Bölüm 1

•Dağların Sustuğu Gece
Suriye sınır hattının kuzeyinde, zifiri karanlık bir vadinin içindeydi Asena. Gökyüzünde yıldız yoktu sadece gece görüş cihazının o soluk yeşil ışığı dünyayı anlamlandırıyordu. Binbaşı Asena Karahan, timinin en önünde, kayaların dokusunu hisseden bir hayalet gibi ilerliyordu.
"Kartal 1, temas yakın. Hazırlanın," diye fısıldadı telsize. Sesi, çelik bir telin gerginliği kadar keskindi.
Tim, pusuda bekleyen terörist grubun inine girmek üzereyken, sessizliği kulakları sağır eden bir RPG patlaması bozdu. Kayalar havaya uçtu, toprak gökyüzüne savruldu. Asena, patlamanın etkisiyle savrulan genç teğmenini korumak için üzerine atıldığında, sol omzunda sanki bir kızgın demir saplanmış gibi bir acı hissetti.
Şarapnel parçası, üniformasını ve altındaki çelik yeleğin zayıf noktasını yırtarak doğrudan kemiğe çarpmıştı. Acı o kadar yoğundu ki, bir an nefesi kesildi. Ama o, bir Binbaşıydı. Yere düştüğü an, sol kolu bir anda boşluğa düştü, tepki vermedi. Sıcak kanın kamuflajını ıslattığını hissetti.
"Komutanım! Yaralandınız!" diye bağırdı teğmen, üzerine siper olurken.
Asena, dişlerini birbirine kenetledi. Ağzına dolan metalik kan tadıyla hırıldadı: "Bırak beni! Ateş desteği sağla! Kimse geride kalmayacak, devam edin!"
Kendi acısını bir kenara itip, tek eliyle tabancasını çekti. Gözleri kararmaya başlasa da timini o ateş cehenneminden çıkarana kadar bilincini açık tutmak için kendine fiziksel acı verdi. Helikopter pervanelerinin sesi kulaklarında uğuldarken, bilinci karanlığa gömüldü.
•Ankara GATA: Sessiz Koridorlar
Asena gözlerini açtığında, tepesinde dönen beyaz tavan vantilatörünü gördü. Burnuna dolan keskin dezenfektan kokusu, ona nerede olduğunu hatırlattı. Kolunu kaldırmak istedi ama sol tarafı tamamen taş kesilmişti.
Bir hafta süren ağır ameliyatlar ve uykusuz gecelerin ardından, Doktoru Selim Bey odaya girdi. Elindeki dosyalara bakarken yüzü asıktı.
"Uyandın demek, Asena," dedi Selim Bey, yatağın kenarına oturarak. "Şarapnel parçası omuz kapsülüne ve sinirlere ciddi zarar vermiş. Ameliyatla temizledik ama sol kolun şu an bir ölü gibi. Eğer üzerine düşmezsen, bir daha asla tüfek tutamazsın."
Asena, sargılı omzuna baktı. "Ne yapmam gerekiyor? Fizik tedavi mi?"
"Sıradan bir tedavi seni kesmez. Senin o kasları en uç noktasına kadar zorlaman, sinir uçlarını uyandırman lazım," dedi Selim Bey. "Kayseri'de eski bir dostumun boks salonu var. Orada rehabilitasyon amaçlı boks dersleri alacaksın. Boks, omuz stabilizasyonu için dünyadaki en iyi yöntemdir. Tayinin Kayseri'ye çıktı. Yarın yola çıkıyorsun."
Asena için bu, sadece bir tedavi değil, onur savaşıydı. Ya o ringde kolunu geri alacaktı ya da askerliği bırakacaktı. İkinci seçenek onun için ölüm demekti.
•Ankara'dan Kayseri'ye: Bitmeyen Yol
Asena, Ankara'daki lojman dairesini toplarken her bir eşyaya yabancı gibi baktı. Üniformalarını özenle kılıflarına koydu, madalyalarını küçük bir kutuya yerleştirdi. Duvarda asılı olan babasının fotoğrafını çantasına özenle yerleştirdi.Evi tamamen boşalttığında, sadece bir sırt çantası ve bir valizle kalmıştı.
Taksiyle gitmek yerine, biraz düşünmek için otobüsle gitmeyi tercih etti. Ankara Şehirlerarası Otobüs Terminali'nin kalabalığında, askıdaki koluyla bir gölge gibi süzüldü. 14 numaralı koltuğuna oturdu. Dışarıda yağmur başlamıştı.
Otobüsün kalkmasına dakikalar kala, koridorda devasa bir silüet belirdi. Siyah deri ceketi, dağınık saçlı bir adam, Asena'nın yanındaki 13 numaraya doğru ilerledi.
Adam, hiçbir şey demeden, Asena'ya bakmadan koca gövdesiyle koltuğa çöktü. O kadar dikkatsizdi ki, yerleşirken sert omuzu, Asena'nın askıdaki yaralı omzuna küt diye çarptı.
"AH!"
