Giriş

Kulağımın dibindeki fısıltıyla gözlerimi açtım. Sesten gelenler anlaşılmıyor ama bir konuşma olduğu açıkça ortadaydı. Yatağımdan doğrulup odayı baştan aşağı süzdüm. Odamdaki her şey aynıydı, her ayrıntı yerindeydi ama sanki aynı zamanda tamamen farklı geliyordu gözüme. Odamda öyle bir hava vardı ki sanki havadaki oksijen beni boğuyordu.

Yavaş adımlarla kapıya ilerledim. Kapı hafif aralıktı. Odadan çıkıp koridorda ilerlemeye başladım. Ev fazla sessizdi. Çıkan tek ses de saatten geliyordu. Annem ile babamın odasının kapısının önünde durdum ve kapıyı yavaşça açtım. Gece annem telefonumu elimden almıştı. Fark ettirmeden onu almalıydım. Kapıyı ne kadar yavaş açmaya çalışsam da evde büyük bir gıcırtı yankılandı.

Odaya girdiğimde annem yatakta yatıyordu ama yatağın diğer tarafı boştu. Babam yerinde değildi. Vakit kaybetmeden odada ilerledim. Babamın tuvalete veya mutfağa gittiğini umuyorum. Annemin başucundaki sehpadan telefonumu alıp arkamı döndüm. Parmak ucumda ilerleyerek odadan çıktım ve kapıyı aynı gıcırtıyla kapattım.

Tekrar odama yöneldim. Koridorda yürürken saatin tam 05.05 olduğunu görmüştüm. Bu gece bana uyku yoktu anlaşılan. Mutfağın ve tuvaletin önünden geçtiğimde ışığın ve kapıların kapalı olduğunu gördüm. Babam muhtemelen yukarı katta uyuyordu. Oranın çok konforlu olduğunu söylerdi.

Tam odamın önünde durduğumda aşağı kattan büyük bir gürültü geldi. Uyuyor olsaydım bu sesi duymam belki imkânsızdı ama bu sessizlikte kolayca duymuştum. Sesi görmezden gelip odama yöneldiğim sırada tekrar ses geldi. Ses o kadar yüksek çıkmıştı ki duyulmaması mümkün değildi. Ses sanki birinin eline bir balyoz alıp bir şeyler parçalıyormuş gibiydi.

Olduğum yerde donmuştum. Kalbim hızla atıyordu. Ben daha şaşkınlığımı gideremeden ses tekrar geldi. Bu sefer daha yakından gelmişti, merdivenden. Bir kere daha geldi ve bir kez daha ses giderek yaklaşıyordu. Hızla odama girip kapıyı kilitledim. Ses gitgide artıyordu. Korkuyla geriye doğru ilerlemeye başladım. Ses daha da yaklaştı, sanki tam kapımın önündeymiş gibiydi. Korkudan nefes alamıyor, göğsüm sürekli inip kalkıyordu.

Ses bir anda kesilince nefesimi tuttum. Biraz kapıya yaklaşıp öne doğru uzanarak bir ses duymaya çalıştım. Önce derin bir sessizlik, daha sonra tüm evi inleten tiz bir çığlık hâkim olmuştu. Sesle birlikte yerimden sıçradım. Koşarak balkona çıkıp hızla telefonumun ekranını açtım. Ellerim titriyor, önümü doğru düzgün göremiyordum.

Hızla polisi aradığımda evden bir çığlık sesi daha geldi. Telefon açılınca kulağıma yaslayıp cümlelerimi sıralamaya başladım:

"Evde biri var!"

Sesim titriyor, ne söylediğim anlaşılmıyordu. Karşıdan bir kadının sesi yükseldi:

"Sesiniz anlaşılmıyor, tekrar edebilirsiniz?"

Tam kekeleyerek bir şeyler söyleyecekken evden bir çığlık daha yükselmişti. Olduğum yerde kenetlendim. Telefonumdan titreşim gelince hızla işime döndüm de ekran çoktan kapanmıştı. Telefonu tekrar açıp polisi arayacaktım ki ekran tekrar kapandı. Ekranı açıp tekrar polisi aramaya koyuldum. Ama tuşlara basmama rağmen hiçbir şey algılayamıyordu.

Telefonumu cebime koyup ayağa kalktım. Odaya tekrar girdiğimde sesler kesilmişti. Belki de balkona çıkıp bağırmayı denemeliyim. Fikir aklıma yatınca tekrar balkona çıktım. Tam bağırmaya hazırlanıyordum ki kapıdan büyük bir gürültü çıktı. Kapıya bir şeyle vuruyordu sanki onu kırmak istiyormuş gibi.

Korkunun getirdiği cesaretle avazım çıktığı kadar bağırdım:

"İmdat!"

Sesim sokakta yankılanırken kapıdan gelen sesler artıyordu. Tekrar tekrar bağırdım ama kimseler yok gibi duruyor. Odandan sesler kesilince dönüp kapıya baktım. Bir hararet yoktu ama kapı yarıya kadar kırılmış durumda olunca irkildim.

Ben daha ne olduğunu anlamadan kapının kırık kısmından biri elini uzatıp kilide yönelince hızla odaya girip elime gelen ilk ağır eşya ile ele vurdum. Kapının arkasında derin bir haykırış koptu. Nefes nefese geriye çekildiğimde kapının ardındaki kişi de elini çekmişti. Onun eline vurduğum şey masamdaki dijital saatti.

Korku tüm bedenimi sarmışken düşünemiyordum bile. Tekrar balkona çıkıp aşağıya baktım. Ben dördüncü kattaydım. Direkt aşağı inmem imkânsızdı ama ikinci kattaki balkona inip oradan dışarı çıkabilirdim.

Cesaretimi toplayıp önce demir parmaklıkların diğer tarafına geçtim. Kendimi aşağı doğru sallandırıyordum ama atlamayı beceremiyordum. Kapıdan büyük bir gürültü geldi de göründüğü kadar odaya baktım. Kapının açılmasına az kalmış gibiyken büyük bir gürültüyle kapı sertçe açıldı. Odayı tam görmekte fazlasıyla zorlanıyordum. .

Kapıdan içeri bir çift ayak girdi. Ayağında kirli kahverengi botlar, mavi ve aynı kirlilikte bir kot vardı. Konumumdan dolayı suratını göremiyordum. Ayaklarından kişinin erkek olduğu net bir şekilde anlaşılıyordu. Adam balkona doğru yaklaşınca korkup bir anda ellerimi bırakıp tiz bir çığlık attım.