldım. Ben böyleydim işte. Hep başkalarının yaptıklarını yapmak zorundaymış gibi hissediyordum. Hayır. Yapmak zorunda değildim ama öyle hissediyordum.

🏚️🏚️🏚️

Ertesi sabah telefonumun zangır zangır titremesiyle aniden yataktan zıpladım. “Bismillah!” Telefonuma gelen hadi hazırlanın mesajıyla bakışıyordum. Ciddden bunu yapabilecek miydim? Hayır. Kendime güveniyor muydum? Hayır. Buradan sağ çıkabilecek miydim? Sanmam.
Hemen yataktan kalktım ve giyindim. Biraz da makyaj yapıp evden hızla çıktım.

Nihayet gireceğimiz korku evinin önüne gelince koşa koşa Aylin’e sarıldım. “Hoş geldin balım.” Şuan ne kadar korktuğumu bilseydi muhtemelen benimle dalga geçiyor olurdu. “Hoş buldum. Diğerleri nerede?” Başıyla içeriyi işaret etti. Derin bir nefes alıp içeri girdim. Korkmuyormuş gibi yapmak cidden çok zordu. Arel ben geldiğim gibi söze atladı “Yarım saattir seni bekliyoruz ya Mila neredesin sen?” Biraz gülümseyerek cevap verdim. “Sana da günaydın Arel. Uyuyakalmışım.” Aylin bize içeri gelin işareti yaptı ve içeri girdik. Birden bir ses konuşmaya başladı.
Hoş geldiniz buradan sağ çıkabilecek misiniz?
Herkes evet dedi iç sesim hem sanmıyorum diyor hem bildiği tüm duaları okuyordu.
Bu oyunda ilk odada kapıdaki dört haneli şifreyi bulmaya çalışacaksınız etrafınıza dikkatli bakın hiç birşeyi gözden kaçırmayın.

Kapılara dikkatle baktım. Duvarlarda özenle yapıştırılmış boncuklar vardı. Galiba bunların sayısı şifreyi bize verecekti. “Üç altı sekiz yedi.” Hemen Aylin şifreyi denedi ve kapı şifreyi onayladı. Hepiniz kahkaha attık. “Bu kadar basit miydi?” Sesimi duyan ses konuşmaya başladı.

Odalardaki şifreler her odada daha da zorlaşacak bu kadar rahat olmayın.

Ses öyle bir konuşuyordu ki kendimi bir oyunda değil cidden cin kabilesinin arasında gibi hissediyordum.

İkinci odaya geçtiğimizde karşımızda raflarda bir sürü kavanoz bardı ve bu kavanozların içerisinde büyük sayılar yazıyordu.

“Oha! Biz bunları nasıl halledeceğiz?”
Kaplan konuştuğunda hepimiz ona baktık. “Yapacağız bir şekilde.” Biraz uğraştıktan sonra bulduğumuz on iki basamaklı sayıyı odadaki kameraya gösterdik.

Doğru. Şimdiki oyunda hepiniz gözlerinizi kapatacaksınız ve hiç çığlık atmayacaksınız. Eğer on dakika boyunca sabredebilirseniz diğer odaya geçebileceksiniz.

Bu oyunda benim çığlık atmamam mümkün değildi. Sırayla odaya girdik. Güvendiğim Arel ve Aylin’in arasına geçtim.

Gözlerinizi kapatın.

Bismillah. Galiba bütün sırrım ortaya çıkacaktı. Gözlerimi kapattım ve olacakları beklemeye başladım. İki dakika kadar sonra kapı büyük bir gürültüyle açıldı. Çığlık atmamak için dudaklarımı birbirine bastırdım. Derin derin nefesler alıyordum. Birden kulağımın dibinden elektrik sesleri geldi. Hayır çığlık atmamalıydım.

Yaklaşık iki dakika sonra her kimse benim yanıma gelmişti. İğne gibi bir şeyi yanaklarımda gezdiriyor arada biraz batırıyordu.

On dakika nihayet bitikten sonra ses konuştu.

Başardınız tebrik ederim şimdi diğer odaya geçebilirsiniz.

Yavaşça diğer odaya adımımı attım. Bu oda tamamen boştu. Sadece duvarda üç haneli bir şifre vardı. “Biz bu şifreyi nereden bulacağız ki şimdi?” Kaplana baktım. “E sen hep nasıl yapacağız diyorsun gelmeseydin madem.” Ona gelmeseydin deyip benim şuan titriyo olmam komikti.

Bu odada aranızdan bir kişi ilk odadan başlayarak oradaki fazla bir sayı bulacak. Bunu yaparken arkanıza dikkat edin her an her şey olabilir.

Şimdi kim gidecekti ki? “Kimin gideceğine nasıl karar vereceğiz?”

Ben seçeceğim.

Allah’ım lütfen ben olmayayım.

Beyazlı sen gideceksin.

Başım sağ oldun arkadaşlar. Bu ekipte tek beyaz giyen bendim.

Yavaşça az önce girdiğim kapıya yaklaştım. En sonunda ilk odaya sağ salim gelmiştim. Boncukların toplamı olabilir miydi acaba? Yirmi dört. “Yirmi dört mü?”

Evet sıradaki odaya geç.

Kavanozlara yaklaştım. Acaba kavanozların toplamı mıydı? “On altı mı?”

Doğru geç.

Son odaya yani göz kapatmalı odada rafları iyice karıştırmam gerekiyordu galiba. Ben tam rafları karıştırırken ellerim daha da titremeye başladı. Durdum ve derin bir nefes aldım. Tam o sırada arkadaki gizli kapı gürültüyle açıldı. Çok yüksek sesli bir çığlık attım. Elinde balta ve elektrik veren bir şey vardı. O bana yavaş be korkutucu adımlarla yaklaşırken bende geri geri gidiyordum. Aklıma birden beni öldürmekle tehtit eden baltayla beni doğramaya çalışan eski sevgilimi hatırladım.

Kalbim mümkünmüş gibi dağa da hızlı atmaya başladı. Bayılacak gibi hissediyordum. Sırtım duvara çarptığında artık nefes alamıyordum. Galiba bayılacaktım. Burdan sonra nereye giderdim acaba? Titremelerim artarken karşımdaki maskeli adam maskesini çıkardı ve sakin ol diye fısıldadı. Korkuyordum. Aklıma o balta sahnesi gelince bilincimi yavaş yavaş yavaş kaybettim. Duyduğum son şey o adamın panik atak tuttu hastaneye götürmeliyiz sesiydi.

İlk bölüm nasıldııı bana destek olursanız sevinirimmm