1.Bölüm

Eveet herkese merhabalar nasılsınızz umarım iyisinizdir🤏🏻🌿
Gece Açelyası benim ilk kitabım ve ilk evrenimm.
Umarım beğenirsinizz🖤
Bu evrende Zeynep Sancaktar ile Kenan Karahan'ın hikayesine şahit olacağızz.
Bu ilk kitap Gece Açelyası toplam üç kitaplık bir seri olacak bu kitapta yaklaşık 20 ile 25 bölüm arası olacak.
Ayrıca bunu kitappadde yüklüyorum oradan da okuyabilirsinizzz
Her neyse lafı fazla uzattım o zaman izninizle başlayalımm
İyi okumalar dilerim bebeklerimm
Yazar:yazmakisteyenbirii
Kitappad:yazmakisteyenbirii
👇🏻
1.Bölüm

“Bir çiçek karanlıkta da açabilir miydi? Peki ya bir insan, kaderinin en karanlık sayfasında yeniden sevebilir miydi? Her şey bir karşılaşmayla başladı; fakat hiçbir şey başladığı gibi kalmayacaktı..."

İstanbul-Akşamüzeri

Akşam her zaman ki hastaneden dönmüştüm.Eve girdiğim anda beni karşılayan kedim Diana'ydı.Bembeyaz tüyleri kocaman elayı andıran gözleri ile bana bakıyordu.Çantamı ve ceketimi kapının hemen yanındaki askılığa astım.Onu kucağıma aldım ve başını okşadım,her yerini öptüm.Sonrasında onunla konuşmaya başladım:

-Bebeğim,annesinin birtanesi,pamuğu çok mu özledin beni?Ben de seni çok özledim.

Miyavladı.Yere bıraktım ve mama kabına mama koydum.Sonrasında üstümü değiştirmeye yatak odasına geçtim.Dolabı açtım ve bol siyah pijama ile tişört giydim.Tişört bana ait değildi.Sevdiğim adama aitti,saatler sonra benden ayrılmak isteyecek olan adama...

Mutfağa geçtim.Mutfağımız salon ile birleşikti.Yemek hazırlıyordum.Onun en sevdiği yemeği,fırında köfte patates ve yanına pirinç pilavı,hazırlarken bir yandan dizi izliyordum.İngilizceydi.Fleabag'di dizinin adı.Salatayı kaseye koyarken şu replik geçti:

''Love isn't something weak people feel.''

''Sevgi,zayıf insanların hissettiği bir şey değildir.''

İçime oturdu nedense bu replik.Nedenini bilmeden,çok garip hissetmiştim.Masayı kurmuştum.Tam Diana'yı kucağıma alıp üçlü koltuğa oturacakken,sevdiğim adam-daha doğrusu az bir zaman sonra beni terk edecek olan kocam-Burak gelmişti.

Ailemin haberi yoktu bu evlilikten.Kalbimin sesini dinlemiştim.Evet,ailemdekiler ve çevremdekiler kalpsiz olduğumu iddia ederdi.Ama benim çok kötü bir özelliğim vardı:

Sevmeyince hiç sevmem,ama seversem de çok bağlanır,haddinden fazla severdim,kendimden bile çok...

Ayağa kalktım ve ''Hoş geldin''dedim gülümseyerek.Yanına gittim ve sarıldım.O da sarılmama karşılık verdi ama bu sarılma önceki sarılmalarımız gibi değildi.Ruhu yoktu sanki.Soğuk ve yorgun bir şekilde''Hoş buldum''dedi.

Geri çekildim ve yüzünü avuçlarımın arasına aldım.

''Bir şey mi oldu?İyi gözükmüyorsun''dedim.

''Zeynep,seninle biraz konuşalım mı,mühim.''dedi.Sonra ben üçlü koltuğa o da karşımdaki orta sehpaya oturdu.

Konuşmadı önce,buz kesmiş ellerini tuttum, sonra ''Burak,bir şey mi ol-''

''Zeynep ben yapamıyorum artık,boşanmak istiyorum.''

''Boşanmak istiyorum.''

''Ben yapamıyorum artık.''

Ellerimi soğuk avuçlarından çektim,ne diyeceğimi bilemedim.Normalde hırçın,asi,kalpsiz olan Zeynep'e kal gelmişti.

"Zeynep, dinliyor musun beni?" dedi Burak. Sesi o kadar soğuk, o kadar yabancıydı ki bir an karşımdaki adamın her gece sarılıp uyuduğum kişi olup olmadığını sorguladım.

"Dinliyorum," dedim, sesimin titremesine engel olmaya çalışarak. "Ama anladığımı söyleyemem Burak. Ne demek 'yapamıyorum'? Ne demek 'boşanalım'?"

Ayağa kalktı, ellerini saçlarının arasından geçirip salonda bir o yana bir bu yana yürümeye başladı. Gözlerindeki o suçluluk duygusu, öfkesinin arkasına saklanmaya çalışıyordu.

"Yürümüyor işte!" diye kestirip attı. "Gizli saklı yaşamak, her telefonda birilerine yalan söylemek... Yorulmadın mı Zeynep? Ben yoruldum. Bu evlilik baştan hataydı."

Gözlerimden süzülen sıcak bir damla yanağımı yaktı. Koltuktan nasıl fırladığımı bile hatırlamıyorum.

