Giriş–

Doğumu bile talihsizlik ile başlayan bir insanın sonu nasıl olurdu ki?

Tam 3 gün önce dünyaya gelmişti, minik Gece. Siyah saçları, insanı içine çeken masmavi gözleri vardı. Teni kar gibi bembeyaz ve bir pamuk kadar yumuşacıktı. Bedeniyse tutmaya korkacak kadar küçük ve hafifti.

Kim böylesine masum ve tatlı bir varlığa lanet edebilirdi? Henüz tek bir günahı yokken hangi biri onu suçlayabilirdi?
Nereden bilebilirdi ilk nefesini aldığı an, annesinin son nefesini verdiğini?

"O bebek burada kalmayacak!" diyordu Fatma gözyaşları içinde bağırarak. Kızının ölümüne sebep olan bu küçük varlığı görmek bile istemiyordu.

Oysaki ona hayatı pahasına bakıp, koruması gerekmiyor muydu?

Sonuçta o, torunuydu... Kızı Eslem'den kalan bir emanetti, Gece.

Ama kimse, daha hiçbir suçu olmayan minik bir bebeği kabul etmiyordu. Çünkü o, bilmeden annesinin katili olmuştu. En azından babası dışında tüm ailesi bunu düşünüyordu.

Ve Gece... Tüm bu bağırışların, bütün bu kavganın nedeninin o, olduğunu bilmeden huzurlu bir uykudaydı.

Huzuru kalıcı değildi. Birazdan anneannesinin onu yastıkla boğmaya çalışacağını ya da sırf acıktığı için ağladığında, ağzı kapatılarak susturulacağını bilmiyordu mesela.

Tek güvenli noktası babasıydı, geç saatlerde sırf Gece acıktı diye mama hazırlayan, düştüğünde ilk kaldıran, ödevlerine yardım edip, saçlarını özenle ören hep o olmuştu.

Taa ki Gece, 19 yaşına girip, babası ölene kadar...

Selamm💕
Bu benim yayınlamaya karar verdiğim ilk kurgum.
İlk bölümler biraz kısa olabilir sonradan uzatacağım.
Nazik ve anlayışlı olursanız sevinirim, umarım beğenirsiniz 🤧