Aynadaki yabancı

Zihninin içindeki sesler hiçbir zaman tam olarak susmazdı; sadece bazen, tıpkı bu gece olduğu gibi, birbirlerinin üzerine basarak konuşmayı bırakıp ritmik bir uğultuya dönüşürlerdi. Leyla, banyonun loş ışığında aynaya doğru yaklaştı. Parmak uçlarını soğuk cama yasladığında, karşısındaki yansımanın gerçekten kendisine ait olup olmadığından emin değildi. Birkaç dakika önce içini kaplayan o yoğun, nedensiz öfke dalgası yerini derin bir boşluğa bırakmıştı. Hızlı duygu geçişleri onun için yeni bir şey değildi; o, kendi ruhunun tekinsiz labirentlerinde kaybolmaya uzun zaman önce alışmıştı.
"Yine başladın," dedi kendi kendine, fısıltıyla. Ses tonu bile yabancı geldi kulaklarına.
Odanın hemen dışından gelen ayak sesleri, Leyla’nın düşünce bulutunu anında dağıttı. Adımlar sakin, ritmik ve son derece kararlıydı. Bu adımların sahibini çok iyi tanıyordu: Demir.
Demir, Leyla’nın hayatına girdiğinden beri hem onun en güvenli sığınağı hem de zihnindeki fırtınaları tetikleyen en büyük bilinmezi olmuştu. Leyla’nın her an yıkılmaya müsait dünyasını ayakta tutmaya çalışan, onun o öngörülemeyen öfke nöbetlerini, anlık ağlama krizlerini ve ardından gelen derin sessizliklerini sabırla karşılayan tek insandı. Ancak bu sabır, Leyla için bazen çözülmesi imkansız bir bilmeceye dönüşüyordu. "Neden kalıyor?" diye geçiriyordu içinden. "Ben bile kendime katlanamazken, o neden burada?"
Banyo kapısı hafifçe aralandı. Demir, kapı eşiğinde durmuş, elindeki sıcak kupayla Leyla’ya bakıyordu. Gözlerinde ne bir yargılama ne de bir bıkkınlık vardı; sadece o her zamanki sakin, derin bakış.
"İlaçlarını aldın mı?" diye sordu Demir, sesini olabildiğince yumuşak tutmaya çalışarak.
Leyla arkasını dönmedi. Aynadaki yansımadan Demir’in gözlerine baktı. "İlaçlar sadece zihnimdeki sesleri uyuşturuyor, Demir. Beni iyileştirmiyorlar. Beni düzelttikleri falan yok."
Demir içeriye doğru bir adım attı ve kupayı lavabonun kenarına bıraktı. Yavaşça Leyla’nın arkasına geçip ellerini onun titreyen omuzlarına koydu. "Seni düzeltmek istemiyorum Leyla. Sadece bu fırtınanın içinde boğulmanı engellemeye çalışıyorum."
Leyla ani bir hareketle Demir’in ellerini omuzlarından itti ve ona doğru döndü. Gözleri parlıyordu, içindeki o kontrol edilemez dürtü yeniden uyanmıştı. "Belki de ben boğulmak istiyorumdur! Belki de benim doğam budur ve sen beni zorla bu sıkıcı, normal dünyana çekmeye çalışıyorsun!"
Ses tonu yükselmişti ama Demir milim kımıldamadı. Onun bu ani çıkışlarına, bir anı bir anını tutmayan bu değişken ruh haline alışkındı. Leyla’nın içindeki bu karmaşa, dışarıdan bakan biri için "delilik" ya da ağır bir "kişilik bozukluğu" olarak adlandırılsa da, Demir bu hırçın dalgaların altında yatan kırılgan kız çocuğunu görebiliyordu. ya da en azından gördüğüne inanıyordu.
Leyla, Demir’in bu sarsılmaz sakinliği karşısında daha da öfkelendi. Onun tepkisizliği, kendi çaresizliğini yüzüne vuruyordu. Hırsla banyodan çıkıp salona doğru yürüdü. Evin içi, ikisinin arasındaki o gerilimli sessizlikle kaplıydı. Leyla pencerelerin birine doğru ilerleyip alnını soğuk cama dayadı. Dışarıda karanlık bir İstanbul gecesi vardı ve sokak lambalarının ışığı yağmur damlalarıyla bükülüyordu.
Demir arkasından salona geldi ama ona yaklaşmadı. Aralarında güvenli bir mesafe bıraktı. "Bu gece yine gitmekten bahsedeceksin, biliyorum," dedi Demir, sesinde hafif bir yorgunluk belirse de kararlılığını koruyordu. "Ama nereye gidersen git, o zihnindeki savaşı da yanında götüreceksin."
Leyla yavaşça başını camdan kaldırdı ve Demir’e baktı. İçindeki öfke, saniyeler içinde yerini keskin bir çaresizliğe bırakmıştı. Gözlerinden akan bir damla yaş, yanağından süzülüp çenesine indi.
"Benimle olmak seni de mahvedecek," diye fısıldadı Leyla. "Ben normal bir hikayenin kahramanı olamam."
Demir hafifçe gülümsedi, bu kırık bir gülümsemeydi. "Kim normal bir hikaye istediğimi söyledi ki?"
Leyla, Demir’in gözlerindeki o karanlık ama davetkar kararlılığa baktı. Aralarındaki bu ilişki, bir uçurumun kenarında yürümek gibiydi. Her an aşağı düşebilirlerdi ama ikisi de geri adım atmaya niyetli görünmüyordu. Leyla, kendi deliliğinin içinde Demir’i de sürüklediğini biliyordu; Demir ise bu girdaba bile bile, kendi rızasıyla teslim olmuştu.