IŞIL

Burası küçük bir kasabaydı. Kasabadaki herkes birbirini tanır saygı duyardı. Kasaba ikiye ayrılırdı:Zenginler ve Yoksular. Bu kasaba olduğundan beridir böyleydi. Ne Yoksular zenginlerin tarafına geçer ne de zenginler Yoksuların tarafına geçerdi ta ki yeni belediye başkanı Hamza Aydın olana kadar. Hamza Aydın kasabanın zengin insanlarından dı, kendisi bu ayrımcılığa son vermek için belediye başkanlığına aday olmuştu, bu ayrımcılığa son verip çocuklara daha iyi bir gelecek kurmak istiyordu. Hiç bir şey istediği gibi olmadı. Kasaba arasındaki engeli kaldırmak istediğinde büyük bir tepki aldı, onu belediye başkanlığından atmak için halk elinden geleni yaptı ne yazık ki başaramadılar ta ki o güne kadar.

Belediye başkanı Hamza bey evine gitmek için arabasına bindi karısı Sena hanımla. Bugün onlar için mutlu bir gündü, Hamza bey sabah karısıyla beraber hastaneye gitmişlerdi ve çıkan tahlillerde karısının hamile olduğunu öğrenmişti bu yüzden çok mutluydular. Bu mutlu haberi 10 yaşındaki kızları Işıl'a bizzat kendileri vermek istiyordu.

Sena, "Çok mutluyum Hamza Işıl nasıl bir tepki vericek merak ediyorum" dedi heyecanla, Hamza bey karısının ellini tutup baş parmağıyla okşamaya başladı, "Çok mutlu olucak" dedi karısına bakarak.

Sena hanım başını kocasının omzuna koydu, halk ne kadar kocasını yargılasa da Sena hanım hep kocasının yanında durmuştu, kocasına gelen linçleri, kocası görüp üzülmesin diye büyük bir çabaayla ortadan kaldırıyordu.

Sena hanım, "Okul bitti mi?" dedi kafasını kaldırıp kocasına bakarak.

Hamza bey, "Dün Ahmet okul malzemelerini yerleştirdi bir kaç eksik var onlarında haledip açılışını yaparız bir kaç güne." Kasaba da 2 okul vardı, Hamza bey festivaller de gitmek için yatılı bir okul yaptırmıştı. Bu okulda hem Zenginler hem de Yoksular giriş yapıcaktı.

Arba ani fren yapınca Hamza bey ve Sena hanım öne savrulmamak için koltuğa tutundular. Hamza bey şöfrü Rıza'ya baktı, "Ne oluyor Rıza?" Rıza arkaya doğru bakıp, "Efendim bilmiyorum önüme bir şey çıktı, ben bakıp geliyorum." Rıza arabadan inip önünde duran taşa baktı, taş yüzünden kaza yapıcaklardı az kalsın. Rıza yolun ortasında duran taşı kucağına alıp yan tarafa attı, arkasına döndüğünde Hamza bey arabadan çıkmıştı," Merak etmeyin hallet-"Rıza daha kelimesini tamamlamadan kafasına yediği kurşunla yere düştü. Hamza bey yüzüne sıçrayan kanla şaşkın bir şekilde yerde yatan cesede bakıyordu. Sena hanım çığlık atarak arabadan inip kocasına doğru koştu," Hayatım ne oluyor? Rıza o-o yaşıyor mu? "dedi kocasına bakarak, fakat Hamza bey hala şaşkın bir şekilde Rıza'nın cansız bedenine bakıyordu. Rıza 25 yaşındaydı daha çok gençti evede onu bekleyen karısı ve 1 yaşında bebeği vardı. Yarın pazar dı karısını pikniğe götürüceğine söz vermişti. Hamza bey 'in en güvendiği çalışanı Rıza' ydı şimdi ne diyecekti ailesine? Hamza bey hemen karısını arabaya doğru yürütmeye çalıştı, "Hala burda olabilirler gidelim burdan" dedi karısını arbaya koyarken, kendisi de sürücü koltuğundaki ki kapıyı açacağı an silah sesi gelmeye başlamıştı bu yüzden hemen karısını yanına geçip başını eğdi. Bir yerden de telefonunu cebinden çıkartmaya çalışıyordu, "Hamza ne oluyor? Bunlar kim böyle?" dedi sena hanım tedirgin bir şekilde.

Hamza, "Bilmiyorum hayatım, merak etme size bir şey olmasına izin vermiycem" dedi karısının başını daha çok aşağı indirerek. Silah sesleri Bi anda kesildi, Hamza bey de telefonunu çıkartıp Ahmeti aramaya başladı Ahmet telefonu hemen açtı, "Ahmet bize pusu kurmuşlar, Rıza öldü burda karımla arabada kaldık bir an önce birilerini gönder." Ahmet tam dedikten sonra telefonu kapatı. Hamza bey karısını kendine çekip sarıldı. "Sağ salim evimize gidicez hayatım endişelenme." diyerek karısının saçından öptü. Sena hanım kocasına güveniyordu, onu burdan çıkartıcam diyorsa çıkarıcaktı inanıyordu. Ama bu sefer öyle olmamıştı araba kapısı bi anda açılıp onları dışarıya sürüklemeye başladılar. Sena hanım koca bir çığlık attı.

