Yıldızsız Gece

Her zaman ki gibi... tek başıma, bir pencere önünde oturuyordum. Kimsem yoktu. Yıldızsız bir Gece'ydim ben.

Yıldız'ım beni terk etmiş, karanlığımla bir başıma kalmıştım.

Peki. Ne kadar dayanacaktım ki karanlığıma?

Elbet yine dayanmak zorunda bırakılacaktım. Yine diz çökmeye zorlanacaktım.

Bir daha diz çökmeyecektim elbette. Ama dayanmak zor olacaktı.

Değil mi?

Harcanmıştım bugüne dek. Bundan sonrasında da harcanacaktım...

Güvenmek...

Tam bir aptallıktı.

Yıldız'ıma güvenmiştim.

Yıldız'sız Gece olmuştum.

Alaz'a güvenmiştim, varlığıyla üşümüştüm...

Güneş'e güvenmiş, ateşiyle yanmıştım...

Güvenmek acıydı.

Güvenmek sadece acı verdi bana.

Bir daha asla. Güvenmeyeceğim...