GİRİŞ

Fulya Caddesi'nin gece gündüz fark etmeksizin süren sessizliğini, yalnızca birkaç metreye yayılabilen boğuk bir çığlık böldüğünde vakit gece yarısıydı.

Kendilerini sur misali duvarlar ardına saklayan, evlerini dış dünyadan soyutlayan bu caddenin insanlarının sonu, diğer herkes gibi ölümdü. Bu dünyadan uzaklaştıklarını sandıkları o evlerinde bile ölümün şah damarlarında gezdiğini hissetmekten yoksundular. Çok az, çok fazla ev vardı caddede. Öyleyse neden kimse yaşamıyormuşçasına sessizliğe gömülüydü her yeri?

Yataktan birkaç damla kan yumuşakça zemine süzülürken ışıksız evin içinde bir hayaleti andıran silüet, usul adımlarla çıkışa yöneldi. Kendini esnek hareketlerle bahçe duvarından dışarı bırakıverdiğini gören olmamıştı. Katil, yavaşça bir başka ıssız sokağın kucağına atılırken Fulya'nın karanlığından can bulmuşçasına siyah, lüks bir araba evin önüne yanaştı. İçeri girerlerken, tatlı bir çekirdek aile tablosunu andırıyorlardı.

Olayın karakol telefonuna aktarılması çok zaman almadı. Derhal komisere haber verildi. Henüz gece yarısı olmasına rağmen uyuyakalmış ve hemen uyanamayan komiser, ancak beş dakika sonra cevaplayabildi. Cevapsız çağrılara dönmeye başlarken çoktan arabasına binmişti.

Her yıl, aynı günün aynı gecesinde -17 Ağustos'ta-, Fulya Caddesi'nde bir cinayet işlenirdi. O, bu vakaların komiseriydi. Artık şahsi bir mesele haline gelmişti, çözmek boynunun borcuydu ve o da dosyasına fazlasıyla takıntılıydı.

Olay mahalline gelip arabasından indiğinde tüylerinin diken diken olmasına engel olamadı. Tabiat hiç bir zaman suskun olmamıştı, bir yerlerdeki bir ses canlılığın en gerçek kanıtıydı. Bunun ortaya çıkışının ise profesyonel bir seri katilin ustaca işlediği cinayetler olması, oldukça ironikti.

🧩

SELAM!!!

Beklentiler nasıl???

ÖPTÜMM 💚💚