"Hataydı öyle mi?" diye bağırdım, üzerimdeki o şok dalgasını öfkeyle yırtarak. "Beni buna sen ikna ettin! 'Ailen zamanla kabullenir, yeter ki biz resmiyete dökelim' diyen sen değil miydin? Ben ailemi karşıma alma pahasına, her gün yüzlerine bakıp yalan söyleme pahasına seninle evlendim Burak! Şimdi karşıma geçmiş 'yürümüyor' mu diyorsun?"

"Büyütme şu olayı artık!" dedi sesini daha da yükselterek. "Çocukça bir heyecanla hareket ettik, kabul et işte! Ailen duysa ne yapacak sanıyorsun? Zaten bitti bu iş, zorlamanın anlamı yok."

"Çocukça bir heyecan mı?" Dedikleri içimi parça parça ediyordu. "Benim hayatımı, risklerimi çocukça bir heyecan olarak mı görüyorsun? Seni sevdiğim için yaptım ben bunu!"

"Sevgi yetmiyormuş demek ki Zeynep!" dedi sertçe. Sonra bir an durdu, gözlerimin içine bakamadan bakışlarını yere indirdi. "Pazartesi günü avukatımla görüşeceğim. Anlaşmalı bitirelim, kimseden habersiz nasıl başladıysa öyle gitsin."

O an salondaki havanın tamamen tükendiğini hissettim. Bana doğru bir adım atmak istedi ama elimi kaldırıp onu durdurdum.

"Gitmene bile gerek yok," dedim fısıltıyla, sesimdeki öfke yerini derin bir kırgınlığa bırakırken. "O kapıdan çıktığın an, bu hikaye zaten bitmiş olacak."

Burak bana son bir kez baktı; gözlerinde ne bir pişmanlık ne de geri adım atacak bir ifade vardı. Ceketini sandalyenin üzerinden alıp kapıya yöneldi. Dış kapının kapanma sesi, salonun duvarlarında yankılandı. İstanbul’un ortasında, hiç bilmediğim bir yalnızlığın tam göbeğinde kalakalmıştım. Ve en acısı, aileme bu enkazı nasıl açıklayacağımı bile bilmiyordum.

''Bu saatten sonra benim arkamda durmayan,bana sahip çıkmayan bir adamla işim yok.''dedim ve Diana'yı kucağıma alıp yatak odasına gittim.Valizimi hazırlamaya başladım.Diana’nın yumuşacık gövdesini göğsüme bastırdığımda, kalbinin o hızlı ritmi bir an olsun kendi içimdeki fırtınayı dindirdi. Mırıldanarak çenesini omzuma yasladı. Yatak odasının kapısını ayağımla hafifçe itip içeri girdim ve onu yatağın tam ortasına, nevresimin üzerine bıraktım.

Büyük boy siyah valizi gardırobun üstünden indirirken ellerim titriyordu. Yere serdiğim valizin fermuarını çekerken çıkan o tiz ses, sessiz odada bir katliam çığlığı gibi yankılandı. Diana başını yana eğmiş, kocaman yeşil gözleriyle ne yaptığımı anlamaya çalışarak beni izliyordu.

"Bitti kızım," dedim fısıltıyla, gözümden düşen bir damla yaşı elimi tersiyle silerek. "Buraya kadarmış."

Dolabın kapaklarını sonuna kadar açtım. Birkaç saat öncesine kadar bu evde bir geleceğim olduğuna inanarak astığım kıyafetleri, askılarından söküp çıkartırcasına toplamaya başladım. Kazaklar, tişörtler, en sevdiğim elbiseler... Hepsini rastgele, dürüp bükmeden valizin içine tıkıştırıyordum. Burak’ın kokusu sinmişti her birine. Her bir kumaş parçası, sanki tenimi yakan bir kor parçasına dönüşmüştü.

Diana yavaşça yataktan atlayıp valizin içine girdi. Tam kıyafet yığınının ortasına çöreklendi. Minik patisini valizin kenarına koyup bana baktı; sanki "Beni burada bırakma" ya da "Nereye gidiyoruz?" der gibiydi.

"Seni bırakır mıyım hiç?" diye fısıldadım, eğilip başını öptüm. "Bizi istemeyeni biz de istemeyiz."

Aklıma bir an annemin yüzü geldi. Bu saatte kapılarına dayanırsam ne diyecektim? "Ben evlendim ama yürümedi, boşandım" mı? Ailemin yüzüne bakacak yüzüm yoktu, ama Burak’ın ayak bastığı bu evde tek bir saniye bile kalmaya tahammülüm yoktu.

Komodinin üzerindeki alyansımı çıkardım. Parmağımda bıraktığı o beyaz iz, verdiğim tüm tavizlerin ve hayallerimin bir kanıtı gibiydi. Yüzüğü, masanın üzerine, Burak’ın görebileceği en belirgin yere bıraktım.

Diana’yı valizden çıkarıp taşıma çantasına yerleştirdim. Valizin fermuarını zorlukla kapatıp doğrulduğumda, aynadaki yansımamla karşılaştım. Gözlerim ağlamaktan kıpkırmızıydı ama bakışlarımda artık o eski saf, inançlı Zeynep yoktu.

