1. BÖLÜM: YENİ BAŞLANGIÇLAR VE ESKİ SIRLAR

Koral Koleji’nin devasa demir kapıları arkamdan büyük bir gürültüyle kapandığında, geri dönüşü olmayan bir yola girdiğimi hissetmiştim. Hava kararmak üzereydi ve gökyüzü, ruh halimi yansıtır gibi griye boyanmıştı. Elimdeki eski bavulun sapını daha sıkı kavradım ve Gotik mimariye sahip devasa okul binasına doğru yürüdüm.
Burası sıradan bir yatılı okul değildi. Burası, ülkenin en güçlü ailelerinin sırlarını sakladığı bir kaleydi. Ve ben, bu kaleye sızan bir yabancıydım.
Yatakhanedeki odama yerleşip eşyalarımı dolaba dizerken odanın camından dışarıya baktım. Bahçenin derinliklerindeki ormanlık alan, sanki beni çağırıyor gibi ürkütücü bir sessizliğe gömülmüştü. Saat tam 23.50’yi gösterdiğinde, amcamın bana kuralları hatırlatan ses tonu zihnimde yankılandı: “Gece yarısından sonra asla odandan çıkma, Alara. O saatten sonra okul, öğrencilere ait değildir.”
Bir kuralı çiğnemek için en iyi zaman, o kuralın size dayatıldığı ilk gündür.
Üzerime siyah kapüşonlumu geçirip odanın kapısını sessizce araladım. Koridorlar tamamen karanlıktı. Parmak uçlarımda yürüyerek arka bahçeye açılan kapıdan dışarı sızdım. Amacım sadece biraz hava almaktı ama bahçenin kuytu köşesinden gelen motor sesleri dikkatimi çekti. Sesin geldiği yöne, ormanın sınırına doğru ilerledim.
Ağaçların arkasına gizlendiğimde gördüğüm manzara nefesimi kesti.
Lüks arabalar ve motosikletler bir çember oluşturmuş, farlarıyla ortadaki alanı aydınlatıyordu. Okulun popüler çocukları buradaydı ama gündüz gördüğüm o elit hallerinden eser yoktu. Herkes tek bir noktaya bakıyordu. Farların tam ortasında, siyah bir Ducati’nin üzerinde oturan o çocuk vardı.
Karan Koral.
Kaskını ağır ağır çıkardı. Dağınık siyah saçları alnına dökülmüştü. Gözleri, gecenin karanlığında bile parlayan tehlikeli bir yeşildi. Dudak kenarında alaycı bir gülümseme vardı. Çevresindeki herkes ona hayranlıkla ve korkuyla bakıyordu.
Tam o sırada, bastığım kuru bir dal parçasının kırılma sesi gecenin sessizliğinde yankılandı. Çat.
Her şey bir saniyede oldu. Çemberdeki sesler kesildi. Karan, keskin bakışlarını anında benim saklandığım ağaca doğru çevirdi. Kaçmaya yeltendim ama çok geçti. Adım sesleri hızla yaklaştı ve saniyeler içinde güçlü bir el kapüşonumdan tutarak beni sertçe ağaca yasladı.
Karşımdaydı. Nefesi yüzüme çarpıyordu ve gözlerinde doğrudan ruhumu delen bir tehlike vardı.
"Bak sen..." dedi sesi, gecenin karanlığı kadar pürüzsüz ve derindi. "Gece yarısı avlağına izinsiz giren yeni bir kurban. Kimsin sen ve burada ne arıyorsun?"
Geri adım atmadım. Çenemi dikleştirip tam gözlerinin içine baktım. "Ben Alara. Ve burası senin tapulu malın değil."
Karan’ın dudaklarında tehlikeli bir gülüş büyüdü. Elini yüzüme yaklaştırıp kapüşonumu geriye doğru itti. "Yanılıyorsun, yeni kız. Bu okul, bu gece ve bastığın her toprak parçası bana ait. Ve ben, sınırlarımı ihlal edenleri asla cezasız bırakmam