Gece Dansı

---

1. Bölüm – Çocukluğun Gölgesinde

Ay, gökyüzünde sessizce yükseliyordu. Şehrin ışıklarından uzak bu tepede yalnızca rüzgârın uğultusu ve çimenlerin hışırtısı duyuluyordu. Alaz, çoktan unuttuğunu sandığı anıların içindeydi. Çocukken bu tepeye sık sık gelirlerdi. Yanında, her zaman olduğu gibi, Miray olurdu.

İkisi de çocuktu; hayallerini gökyüzüne fısıldar, yıldızların onları duyduğuna inanırlardı. O zamanlar hayat basitti: Miray kahkahalarla koşar, Alaz peşinden yetişemezdi. Ama şimdi… şimdi sadece sessizlik vardı.

Alaz, cebinden küçük bir not defteri çıkardı. Sayfaları arasında yıpranmış, solmuş bir kâğıt parçası vardı. Üzerinde çocukça harflerle yazılmış birkaç cümle:

"Bir gün büyüyünce bile dost kalacağız. – Miray"

Alaz’ın dudakları titredi. Yıllardır görmediği çocukluk arkadaşı Miray’ın yazısı hâlâ kalbine dokunuyordu. Tam o sırada, uzaktan ay ışığında bir silüet belirdi. İnce, zarif bir figür. Yaklaştıkça kalbi hızla çarpmaya başladı.

Evet, oydu. Miray.

Ama Miray’ın yüzünde alıştığı o neşeli gülümseme yoktu. Gözleri boşluğa bakıyordu, omuzları düşmüş, adımları ağırdı. Elinde bir avuç ilaç kutusu vardı.

Alaz, ne olduğunu anlayınca kalbine bıçak saplanmış gibi hissetti.
— Miray! diye bağırdı, sesi gecenin sessizliğini yırttı.

Ama Miray, sanki duymuyordu. Gözlerinden yaşlar süzülürken fısıldadı:
— Yorgunum Alaz… çok yorgunum…

Sonrasında her şey bir anda oldu. Miray ellerindeki hapları ağzına götürürken, Alaz fırladı. Onu kolundan yakaladı ama geç kalmıştı. Miray’ın bilinci hızla kayboluyordu.

Alaz, titreyen elleriyle onun yüzünü tuttu.
— Hayır… sakın kapanma, gözlerini aç Miray! Ben buradayım, ben… seni bırakmam!

Miray’ın dudakları kıpırdadı, neredeyse duyulmaz bir sesle:
— Çocukken söz vermiştik… hatırlıyor musun?…

Ve sonra gözleri kapandı.

Alaz’ın kalbinde bir fırtına koptu. Çocukluklarının o masum sözleri şimdi bir hayatta kalma çığlığına dönüşmüştü. Onu kollarına alırken tek bir şey biliyordu: Miray’ı kaybedemezdi. Ne olursa olsun.

---