Asena'nın ağzından çıkan acı dolu çığlık, otobüsün motor sesini bastırdı. Acı, bir bıçak gibi omzundan parmak uçlarına kadar indi. Gözlerinden yaş gelmemesi için kendini sıktı ama yüzü bembeyaz oldu.
Rüzgar, o an ne yaptığını fark etti. Şaşkınlıkla yanındaki kadına döndü. Kadının askıdaki kolunu ve acıyla kasılmış yüzünü görünce, o ukala havası bir anlığına söndü.
"Çok özür dilerim, gerçekten fark etmedim," dedi Rüzgar, eliyle refleks olarak Asena'nın omzuna uzanarak. "İyi misin? Bakayım bir..."
Asena, Rüzgar'ın elini daha değmeden, diğer eliyle sertçe itti. "DOKUNMA!" diye kükredi. Gözleri bir kurt gibi parlıyordu. "Gözün kör mü senin? Görmüyor musun kolumun halini? Ne bu rahatlık, ne bu dikkatsizlik!"
Rüzgar, yediği tepkiyle önce bir duraksadı, sonra kaşlarını çattı. "Tamam dedik ya arkadaşım, özür dileriz. Görmedim işte. Ayrıca ne bu şiddet? Sanki bilerek çarptık."
"Haddini bil!" dedi Asena, hala omzunu tutarak. "Burası senin mahalle kahven değil. Gelmişsin koca gövdenle yayılıyorsun. Biraz saygı duy etrafındakilere."
Rüzgar, kadının üzerindeki o yıkılmaz havayı ve sert bakışlarını süzdü. "Sert kayaya çarptık herhalde," diye mırıldandı, sesi hafif alaycıydı. "Kayseri'ye gidiyoruz, yol arkadaşıyız. Bu kadar sinirle o yol bitmez. Ben Rüzgar. Sen de herhalde 'Barut' falan olmalısın?"
Asena cevap vermedi. Başını camın diğer tarafına çevirdi. Sol omzu zonkluyordu. Yanındaki bu adamın, hayatını kurtaracak ya da mahvedecek olan o Fırtına boks hocası olduğunu henüz bilmiyordu. Tek bildiği, bu yolculuğun çok zor olacağıydı
•Kayseri Terminali: İniş ve Son Hesaplaşma
Altı saat süren o gergin yolculuğun sonunda, otobüs Kayseri Terminali'nin puslu ve soğuk havasına girdi. Erciyes Dağı'nın karlı zirvesi uzaklarda bir dev gibi nöbet tutuyordu. Yol boyunca tek kelime etmemişlerdi ama aralarındaki elektrik, her nefes alışlarında havayı titretiyordu.
Otobüs durduğunda, Asena tek eliyle çantasını omuzlamaya çalıştı. Sol kolunun sızısı yol boyu artmıştı. Rüzgar, hemen yanındaki çantayı kaptığı gibi ayağa fırladı. Asena'ya yol vermek yerine, koridoru o devasa gövdesiyle tamamen kapatmıştı.
"Müsaade edersen geçeceğim," dedi Asena, sesi her zamanki gibi buz gibiydi
Rüzgar, bir süre kadının gözlerinin içine baktı, sonra hafifçe yana kaydı ama tam o sırada Asena inerken yine hafifçe omzuna temas edecek gibi oldu. Asena, bir adım geri çekilip ona nefretle baktı.
Otobüsün merdivenlerinden inerken Rüzgar hemen arkasındaydı. Terminalin beton zeminine adım attıklarında Asena, bagajını almak için bekleyen kalabalığa karışmak istedi. Ancak Rüzgar, uzun adımlarıyla önüne geçti.
"Bak Asi -ya da her kimsen-," dedi Rüzgar, elindeki spor çantasını omzuna atarak. "Kayseri küçüktür. Bu öfkeyle burada çok barınamazsın. Umarım bir daha yolumuz kesişmez, çünkü benim sabrım da omuzların gibi hassas değil."
Asena, bagaj fişini parmaklarının arasında ezerken rüzgara doğru bir adım yaklaştı. Aralarındaki mesafe o kadar azaldı ki, Rüzgar'ın üzerindeki hafif ter ve sert boks eldiveni kokusunu duyabiliyordu.
"Umarım kesişmez," dedi Asena, her kelimeye basa basa. "Çünkü bir dahaki sefere özrünü bu kadar kolay kabul etmem. Şimdi yoluna git, boksör."
Rüzgar, kadının bu korkusuz duruşuna karşı bir an duraksadı. Dudaklarında o sinir bozucu gülümseme belirdi, iki parmağıyla selam verir gibi yapıp arkasını döndü ve kalabalığın içinde kayboldu.
Asena, valizini alıp terminalden dışarı çıktığında soğuk rüzgar yüzüne vurdu. Cebindeki adrese baktı: "Fırtına Boks Salonu Antrenör Rüzgar Aksoy
Gözlerini kıstı, derin bir nefes aldı. İçindeki o kötü his, fırtınanın aslında yeni başladığını söylüyordu.