Bölüm 1 - Bir kapı üç hayat

“Mine, bu kadar kutuyu tek başına taşıyacaksın sanırım?"

“Ne yapayım, Rüzgar… Evle ilgili her şeyde katkım olmasını istiyorum, biliyorsun.”

“Evet, haklısın ama bırak da biraz yardım edeyim."

Başımı sallayarak gülümsedim. İçimde tuhaf bir sıcaklık vardı; yıllar geçse de yanımda birinin olduğunu hissetmek beni rahatlatıyordu.

“Eşyaları yerleştirirken aklıma eski günlerimiz geldi… Birlikte ağladığımız, güldüğümüz, koşturduğumuz sokaklar,”

“Benim de… Zaman çok hızlı geçti. Daha dün gibi hatırlıyorum o geceyi…” Gülümseyerek elimdeki kutuları salona yerleştirdim ve mutfağa geçtim

“Kek yapacaksın değil mi, Mine?"

“Evet, yapacağım!” Hafifçe gülümsedim ve içimden "Onun için çikolatalı yapacağım. Imarım beğenir...” diye düşündüm. Dudaklarım istemsizce kıvrıldı, kalbim bir an hızlı attı ama bunu fark etmesini istemedim.

Rüzgar gülerek, “O zaman sabırsızlıkla bekliyorum! Ama sen fazla yeme, yoksa bana yük olursun."

“Ha! Yük müyüm, Rüzgar?” dedim, kahkaha atmaya çalışırken. gözlerim istemsizce bakışlarına takıldı. “Neden bakışları içimi bu kadar ısıtıyor ki?” dedim içimden.
Rüzgar kısa bir süre bana baktı, kaşlarını hafif kaldırıp gülümsedi. Bir an bakışlarımız çakıştı ve kalbim yine hızlı atmaya başladı ama bunu belli etmedim.

Bu kısa an, içimi ısıttı ve uzun zamandır hissetmediğim bir rahatlama verdi. Yanımda birinin olması güvende hissettirdi... Ve istemeden de olsa ondan hoşlandığımı fark ettim.

Kek'in sosunu yapmak için dolaptan süt çıkardığım sırada kapı zili çaldı. Hemen kapıya yöneldim; kapıyı açtığımda, yaklaşık yedi yaşlarında, kahverengi saçlı küçük bir kız gördüm. Ellerinde oyuncak bir bebek vardı.

"Merhaba,” dedi.
“Merhaba." Diye karşılık verdim.

"Ben yan dairede oturuyorum. Yeni taşındığınızı duydum, merhaba demek istedim."

"Gerçekten mi? Ne güzel! Biliyor musun, şimdiye kadar gelen ilk misafirimiz sensin."

"Buna çok sevindim." dedi küçük kız.
Ona gülümseyerek sordum,
"Peki adın ne?"
"Duru."
“Duru… çok güzel bir isim,” Bir an duraksayıp, merakla sordum, “Annen yok mu?” diyerek ileri doğru bakındım.

Duru omuz silkerek, “Evde değil… Babam da çalışıyor. Bugün evde yalnızım,” dedi
"Ah, anladım. Peki, içeri gelmek ister misin? Kek yapıyorum, pişince beraber yeriz."

Duru sevinçle gülümsedi ve küçük adımlarla içeri girdi.
Rüzgar, mutfaktan kafasını çıkarıp
“Kim gelmiş?” diye sordu.

“Duru," dedim ve devam ettim, "İlk misafirimiz, bizimle tanışmak istemiş."

"Aa, öyle mi? Merhaba.” dedi rüzgar, gülümseyerek.

Duru biraz çekingen ama meraklı bir şekilde Rüzgar’a bakarak, “Merhaba," diye karşılık verdi.

Bir süre mutfakta sohbet ettik. Duru apartmandaki komşularımızı anlatıyor, ben de ona mutfaktaki eşyaları ve kekin tarifini gösteriyordum. Tam o sırada dışarıda hafif yağmur başladı. Ufak damlalar pencereye çarpıyordu. İçimde açıklayamadığım tuhaf bir his vardı.

“Mine abla… bahçedeki su…” Duru tedirgin bir şekilde pencereye yaklaştı.

Bende hemen pencereye yöneldim; bahçe yollarında küçük göletler oluşmuştu.
Rüzgar da pencereye geldi kaşlarını çatarak, “Sanırım kanal taşmış.” dedi.

Birden yan bloklardan bir uğultu geldi; rüzgâr ve yağmur sesleri birleşiyordu. Rüzgar hızlıca pencereyi kapattı, ama su sızıntısı eve girmeyi çoktan başarmıştı.
Duru korkuyla koluma sarıldı.
“Mine abla… ne oluyor?”

“Sakin ol Duru… hiç birşey olmayacak, sakın korkma."

Yaklaşık yarım saat sonra apartman sakinlerinin sesleri duyuldu. Bu seslere anlam veremeyerek bakmaya gittim. Gördüğüm manzara ile olduğum yerde kalakaldım. Sitenin dışı da içi de sularla çevrilmişti... İnsanlar evlerinden çıkmış kaçmaya çalışıyordu.
Rüzgar, ben ve Duru olanlar karşısında oldukça etkilenmiştik.
Dışarıdan gelen panik sesleri ve hızla hareket eden araçlar tam olarak felaketi çağrıştırıyordu. O an anladım, felaketin tam ortasında olduğumuzu...

Ben hıızlıca elime bir çanta alıp içine bolca erzak koymaya başladım. Rüzgar da ihtiyacımız olanları, sırayla diğer çantaya koyuyordu.

“Mine… su yükselmeden buradan gitmemiz gerek. Hızlı olmalıyız,” dedi Rüzgar.

Dışarı bakmak cesaret gerektiriyordu. Siteyi çevreleyen yollar neredeyse suyla dolmuş, arabalar batmış, ağaçlar suyun baskısıyla eğilmişti.

Duru korkuyla bağırdı,
“Mine abla... Çok korkuyorum.”

“Tamam, Duru. Beni dinle. Sakin ol, seni güvenli bir yere götüreceğiz, söz veriyorum.” Başını sallayarak beni onayladı.

Üst katlardan damlalar süzülüyor, dışarıdaki su yavaş yavaş yükseliyordu. Rüzgar hızla pencereleri kapattı.

“Mine… hemen çıkmalıyız. Duru’yu güvenli bir yere götürmeliyiz!”

“Tamam, ama önce sakin olmalıyız. Panik yaparsak işimiz daha da zorlaşır."

Dışarıda artık suyun sesi, uğultudan öte güçlü bir dalga gibi geliyordu. Koca apartman, beklenmedik bir felaketin ortasında kalmıştı. Rüzgar ve ben, Duru’yu koruyarak güvenli bir alana ulaşmaya çalışırken, kalbimde hafif bir merak hissettim; bu durum, bana birini böyle sakin ve kararlı gördüğümde hissettiklerimi hatırlattı…