Sarkıç

Böyle günlerde, içimde hiçbir şey hissetmediğim zamanlarda, bu boş, çınlayan sancı dışında bütün duygular bedenimi terk ettiğinde; bir daha iyi olup olmayacağını bilmediğim, geleceğe dair hiçbir endişe duymadığım zamanlarda, kendimin yasını tutarım. Öyle derin bir yas tutarım ki son irade kırıntımı da kaybederim, tıpkı ölmüş sevgilisi için ağlayan genç bir kadın gibi.
Ben bir erkeğim, bir kadınım, bir nihilistim, bir düzenbazım ve aynı zamanda bunların hiçbiri değilim, çünkü ben hiçbir insan düşüncesinin erişemeyeceği bir seviyedeyim.
Dünya çok gürültülü bir yer. Böyle bir yerde doğduğuma pişmanım. Her gün bir ceza ya da imtihan gibi geçiyor. Peki ama benim görevim ne? Ağlamıyorum, ama kendimi bir silah gibi, bir tanıklık gibi, ete kemiğe bürünmesi gereken bir şey gibi hissediyorum; aynı zamanda kil kadar şekil verilebilecek kadar yumuşağım. Hala çok tecrübesizim. Henüz bu dünyayla yüzleşmek istemiyorum, henüz buna hazır değilim. Hislerimi tekrar hissetmektense ölmeyi tercih ederim.
Yaşamak istiyorum. Hayattan zevk almak istiyorum. Sağır olmak istiyorum, kör olmak istiyorum, öyle ki yüreğim buza dönsün. Dikkatle inşa ettiğim maskem bir gün parçalanacak ve o zaman yükseleceğim, çılgınca yükseleceğim, körce ve neşeli bir hal ile. Yeni bir hayat istemek için çok sebebim var, ve de hiç bir hayata sahip olmamak için.
Kocaman bir şeye ihtiyacım var: bir mucizeye değil, bir Tanrı'ya da değil, tüm dünyanın bana ait olmasına—ki onu sırf eğlence olsun diye yakardım—sadece görmek için, "onlar" hâlâ bana inanacaklar mı diye.
Yıldızlararası enginliğin ruhumu, dünyadan ve düşüncelerden uzak, oradaki bir şeye bağlamasını istiyorum.
Uçmak istiyorum, yükseklere, umutsuzca. Başım çatlayacak gibi, olsun. Kendimi kurtarmak için hiçbir şey yapmadığımı bilerek huzur içinde öleceğimi bilerek, bunun için de kendimi affedeceğim.