Valizin sapını sıkıca kavradım, Diana’nın çantasını da diğer elime aldım. Yatak odasından çıkarken arkama bile bakmadım.Diana’nın yumuşacık gövdesini göğsüme bastırdığımda, kalbinin o hızlı ritmi bir an olsun kendi içimdeki fırtınayı dindirdi. Mırıldanarak çenesini omzuma yasladı. Yatak odasının kapısını ayağımla hafifçe itip içeri girdim ve onu yatağın tam ortasına, nevresimin üzerine bıraktım.

"Nereye gittiğini sanıyorsun bu saatte?" dedi sesi, ilk defa o kadar da kendinden emin çıkmıyordu. İçinde vicdan azabıyla karışık bir huzursuzluk vardı. "Saçmalama Zeynep. Gece yarısı tek başına nereye gideceksin? Otur şuraya, sabahı bekle en azından."

"Sana nereye gideceğimi hesap verecek değilim," dedim, yüzüne bakmamaya çalışarak. Ama içimdeki o patlamaya hazır öfke dilimi tutmama izin vermiyordu. "Ailemin yanına, Mardin’e dönüyorum."

Burak’ın kaşları çatıldı. Şaşkınlıkla bir adım öne çıktı. "Mardin mi? Saçmalama! Ailene ne diyeceksin? 'Ben altı ay önce gizlice evlendim, şimdi de boşandım' mı diyeceksin? Kendi kafana sıkmak gibi bir şey bu, biliyorsun değil mi?"

"Seni ilgilendirmez," dedim sesimi olabildiğince sert tutmaya çalışarak. Bakışlarımı en sonunda onun soğuk gözlerine diktim. "Ayrıca... Pazartesi günü için o avukat meselesi vardı ya? Ben olmadan avukatınla halledemez misin şu işi? Çekişmeli mi oluyor, anlaşmalı mı ne zıkkımsa... Dilekçeyi gönder, imzalayayım. Çünkü daha fazla senin yüzünü görmek istemiyorum Burak. Tek bir saniye bile."

Dediklerim yüzünde tokat gibi patladı. Bir an ne diyeceğini bilemedi, sertçe yutkundu. "Zeynep, çocuklaşma. Mahkemeye ikimizin de gitmesi gerekiyor, usul böyle. Kaçar gibi gidemezsin."

"Kaçmıyorum!" diye bağırdım, sesim koridorda yankılandı. "Sadece senden, senin bu sahtekarlığından tiksiniyorum! Ben senin için her şeyi göze aldım. Ailemin yüzüne bakarken utandım ben her gün! Ve senin bana reva gördüğün şey bu mu? 'Çocukça bir heyecan' öyle mi?"

Burak başını yana çevirdi, elini ensesine götürüp hırsla kaşıdı. "Ben seni sokağa atmıyorum Zeynep! Sadece ikimiz için de doğrusu bu diyorum. Birbirimizi mahvediyorduk, görmüyor musun?"

"Beni mahveden sensin," dedim fısıltıyla. Sonra derin bir nefes aldım, göğsümdeki o ağır yükü dışarı üflemek ister gibi. "Ve merak etme, için rahat olsun. Bu evlilikten aileme asla bahsetmeyeceğim. Onlara sırf okulum bittiği için, İstanbul’da yapamadığımı ve memlekete dönmek istediğimi söyleyeceğim.Senin adın, varlığın, bu altı ay... Hepsi benim için hiç yaşanmamış gibi yok olacak. Ailemin karşısına 'dostum' diye çıkardığım adamın bana bunu yaptığını bilmelerine gerek yok. Seni kendi içimde gömeceğim."

Burak şaşkınlıkla bana bakakaldı. Belki de benden yalvarmamı, diz çöküp "bırakma beni" dememi bekliyordu. Ama karşımdaki bu yıkık dökük kızın gözlerindeki o son inanç kırıntısı da sönmüştü.

"Zeynep..." dedi, sesi ilk defa gerçekten fısıltı gibi çıktı.

"Dokunma bana," dedim, bana doğru attığı adımı engellemek için elimi havaya kaldırarak. "Avukatın kağıtları hazırlasın. Bir daha da sakın arama."

Diana’nın çantasını daha sıkı kavradım, valizimi arkamdan çekerek kapıyı açtım. İstanbul’un buz gibi gece havası yüzüme çarptı. Kapıyı arkamdan, Burak’ın yüzüne kapatırken, hayatımın en büyük kumarını kaybettiğimi ve şimdi o enkazla tek başıma Mardin’e, çocukluğumun geçtiği o taş konağa dönmek zorunda olduğumu biliyordum.Merdivenleri kaç basamak indiğimi, o ağır valizle sokak lambalarının soluk ışığı altında nasıl yürüdüğümü hatırlamıyordum. Yağmur, İstanbul’un üzerine bir kefen gibi çökmüştü; ıslak asfalt, geçmişimin paramparça olmuş akislerini yansıtıyordu. Kaldırımın kenarında duran emektar arabama ulaştığımda, ellerim soğuktan ve öfkeden titreyerek cebimden anahtarı çıkardım.

