Fenerin Son Defteri

Her haritanın kenarında bir boşluk vardır. Eski haritacılar oraya canavar çizerdi; daha dürüst olanlar boş bırakırdı. Ben bu romanı o boşluğa bakarak yazdım.
Bir ailenin en büyük sırları nadiren büyük olaylardan doğar. Çoğu zaman tek bir cümleden, söylenmiş ya da söylenememiş bir kelimeden, açılmadan geri gönderilmiş bir zarftan doğar. Sonra bu cümle, sessizce, kuşaktan kuşağa taşınır. Kimse onu bilerek miras bırakmaz ama herkes bir parçasını devralır.
Fener bana hep tuhaf bir yapı gibi gelmiştir. Kendi ışığını göremez; yalnızca başkalarına gösterir. Birinin eve dönebileceğini bilmesi için yanar, o kişinin dönüp dönmeyeceğini hiç öğrenmeden. Belki de bekleyen insanların en saf hâli budur.
Fenerin Son Defteri, bekleyenlerin ve bekletenlerin hikâyesidir. Söylenemeyen sevginin, yazılıp gönderilemeyen mektupların, her gece aynı saatte yakılan bir ışığın hikâyesi. Ama aynı zamanda geç kalmanın hiçbir zaman tamamen geç olmadığına dair küçük bir inançtır.
Bu kitabı okurken, sizin de kendi defterinizde yazılmamış bir isim varsa, belki bir akşam o satırı tamamlamak istersiniz. Işık yanıyor.