GEÇİT

Bir gün ailemle kampa gitmeye karar vermiştik. Uzun bir yolculuktan sonra güzel, büyük bir gölün yanına kamp alanımızı kurduk. Etraf sakindi, hava sıcaktı. Başta her şey normaldi ama bir süre sonra canım sıkılmaya başladı. Herkes kendi işiyle uğraşıyordu, ben ise olduğum yerde duramıyordum.
Biraz dolaşmak istedim. Kamp alanından uzaklaştıkça güneş daha çok yakmaya başladı. Dolaşırken havanın ne kadar sıcak olduğunu fark ettim ve serinlemek için göle girmeye karar verdim. Neyse ki hazırlıklı gelmiştim. Eşyalarımı alıp göle doğru yola çıktım.
Yolda giderken “göle girmek yasaktır” tabelasını gördüm. Bir an duraksadım ama umursamadım. Zaten etrafta kimse yoktu. Sonunda göle girdim. Su serindi, içim rahatlamıştı. Bir süre yüzdüm, serinledim.
Ama biraz yüzdükten sonra bacağımı oynatamamaya başladım.

Önce kramp girdi sandım. Sonra sanki bir şey beni tutuyormuş gibi hissettim. Ne olduğunu anlamak için kafamı suya soktum ve gölün dibinin bataklık olduğunu gördüm.
O an panikledim. Yardım istedim, bağırdım. Ama kamp alanı uzaktı, sesimi kimse duymadı. Çırpındım, kurtulmaya çalıştım ama bacağım gitgide daha çok dibe çekiliyordu.
Tam o sırada birden gözümü açtım.

Önce rüya gördüğümü sandım ama hâlâ gölün yanındaydım. Üzerim ıslaktı. Kafamda küçük de olsa bir yara vardı ve kanıyordu. Ama kafamı buraya nasıl vurduğumu hatırlamıyordum. Ne kadar düşünsem de o an aklıma gelmiyordu.
Kendimi toparlayıp kamp alanına dönmeye karar verdim. Yürürken başım dönüyordu, dengemi zor sağlıyordum. Kampa vardığımda annemler neden bu kadar geç kaldığımı sordu. Ben de bir bahane bulup söyledim. Neden bilmiyorum ama göle girdiğimi anlatmak içimden gelmiyordu. Sanki anlatırsam daha kötü bir şey olacakmış gibi hissediyordum.
Akşam olduğunda çadırıma girdim.

Uyumaya çalıştım ama uyuyamıyordum. Ne zaman gözümü kapatsam gölün dibini görüyordum. Bataklığı, karanlığı…
Ama orada tek değildim. Karanlık bir silüet vardı.
Bir süre sonra gölün olduğu taraftan bir ses gelmeye başladı. Ne dediğini tam anlayamıyordum ama adımı söylüyordu. Kalbim hızlandı. Ne yapacağımı bilmiyordum. Korkmama rağmen aldırış etmeden uyumaya çalıştım.
Bir anda tekrar gözlerimi açıverdim.
GEÇİT – 5. BÖLÜM
Başım sızlıyordu. Üzerim ıslanmıştı ama göle gitmemiştim. O sırada adımı söyleyen kişinin sesini tekrar duydum. Bu sefer ses daha yakındı. Gittikçe yaklaşıyordu.
Çadırın önüne kadar gelmişti.
Hemen çantamda duran bıçağı elime aldım. O sırada çadırın fermuarı yavaş yavaş açılmaya başladı. Bıçağı doğrulttum. Tam üstüne atlayacaktım ki babamın sesini duydum, beni çağırıyordu.
Babam seslenince fermuarı açan kişi kayboluverdi.

Kafamı yavaşça çadırdan dışarı çıkardım. Çoktan güneş doğmuştu. Ailemle kahvaltı ettikten sonra bu konuyu konuştuk ama bana inanmadılar. Sadece bir daha gölün yanına gitmemi söylediler.
Ama ben bana olanları görmüş ve duymuştum. Bu konuyu merak ediyordum. O yüzden korkmama rağmen gölün yanına araştırma yapmak için geri dönmeye karar verdim.
Yolu daha yarılamadan başım dönmeye başladı ve başımdaki yara tekrar sızladı. Bir ağaca yaslanıp beş dakika dinlenmeye karar verdim. O sırada arkama baktım.
Benden başkasının da ayak izleri vardı.

Ama ben gelirken orada yoklardı. Kimseyi de görmemiştim. Çok korktum. O yüzden geri dönüp çadırıma gittim ve internetten araştırmaya karar verdim.
Akşam olmuştu ama hâlâ düzgün bir şeyler bulamamıştım. Çadırın içinde sadece ben ve telefonun feneri vardı. İnternetim zar zor çekiyordu. Biraz daha baktıktan sonra yıllar önce açılan bir forum sayfası gördüm.
Sayfanın adı “geçit gölüne girenler” idi.
Sayfaya tıkladım. Orada yazanlar bana çok tanıdık geliyordu. Islak uyanmak, adının çağırılması ve hatta fermuarın yavaş yavaş açılması… Hepsi birebir yazıyordu.
Sayfanın sonuna doğru geldiğimde bir not vardı:
“eyer ses sizi tekrar çağırırsa”
Ve orada bitiyordu.

Tam o sırada telefonuma bilinmeyen bir numaradan bir mesaj geldi:
(sesime gel)
Birden telefonu elimden düşürdüm. Olduğum yerde kala kaldım. Uzun süre düşünmeden duramadım. Sonra bütün cesaretimi topladım ve tekrar göle gitmeye karar verdim. Bıçağımı yanıma aldım ve yola çıktım.
Yolda yürürken bir şeyin beni takip ettiğini hissediyordum. Arkama bakmak istemiyordum ama adımların bana ait olmadığını biliyordum. Zor da olsa gölün kenarına kadar geldim.
O sırada arkamda yüzü karanlıklar içinde olan bir balıkçı belirdi. Bana bakarak bir zamanlar boğulduğum yeri işaret etti. O anda göl titremeye başladı.
Bir anda göl ortadan ikiye yarıldı. Balıkçı bana çok geç olmadan git dedi. Tam ne olduğunu soracakken arkamdan elleri uzun, kambur, siyah bir silüet çıktı.
Balıkçı beni gölde açılan yola doğru iterek hemen gitmemi söyledi. Arkama bakmadan koştum. Biraz ileride parlayan bir şey gördüm; bir geçitti.
Göl kapanıyordu. Mecburen geçtim.
Arkama baktığımda son gördüğüm şey, balıkçıyla siyah silüetin dövüşüydü.