Valizi ve Diana’nın taşıma çantasını arka koltuğa yerleştirip sürücü koltuğuna geçtiğimde, kapıyı üzerime kapattım. O an, dışarıdaki yağmurun sesi kesildi ama zihnimin içindeki gürültü iki katına çıktı. Arabanın içi, Burak ile geçirdiğimiz o birkaç güzel günden kalan hayaletlerle doluydu. Aynadaki yansımama baktım; gözlerim ağlamaktan kan çanağına dönmüş, ruhu elinden alınmış bir yabancı bana bakıyordu.

Kontak anahtarını çevirdim. Motorun çalışmasıyla birlikte göğsümdeki o tıkalı damar patladı adeta. Direksiyona iki elimle sarıldım, başımı soğuk deriye yaslayıp hıçkırıklara boğuldum. Atilla İlhan’ın o zehir gibi dizesi zihnime düştü, kalbimi bir bıçak gibi kesti:

"Ne kadınlar sevdim zaten yoktular / Böyle bir sevmek görülmemiştir."

Ben kimse olmayan bir adama, var olmayan bir aşka adamıştım kendimi. Ailemi, dürüstlüğümü, geleceğimi hiçe sayarak kurduğum bu kale, meğer kumdan ibaretmiş. Bir adama hayatımı vermiştim ama meğer o adam, hayatımda sadece koca bir hiçmiş.

Gözyaşlarımın arasından silecekleri çalıştırdım. Ön camdan süzülen damlalar temizlendi ama içimdeki leke kaybolmadı. Turgut Uyar’ın sesi fısıldadı sanki ruhuma: "Sanki çok hayatım varmış gibi, hepsini sana harcadım."

İşte en çok bu koyuyordu insana. İkinci bir gençliğim, ikinci bir saf yüreğim yoktu benim. Olanı da bu küçük, daracık İstanbul dairesinde, bir adamın bencilliğine kurban etmiştim.

Gaza bastım. Arabanın tekerlekleri su birikintilerini yararak ilerlerken, dikiz aynasından arkamda bıraktığım o sokaktaki binaya son kez baktım. Işıkları sönüktü. Burak, hayatımı mahvedip muhtemelen derin bir uykuya daldığı o sıcak evde kalmıştı; ben ise koyu bir gecenin koynunda, bir çantasında kedisi, diğerinde kırık hayalleri olan bir mülteci gibi yola koyulmuştum...

***

Mardin’in üzerindeki puslu ve ağır hava, Karahan Konağı’nın devasa taş avlusuna çökertilmiş soğuk bir tül gibi yayılıyordu. Taş duvarlarda yankılanan her bir adım, sadece binanın değil, bu kadim toprakların köklü kanunlarının da sesiydi. Otuz yaşına bastığı günden beri omuzlarında taşıdığı Karahan soyadı, Kenan için bir gurur vesilesi olduğu kadar kaçamadığı bir zırhtı da.

Sert, keskin yüz hatlarını tamamlayan kumral saçları hafifçe alnına düşüyor, güneşin yakıcı sıcaklığıyla bronzlaşmış kumral cildi onu bu toprakların bir parçası kılıyordu. Ama en çok, bakışlarındaki o koyu yeşil ton korkuturdu insanları. Yeşilin en soğuk, en hissiz tonuydu gözlerindeki; ne bir merhamet kırıntısı barındırırdı içinde ne de bir zaaf. Annesinin yokluğuyla büyüyen, o şefkatli kadın elinin sıcaklığından mahrum kalan kalbini çoktan bir taş gibi katılaştırmıştı. Hayatında aşk denilen o yakıcı masala yer yoktu; onun dünyasını sadece güç, sadakat ve aşiretin sarsılmaz duruşu yönetirdi.

Terastan Mezopotamya ovasına bakarken elindeki kehribar tespihi parmaklarının arasında ritmik bir şekilde çeviriyordu. Güneş, kızıl elbiseli bir gelin gibi ovanın üzerine serilirken arkasından gelen adım sesleriyle bakışlarını mermer korkuluklardan çekmedi.

"Ağam," dedi adamı Selim, hürmetle başını eğerek.

Kenan’ın dudaklarından dökülen ses tonu, bir kılıç gibi keskindi. "Söyle Selim."

"Sancaktarların kızı geliyormuş ağam... Ahmet Sancktar'ın büyük kızı Zeynep. İstanbul’da tıp eğitimini birincilikle bitirip memlekete gelmiş. Bugün şehir hastanesinde göreve başlıyormuş."

Sancaktarlar... Bu isim Kenan’ın çene kaslarının anında gerilmesine yetti. Yıllardır süre gelen o kansız ama zehirli husumetin, gözü yükseklerde olan o ailenin adı. Kenan’ın yeşil gözleri hafifçe kısıldı.

"Bize ne Sancaktar’ın kızından?" dedi alaycı bir soğuklukla. "Mardin’e ne hekimler geldi gitti. Bir Sancaktar kızı geldi diye bu şehrin düzeni mi değişecek?"

"Öyle değil ağam," diye duraksadı Selim. "Gelen duyumlara göre kız diğerlerine benzemezmiş. Namı önden gelmiş; sertliğiyle, kimseye boyun eğmemesiyle konuşuluyor."

