Kartal ve Kelebek

Yolunu kaybeden minik kelebek titreyerek ormana doğru ilerledi ..Bir ses duydu o kadar güçlü bir sesti ki bu. Korkuyla dona kaldı.. Üzerine gelen iki tane eşek arısını görünce son anda kendine gelip hızla uçmaya çalıştı ama yakalanmak üzereydi. Bir anda büyük siyah bir kartal önünü kesti ve peşindeki eşek arılarını gagalagıp kanatlarını koparttı.

Küçük kelebek titreyerek. Teşekkür etti.

'Ne işin var buralarda ?'

Kelebek korkuyordu titreyerek cevap verdi

'Rüzgarda yönümü kaybettim '

Kartal derin bir iç çekti

'Takip et beni.'

Kelebek minnettarlıkla kartalı takip etti. Kelebek kartalın büyüsüne kapılmıştı sanki. İlk defa bir kartal görüyordu.
'Ne kadar da heybetli ' diye düşündü. Böyle bir arkadaş çok iyi olurdu. Hemen Kartalın önüne geçti.

'Kabul edersen arkadaşın olmak isterim.'

'Sen ve ben mi güldürme beni.'

Kartal sert görünüyordu keskin bakışıyla adeta korku salıyordu etrafa.

'Neden ama sende yalnızsın bende yalnızım '

'Benim arkadaşa ihtiyacım yok.'

Kırılmış olsa da aldırış etmedi kelebek. Çünkü o çok büyük ve güçlü bir kartaldı.
Kartalın kanatlarının altında ormanda uçmaya başladılar. Kelebek bir türlü yetişemiyordu Kartala

'Ben yoruldum dinlenelim mi ?'

'Akşam olmadan seni gelincik tarlasına götürmeye çalışıyorum.'

'Ama çok yoruldum.'

Kartal sırtına aldı kelebeği. devasa kanatlarını açıp. Onu bir kaç saniye de gelincik tarlasına götürdü.

'Buradan ayrılma.'

Kelebek hüzünle veda etmiş Kartala Kartal en yakın ağaca gidip orada dinlenmiş.

Kelebek ise heyecanla diğer kelebeklerin yanına gidip kartalla arkadaş olduk demiş. Hepsi gülüp alay etmişler. Kelebek çok kırılmış. Kendini çok yalnız hissetmiş ve kartalın olduğu ağaca gitmiş.

'Neden geri geldin?'

'Burada seninle yaşasam olmaz mı ?'

'Olmaz sen bir kelebeksin büyüleyici ve narinsin. Bense kötü kartalım.'

'umrumda değil.'

'Senin yerin arkadaşlarının yanı' demiş kartal ve uçup gitmiş.

Kelebek hüzünle tarlaya dönmüş. Söğüt ağacının en üst dalında büyük bir kederle gün batımını izlemiş. Ertesi gün kartal gelincik tarlasına gelmiş. Kelebeği görememiş diğer kelebekler korkuyla saklanmış içlerinden biri cesaretini toplayıp kartalın yanına gitmiş. Kartal kelebeğini sormuş.

'Bizim fazla ömrümüz yok. Dün kelebeğin son günüydü. Bu hayata gözlerini yumdu.'

Kartal öfke ve hüzünle ayrıldı oradan.

Bu yüzdendi işte. Hayatına kimi alsa hepsinin ölümüne tek tek şahit olmuştu Kartal. Bu yüzden hiç arkadaşı olsun istemiyordu. Bu kadar uzun yaşadığı için kendine kızdı. Rüzgar kartalın ayaklarına yarısı kopmuş kelebeğin kanadını bıraktı Kartal o Kanada bakıp sessizce ağladı.