Hamza bey sessizce, "Sakın panik yapma."

Sena hanım titreyerek, "Ne olacak şimdi?"

Hamza, "Bilmiyorum. Ama sakin olmalıyız."

Silahlı Adam 1, sert bir sesle "İnin arabadan!"

Silahlı Adam 2"Çabuk olun!"

Sena hanım ağlayarak, "Neden bunu yapıyorsunuz? Biz ne yaptık size?"

Silahlı Adam 1"Lafı uzatmayın!"

Hamza bey Sena hanım 'a dönerek "Korkma. Her şey yoluna girecek."

Silahlı Adam 2"Yere yatın!"

Hamza bey Sena hanım 'a bakarak, "Yere yat."

İkisi de yere yatarlar. Silahlı adamlar onlara doğru yaklaşıtı. Sena hanım çok korkuyordu kendisi için değil de daha çok karnındaki bebek için korkuyordu. Sena hanım kocasına baktı,

Sena hanım fısıldayarak "Hamza..." dedi.

Hamza bey sessizce "Şşş... Her şey geçecek." dedi ama hiçbir şey geçmedi.

O an iki çift silah sesi duyuldu biri Hamza bey 'in kafasına, diğeri de Sena hanım' ın kalbine gelmişti. Aydın çifti son nefeslerini oracıkta verdi. Sena hanım kızı Işıl'a bir tane kardeşi olucağını söyleyemedi, Hamza bey karısını koruyamadı.Ahmet'in gönderdiği adamlar geldiğinde her şey için çok geç olmuştu.

...

Işıl, on yaşında, dünyası bir anda kararmış bir çocuktu. Annesi ve babasının ani ölümüyle sarsılmış, acının en keskin yüzüyle tanışmıştı. Odaya kapanmış, dış dünyayla tüm bağlarını koparmıştı. Gözyaşları sel olmuş, yüreği tarifsiz bir acıyla dolmuştu.

Haber Gülbahar'a ulaştığında, yüreği sızlamıştı. Yeğeninin bu halini görmek dayanılmazdı. Hemen yola koyuldu, Işıl'ın evine doğru. Kapıyı çaldı, ama içeriden bir ses gelmedi. Israrla çaldı, "Işıl'ım, aç kapıyı. Ben Gülbahar."

Kapı nihayet aralandı. Işıl, gözleri şişmiş, yüzü solmuş bir halde karşısındaydı. Gülbahar, yeğenine sarıldı, sıkıca. "Kuzum, benim güzel Işıl'ım. Artık yalnız değilsin."

Işıl, Gülbahar'ın kolları arasında hıçkırarak ağladı. "Anneanemler nerede?" diye sordu, sesi titriyordu.

Gülbahar, Işıl'ı nazikçe içeri aldı. "Onlar da çok üzgün, ama sana destek olmak için buradayız. Şimdi gel, eşyalarını toplayalım. Bizimle kalacaksın."

Işıl, isteksizce başını salladı. Odaya girdi, oyuncaklarına, kitaplarına baktı. Her biri, acı hatıraları canlandırıyordu. Gülbahar, Işıl'a yardım etti, eşyalarını topladı.

"Hadi bakalım, artık yeni bir başlangıç yapıyoruz," dedi Gülbahar, umut dolu bir sesle. "Sen benim canım yeğenimsin, ben de senin halanım. Birlikte her şeyin üstesinden geleceğiz."

Işıl, Gülbahar'ın elini tuttu. Evden çıkarken, arkasına dönüp son bir kez baktı. O ev, artık anılarla doluydu. Yeni bir hayata, Gülbahar'ın sıcak yuvasına doğru yola koyuldular. Gülbahar, Işıl'ı kucakladı, saçlarını okşadı. "Merak etme, her şey yoluna girecek."

Gülbahar'ın evine vardıklarında, Işıl'ı sıcak bir karşılama bekliyordu. Anneannesi ve dedesi, onu bağırlarına bastılar. Işıl, yavaş yavaş yeni hayatına alışmaya başladı. Gülbahar'ın sevgisi, anneannesi ve dedesinin şefkati, Işıl'ın yaralarını sarmaya başladı. Elbette acı kolay dinmeyecekti ama Işıl, artık yalnız değildi.

Kitapta ilk önce karekterin geçmişte yaşadıklarını okuycaz.

Umarım beğenirsiniz.

TikTok hesabından beni takip etmeyi unutmayın:demirciyim17

Kitapla ilgili merak ettiğiniz bir şey olursa belirtin lütfen.

Oy vermeyi unutmayınnnn.

Seviliyorsunuz♡