Kenan’ın kumral teninde, dudaklarının kenarına yerleşen karanlık bir tebessüm belirdi. Sertmiş... Kimseye eyvallahı yokmuş... Şehrin dar sokaklarında kendi krallığını ilan ettiğini sanan kaç kişi gelip geçmişti bu topraklardan. Ama en nihayetinde bu şehrin görünmez kanunları da, sözü de onun iki dudağının arasındaydı. Annesiz büyüdüğü günden beri kalbini buzdan bir kale gibi inşa eden bir adamı, ne düşman bir ailenin varlığı nede bir kadının dik başlılığı sarsabilirdi.

"Bırak gelsin," diye mırıldandı Kenan, tespihini cebine yerleştirirken. Yeşil gözleri ufukta çakan ilk şimşeklerle parıldadı. "Sancaktarların kızı kim olduğunu ve bu şehrin kime ait olduğunu çok yakın zamanda öğrenecek."

Terasın buz gibi havası Kenan’ın sert hatlarını yalayıp geçerken, ağır ahşap kapının arkasından gelen hafif tıkırtılarla bakışları o tarafa kaydı. Kapı aralandığında içeri giren iki genç bedenle birlikte, Kenan’ın az önceki o mağrur, aşiret ağası edası sanki sihirli bir değnek değmişçesine buharlaşıp uçtu. Yeşil gözlerindeki o katı buzlar, yerini sıcacık, koruyucu bir ışıltıya bıraktı.

İçeri ilk giren, ölen abisinin kopyası olan 18 yaşındaki Deniz’di. Abisi gibi koyu saçları, çakmak çakmak parlayan açık kahverengi gözleri ve şimdiden genişleyen omuzlarıyla tam bir Karahan erkeğiydi. Arkasından ise 16 yaşındaki Derya süzüldü. Derya, ailenin en hassas, en narin çiçeğiydi. Babalarını kaybettikleri o uğursuz kazadan sonra kabuğuna çekilmiş, o travmayı abisine kıyasla çok daha derin ve sessiz atlatmaya çalışıyordu. Kenan da bunu çok iyi bildiğinden, Derya’ya karşı ayrı bir titrer, üzerine titrerdi.

"Amca!" diyerek içeri dalan Derya, Kenan’ın sert görüntüsüne hiç aldırış etmeden doğrudan onun beline sarıldı.

Kenan, koskoca bir aşireti tir tir titreten o heybetli adam, bir anda eğilip minik yeğenini kucağına alır gibi bağrına bastı. Derya’nın kumral dalgalı saçlarını koklayarak öptü. "Benim güzel kızım," dedi, sesi az önceki pürüzlü sertliğinden arınmış, pamuk gibi çıkmıştı. "Ne zaman uyandın sen? Yüzün gülümsüyor bugün, hayırdır?"

Deniz kapıya yaslanıp kollarını göğsünde birleştirdi, dudaklarında hınzır bir tebessüm belirdi. "Valla amca, seni sormak lazım. Yine terasta krallığını ilan etmişsin, aşağıya sesin geliyor. Ayrıca Derya’ya gösterdiğin ilginin çeyreğini bana göstersen ben de gülümserim herhalde!"

Kenan bir eliyle Derya’yı göğsüne bastırırken, diğer elini uzatıp Deniz’in kafasındaki saçları hırsla karıştırdı. "Bak sen şu eşek sıpasına! Boyun benden uzun olacak diye bana laf mı yetiştiriyorsun lan sen?"

"Ağamsın dedik, bağrımıza bastık amca, karizmamızı sıfırladın iki dakikada!" diye güldü Deniz, saçlarını düzeltmeye çalışarak. Deniz de farkındaydı kardeşinin durumunun; amcasının Derya’ya olan bu ekstra ilgisi onu kıskandırmak şöyle dursun, için için rahatlatıyordu.

Derya amcasının yanağına kocaman bir öpücük kondurup geri çekildi. "Amca, Deniz yine sabah benim en sevdiğim çikolatalı gevreği bitirmiş. Ona ceza ver!"

"Duydun mu lan boyu posu devrilicek adam?" dedi Kenan, yapmacık bir ciddiyetle Deniz’e dönerek. "Kardeşine iyi bakacaksın demedim mi ben sana? Doğru söyle, kaç kutu yedin?"

Tam o sırada kapıda iki kadın belirdi. Biri çocukların annesi, vefat eden abisinin eşi Elif’ti; yüzündeki o hüzünlü ama minnettar tebessümle çocuklarını izliyordu. Diğeri ise Karahan Konağı’nın gerçek hükümdarı, yürüyen tarih Zümrüt Hanım’dı. Zümrüt Babaanne, bastonuna dayanarak içeri girdi, gözlerinde o yılların getirdiği tecrübeli ve kurnaz parıltı vardı.

"Ne bu patırtı burada?" dedi Zümrüt Hanım, gümüşi saçlarını örten tülbendini düzelterek. "Koskoca Karahan Konağı’nı çocuk parkına çevirdiniz yine."

"Görüyorsun değil mi babaanne?" dedi Elif yumuşak bir sesle. "Kenan bunları böyle şımarttıkça tepemize çıkacaklar."

Kenan yeğenlerine göz kırpıp babaannesine doğru yürüdü, elini öpüp alnına koydu. "Bırak şımarsınlar yenge, onların gülüşü bu konağın tek neşesi."

