tanıtım

Zaman, ardında sadece yıkım bırakan bir yangın gibiydi. Altı ay önce yaşanan o karanlık kazadan sonra, Gece için dünya tamamen sessizliğe gömülmüştü. Zihni geçmişe dair ne varsa silip atmış, geriye sadece göğsünde hissettiği, sebebini bilmediği ağır bir sızı bırakmıştı. Kendine dair bildiği tek şey adının Gece olduğuydu. Geçmişi koca bir boşluktan ibaretti. Hayatında hiç dostu yoktu ve kazadan beri sadece atası ile yaşıyordu. Evde babasının yanında ne kadar sevimli sevgi dolu ve eğlenceli bir kızsa, dışarıdaki dünyaya ve insanlara karşı da bir o kadar soyuk ve mesafeliydi.
Şimdi ise bu koridorda, yeni okul üniformasının içinde dikilirken etrafındaki insanlara tam da o alışıldık, bomboş ve hissiz gözlerle bakıyordu. Onun için buradaki herkes birer yabancıdan ibaretti.
Tam o sırada koridorun sonundan sert ve ritmik adım sesleri yükseldi. Okulun o popüler grubu, herkesin çekindiği o dört çocuk yan yana yürüyordu. En önde ise etrafına yaydığı o asil ama karanlık enerjiyle Demir vardı. Demir dışarıdan bakıldığında aşırı soğuk, sert ve duvarları olan biriydi. Okulda kimseye yüz vermezdi. Ama o sert kabuğunun altında, sadece sevdiklerine karşı gösterdiği o gizli, sıcakkanlı bir kalbi vardı.
Demir, koridordaki kalabalığı umursamadan yürürken gözleri aniden Gece'nin üzerinde kilitlendi. O an Demir'in adımları bıçak gibi kesildi. Yüzü kireç gibi bembeyaz oldu, yumruklarını ceketinin cebinde sıktı. Arkasındaki arkadaşları da Gece'yi gördükleri an şok içinde dona kaldılar. Koridorda büyük bir sessizlik oldu.
Demir, içindeki o devasa fırtınaya ve şoka rağmen soğukkanlılığını kaybetmedi. Koridordaki onlarca gözün onlara baktığını biliyordu,ağır adımlarla tam Gece'nin önünde durdu. Aralarında sadece birkaç santim kalmıştı. Gözlerinde derin bir acı ve özlem vardı. Dayanamayıp elini Gece'nin yüzüne doğru uzatmak istedi.
Aniden Gece sertçe bir adım geri kaçtı. Kaşlarını çatarak Demir'e baktı. Çünkü Gece, birinin ona dokunmasından,temas kurmasından nefret ederdi.
"Dokunma bana," dedi Gece, sesi koridordaki herkesin duyabileceği kadar mesafeli ve soyuktu. "Kimsiniz ve neden öyle bakıyorsunuz?"
Demir'in uzattığı eli havada asılı kaldı. Genç kızın gözlerindeki o bomboş, tamamen yabancı bakışları gördüğünde kalbine saplanan o keskin acıyı hissetti. Kız şaka yapmıyordu, onu gerçekten tanımıyordu. Ateş, koridordaki fısıltıların yükseldiğini fark edince sesini sadece ikisinin duyabileceği bir tona indirdi. İçindeki o sevdiklerine özel olan sıcaklık, yerini fırtına öncesi bir sessizliğe bıraktı.
"Benimle oyun mu oynuyorsun?" diye fısıldadı Demir, gözlerini Gece'nin gözlerinden ayırmadan. "Altı aydır senin öldüğünü sanıyordum... Ben Demir. Beni gerçekten hatırlamıyor musun, Gece?"