Zümrüt Babaanne bastonunu yere vurarak Kenan’ı süzdü. Yeşil gözlerine kadar inceledi torununu. "Onların gülüşü yetmez Kenan Efendi! Bu konağa yeni gülüşler, yeni ayak sesleri lazım. Bak 30 yaşına geldin, hâlâ bir dikili ağacın, bir ailen yok yanında."

Kenan derin bir iç çekti. Konunun yine buraya geleceğini biliyordu. "Başlama yine babaanne, gözünü seveyim. Konuştuk bunları bin defa."

"Neyi konuştuk?" diye üsteledi Zümrüt Hanım, gözlerini kısrak. "Sancaktarların kızı bile okumuş gelmiş memlekete, bizim ağa hâlâ bekar dolanır! Senden küçükler çoluk çocuğa karıştı. Ne zaman göreceğim ben senin mürüvvetini? Ne zaman bir kadın şu sert kalbini yumuşatacak?"

Kenan ellerini cebine soktu, o yumuşak amca edası anında silindi, yerini yine o sarsılmaz Karahan Ağası aldı. Dudaklarında alaycı bir gülümseme belirdi.

"Aşk dediğin şey çoluk çocuk işidir babaanne," dedi kendinden emin, büyük bir gururla. "Ben kalbimin kapılarını o sevdalara çoktan kapattım. Bu topraklarda beni diz çöktürecek, kalbime girecek bir kadın doğmadı, doğmaz da. Benim tek sevdam bu topraklardır, bu ailedir. Aşka da, evliliğe de tövbeliyim ben. Boşuna hayal kurma."

Derya ile Deniz birbirine bakıp gülümsediler. Zümrüt Babaanne ise bastonuna daha sıkı sarılıp torununa dik dik baktı. "Büyük konuşma Kenan Karahan," dedi kurnaz bir fısıltıyla. "Büyük konuşan, fırtınaya en çabuk teslim olan ağaç gibidir. Gün gelir, o tövbenin altında öyle bir ezilirsin ki, kendin bile şaşarsın..."

Kenan babaannesinin bu sözlerine sadece hafifçe güldü ve buz yeşili gözlerini tekrar Mardin’in engin ufuklarına çevirdi. İçindeki o sarsılmaz buz dağının, şehre yeni adımı atan o ela gözlü hekim kızın ateşiyle nasıl eriyeceğinden henüz zerre kadar haberi yoktu.
***
Uçağın küçük penceresinden dışarıya, bulutların üzerindeki o sonsuz maviliğe bakarken içimdeki boşluk her saniye daha da derinleşiyordu. Altımdaki devasa çelik yığın, beni hayatımın en büyük yıkımını yaşadığım İstanbul’dan, çocukluğumun ve köklerimin şehri Mardin’e doğru taşıyordu. Yanımdaki koltukta, taşıma çantasının içinden hafifçe miyavlayan Diana’nın varlığı olmasa, bu uçakta tek başıma nefes alabilir miydim bilmiyordum. Elimi çantanın ızgarasından içeri uzatıp yumuşacık tüylerini okşadım.

"Az kaldı kızım," diye fısıldadım, sesimin titremesini engelleyemeyerek. "Evimize gidiyoruz."

Ev... Gerçekten orası hâlâ benim evim miydi? Ailemin gözünde ben İstanbul’da tıp fakültesini birincilikle bitirmiş, gurur duydukları o başarılı kızdım. Onlardan gizlediğim altı aylık sahte bir evliliği, Burak’ın beni bir çırpıda silip atışını ve o eve bıraktığım alyansımı bilmiyorlardı. Parmaklarım gayriihtiyari sol elime gitti. Yüzüğün çıkardığım yerde bıraktığı o silik beyaz iz, sanki tenime kazınmış bir utanç lekesi gibiydi.

Gözlerimi kapatıp başımı koltuğa yasladım. Zihnimde Burak’ın o soğuk, acımasız sesi yankılanıyordu: “Çocukça bir heyecanla hareket ettik...”

İçim yanıyordu. Aileme yalan söylemiş olmanın vicdan azabı, sevdiğim adam tarafından fırlatılıp atılmanın gurur kırıklığıyla birleşip boğazımda dev bir düğüm oluşturuyordu. Onlara gerçeği anlatamazdım. Sancaktar ailesinin kızı olarak, 'gizlice evlendim ve boşandım' diyerek babamın başını öne eğdiremezdim. Bu sırrı, bu acıyı tek başıma gömecektim. İçimdeki o saf, kırılgan Zeynep’i İstanbul’da bırakmış; yerine buzdan bir zırh kuşanmış, kimseye eyvallahı olmayan sert bir kadını koymuştum.

Kaptan pilotun hoparlörden yükselen sesiyle gözlerimi açtım: "Sayın yolcularımız, Mardin Havalimanı'na iniş için alçalmaya başladık..."

Pencereden aşağı baktığımda, sarı taşların ve binlerce yıllık tarihin coğrafyası göründü. Güneş, Mezopotamya ovasının üzerine altın bir sıvı gibi akıyordu. Mardin tüm ihtişamıyla bana bakıyordu ama bu şehir, bıraktığım şehir değildi artık. Ya da ben, giden kız değildim.

Göğsümdeki o derin sancıyı bastırmak için derin bir nefes aldım. Şehir Hastanesi’nde doktor olarak göreve başlayacak, hayatımı sil baştan kuracaktım. Aşk denen o zehirli hissi kalbimden söküp atmıştım. Artık ne bir adama güvenecek kadar saf, ne de yeniden kırılacak kadar zayıftım. Uçak tekerleklerini pistin sıcak asfaltına çarptığında çıkan o sert sesle birlikte gözlerimi kenetledim.

Mardin’e dönmüştüm. Ailemin gururu, Sancaktarların dik başlı kızı Zeynep olarak.Havaalanının çıkışında bizi bekleyen simsiyah SUV’a doğru yürürken adımlarım kararlıydı. Arabanın kapısını açtığımda karşılaştığım ilk şey, tüm ciddiyetimi yerle bir eden o cırtlak ses oldu.

"Abla! Sonunda geldin ya! Valla İstanbul kokusu getirmişsindir diye sarılacaktım ama yine buzdağı gibisin!"

Siyah mini eteği, abartılı takıları ve elinden düşürmediği telefonuyla arka koltukta yayılan kişi, 16 yaşındaki kız kardeşim Zümra’dan başkası değildi. Lise ikinci sınıfa gidiyordu ama aklı fikri flörtlerde, sosyal medyada ve saçma sapan çocuksu heyecanlardaydı. Gerçekten bazen zekasının ailemize uğramadan geçtiğini düşünüyordum.

"Zümra, düzgün otur.Ve ses tonunu iki desibel aşağı çek," dedim, ön koltuğa geçerken.

"Aman be Tıp Birincisi Zeynep Sancaktar! Yine cerrah edasıyla komut vermeye başladın. Ay ayrıca sana bir haberim var, Karahanların küçük oğlu bana Instagram’dan takipleşme isteği atmış, bence çocuk benden hoşlanıyor..."

"Zümra," dedim dikiz aynasından ona buz gibi bir bakış atarak. "O saçma aşiret muhabbetlerini ve Karahanlar adını bir daha benim yanımda ağzına alma. Senin işin derslerinle. O telefonunu elinden alırsam tıp fakültesi notlarımı ezberletirim sana."

Ağzını büzüp kafasını cama çevirdi. Onu azarlıyordum ama ailem benim tek yumuşak karnımdı. Zümra’nın o yüzeysel, enerjik ve aptalca neşesi bile benim için dünyanın en kıymetli şeyiydi. Aileme düşkündüm; onlar için dünyayı yakar, dumanında ısınır ama kimsenin tek bir kılına zarar gelmesine izin vermezdim.

Zümra arkada birkaç dakika sessiz kalsa da çenesini uzun süre kapalı tutamayacağını biliyordum. "Abla ya," diye söze girdi tekrar, bu kez sesi biraz daha alttan alıyordu. "Tamam, Karahan konusunu kapattım. Ama bana bak, bavulunda bana İstanbul’dan getirdiğin o makyaj malzemeleri var değil mi? 'Getirmezsen eve girme' demiştim sana!"

Aynadan ona bakıp hafifçe tebessüm ettim. İçimdeki o kapkara enkazı, kalbimi yırtan Burak acısını ve valizimin dibine sakladığım o kırık geçmişi ona asla hissettiremezdim. Zümra daha çok küçüktü; onun tek derdi yeni çıkan bir ruj ya da okulun en popüler çocuğunun mesaj atıp atmaması olmalıydı. Benim gibi hayatın sillesini yememeliydi.

"Var Zümra, var," dedim sesimdeki o sert, otoriter havayı biraz yumuşatarak. "İstediğin her şeyi aldım. Ama önce eve gidince bana sıkıca sarılacaksın, anlaşıldı mı?"

Zümra’nın yüzünde güller açtı. Oturduğu yerden öne doğru uzanıp koltuğun arkasından boynuma sarıldı. "Ooo, buzdağımız eriyor mu ne? Sen bir tanesin Zeynep Sancaktar! Valla senin bu halini çok özlemişim."

Onun enerjisi, göğsümdeki o ağır kayayı bir an olsun hafifletti. Kolunu sıkıca tuttum. Bu hayatta korumam gereken en değerli şey aileimdi. Babam Ahmet Sancaktar’ın dik duruşu, annemin üzerimdeki duaları ve Zümra’nın bu çocuksu neşesi... Onlar benim sığınağımdı. Onların yüzünü kara çıkarmamak için, o sahte evliliğin ve Burak’ın vicdansızlığının üzerini ebediyen örtecektim.

Araba, konağın o devasa ahşap kapısının önünde durduğunda kalbim hızla çarpmaya başladı.

"Geldik abla," dedi Zümra heyecanla kapıyı açarken. "Annem sabahtan beri senin en sevdiğin kaburga dolmasını pişiriyor, babam da terasta yolunu gözlüyor."

Arabadan indiğimde, konağın yüksek taş duvarlarına baktım. Mardin’in bu heybetli, kadim binaları bana bir kez daha kim olduğumu hatırlattı: Ben Sancaktarların güçlü, kimseye eyvallahı olmayan kızı Zeynep’tim. İstanbul’da kırılan kanatlarımı burada, kendi toprağımda saracaktım.

Cihan Abi valizleri indirmeme yardım ederken, zihnimde tek bir düşünce vardı: Bu şehre bir daha kimse için ağlamamaya, kalbimin kapılarını herkese kapatmaya ve sadece ailemle mesleğime tutunmaya gelmiştim. Karahanlar da, bu şehrin yazılı olmayan acımasız kanunları da beni yolumdan döndüremezdi.

Ağır ahşap kapı gıcırtıyla açıldığında, avludan gelen o tanıdık ev kokusu burnuma doldu. İçimdeki son gözyaşını da orada, kapının eşiğinde kurutup adımı içeri attım.

Babam bana doğru birkaç adım attı ve o yıllardır özlemini çektiğim devasa kollarıyla beni bağrına bastı.Ömer Sancaktar, koskoca Sancaktar aşiretinin başı, o sert ve sarsılmaz adam, kollarının arasında beni sıkarken omuzlarının hafifçe sarsıldığını hissettim. Ben de kollarımı onun geniş sırtına doladım, başımı göğsüne bastırdım.

Biz babamla sadece baba-kız değildik; birbirimizin aynadaki yansımasıydık. İkimiz de açık kumral, güneşte altın gibi parlayan saçlara, bakışlarındaki keskinliği kimseden gizleyemeyen ela gözlere ve bembeyaz bir tene sahiptik. Sadece dış görünüşümüz değil, o sarsılmaz irademiz, dik duruşumuz ve gözlerimizdeki o inatçı parıltı bile birebir aynıydı. Aşiretin geri kalanı benden çekinirken babam gözlerime baktığında kendi gençliğini görür, gururla gülümsedi.

"Hoş geldin gururum... Gururum, doktorum, güzel kızım," dedi babam sesi hafifçe titreyerek. Benden ayrıldığında nasırlı, kocaman elleriyle yüzümü kavradı. Ela gözleri gözlerime kenetlendi. "İstanbul’da tek başına, fırtına gibi estin geldin. Sancaktar adını birincilikle yazdırdın o koskoca şehre."

"Geldim baba," dedim, sesimdeki o sert kabuğu sadece onun yanında hafifçe kırarak. "Alnım açık, başım dik geldim. Sizin yüzünüzü kara çıkarmadım."

"Hiç çıkarmadın ki güzel kızım," diyerek alnıma derin, şefkatli bir öpücük kondurdu.

O sırada annem araya girdi. Annem adeta Zümra’nın otuz yıl sonraki hali gibiydi. Sarışın, açık yeşil gözlü, naif ama bir o kadar da süzgün bir kadındı. Zümra tamamen anneme çekmişti; ikisi de renkli, hareketli ve ailenin o ciddiyetini kıran taraflarıydı. Annem gözyaşlarını ipek mendiliyle silerek bana sarıldı.

"Ay Ömer, bırak kızı azıcık da biz sarılalım! Zeynep’im, kuzum... Tiner kokulu laboratuvarlardan, o soğuk hastanelerden kurtuldun nihayet. Ne kadar zayıflamışsın sen böyle İstanbul’larda tek başına? Hiç mi bir şey yemedin?"

Gülümsemem dudaklarımın kenarında kıvrıldı. Annemin gözünde Cerrahpaşa Tıp Fakültesi "tiner kokulu laboratuvar"dı işte.

"İyiyim anne, merak etme. Formumdayım," dedim yumuşak bir tonla.

Zümra ise arkadan atılıp annemin koluna girdi, bakışları ve tavırlarıyla tamamen annesinin kopyası olduğunu bir kez daha kanıtladı. "Annecim boşuna nefesini tüketme, ablam İstanbul’da tek başına yaşaya yaşaya buz kütlesine dönmüş zaten. Yolda Karahanlar diyorum, dedikodu diyorum, bana acil servis nöbetçisi gibi bakıyor!"

Babamın çehresi 'Karahanlar' lafını duyar duymaz buz kesti. Ela gözleri anında sertleşti, avludaki o sıcak hava bir anda bıçak gibi kesildi.

"Zümra!" dedi babam, gür sesi konak avlusunda yankılanırken. "Ağzından çıkan lafa dikkat et! O uğursuzların adını bu konağın içinde bir daha duymayacağım!"

Zümra hemen geri adım atıp gözlerini devirdi, annesinin arkasına saklandı. Ben ise istifimi bozmadım. Karahanlar ve Sancaktarlar arasındaki o yıllanmış kan davasını, o bitmek bilmeyen husumeti elbette biliyordum. Ama benim için Karahanlar sadece hastaneye geldiklerinde sedyede yatan birer hastadan ibaretti. Ne soyadları beni ilgilendirirdi ne de güçleri.

Babam tekrar bana döndü, bakışlarındaki yumuşama geri geldi. "Gel kızım, odana geç, dinlen. Akşama tüm aşiret, senin doktorluğunu ve gelişini kutlamak için burada olacak. Sancaktarların tek kadın doktoru, gururu döndü!"

Gözlerimi konağın yüksek tavanlı, geniş taş merdivenlerine diktim. Siyah topuklu çizmelerimin mermerde çıkardığı yankı, bu konağa yeni bir dönemin geldiğinin habercisiydi. Ben Zeynep Sancaktar’dım. Karahanlar ya da bir başkası... Bu şehirde kimse benim yoluma taş koyamazdı.
🌿💚✨
İlk bölümün sonuna gelmiş bulunmaktayız oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayınn
Seviliyorsunuzz
yazmakisteyenbirii