0.2

Fadimenin dediği gibi koca bir ay geçmişti, uzun zamandır görüşemiyorlardı.

Görüştükleri tek zaman ya Koçari Furtunayı basmaya gelmiştir ya da Furtuna Koçari taş köprüde oluyordu. O an gördükleriyle yetiniyorlardı çünkü sevdalı olduklarını değil düşman oldukları biliniyordu. Her gün aralık buldukları sürede karşılıksız olsa dahi yazmayı ihmal etmiyorlardı birbirlerine.

Sonunda buluşma günleri gelmişti. Geç saatleri seçiyorlardı ki kimsenin dikkatini çekmesin veya gizlice buluştukları görünmesin.

Fadime öncesinden duşa girmiş, şimdide hafif nemli saçlarını kuruluyordu. Bu uzun sürenin ardından buluşmanın verdiği heyecan ve mutluluk vardı Fadimenin yüzünde, o kadar çok gülümsüyordu ki istemsizce, yüzünde ki kasları ağrıyordu.

Saçlarını kuruladıktan sonra hemen dolabının karşısına geçti Fadime.

Çok karıştırmak istemedi, ama özensiz de görünmek istememişti İsonun gözüne. Sarı bir kazak ve uyumlu mavi bir pantolon geçirdi hızlıca üstüne.

Aynasının önüne geçti, saçlarını taradı. Eli önünde duran parfüm şişesine kaydı, normalde olsada doya doya sıkardı ama İsonun kendi kokusunu daha çok sevdiğini bildiği için geri bıraktı. Yatağın kenarında duran ceketinide aldıktan sonra odasından çıktı. Sessiz bir şekilde kapıya doğru ilerlerken, abisinin odasından kapı açılma sesi geldi.

Fadime olduğu yerde durup arkasına döndü.

--Tattaram nereye böyle sessiz sessiz.
-Tattaranın abisi, uyumuşsunuzdur diye şey ettim yani ne sessizi.
--Hmm tamam tamam, süslenmişsin falan nereye böyle.
-Yok ne süslenmesi, çok mu süslü. dedi Fadime tereddüt etmişti kendinden.

--Öylesine dedim kız, nereye söyle bakalım.
-Abi lise arkadaşlarıyla biraz takılıcaz anlarsın ya.

Adil olduğu yerden gelip Fadimenin alnına öpücük kondurdu.

--Tamam tattaram dikkat et, fazla kaçırma.
-Tamam abim kaçırmam, öptüm.

Adilin odasına geri dönüşüyle Fadime kendini hemen dışarıya attı. Yüzüne vuran soğuk havayla derin bir nefes aldı Fadime, saate baktı, İsoyu fazla bekletmişti hızlı bir şekilde basamaklardan inerken arabanın kilidini de açtı.
Arabaya binip hızlıca sürdü 'evlerine'.

-
whatsapp

iso'm
nerde kaldın güzelim
dondum ben burda

efulim
çok mu üşüdün?
abim tuttu biraz
evden yeni çıkmıştım bişey
getiriyim mi üşüme.

iso'm
yok bitanem
sen sadece kendini getir
yetiyor o bana bekletme
özledim seni.

efulim
bende çok özledim seni
hemen hızlıca geliyorum.

iso'm
yok yavaş gel
bekliyorum ben seni.

efulim
öptüm aşkım.

iso'm
buraya gelince öpersin.

efulim
salak ya

iso'm
bitanem, hadi.

-

Yaklaşık on dakika sonra mağarının girişinde bir araba durdu. İlk önce motor sustu daha sonrada farların ışıkları söndü. Fadime karanlıkta önünü pek göremesede ellerini uzatarak etrafı kontrol ediyor güvenli bir şekilde ilerlemeye çalışıyordu. Elinde ki feneri mağaranın girişine tuttuğunda içeride ne bir ses ne de bir hareketlenme vardı. Fadime tamamen içeriye girdiğinde ışık o karanlığa yetmiyor, karanlık ışığı yutuyordu.

İso burada olduğunu söylemişti söylemiş olmasına ama kendisi yoktu.

Fadime pencere kısmından tutundu ters bir şekilde tutundu ardından çıktı ve oturdu. Ayaklarını aşağı sarkıtıp sallamaya başladı, pencereden baktı. İsonun arabası var mı diye bakmıştı ama yoktu. "Neyse gelir birazdan" diye geçirdi içinden.

Bir kaç dakika geçmemişti ki mağaranın girişinden bir ses duyuldu "Fadime'm" gelen belli ki İso'ydu. Fadime oturduğu pencerenin önünden indiği gibi adımları İsoyu buldu hiçbir şey söylemeden o özlemle kollarını İsonun boynuna sıkıca doladı. Başını İsonun boynuna gömdü günlerdir hasret kaldığı o kokuyu sanki ciğerlerinden çıkmasın istiyotmuşçasına çekti içine Fadime, başını İsonun boynundan kaldırmadan boğuk bir sesle fısıldadı; "Özledim, hemde çok."

İso elinde ki çantayı yere bıraktıktan sonra hızlıca doladı kollarını kızın beline çenesinin altında kalan saçlarını öptü "Bende seni çok özledim kızım" dedi İso.

Fadime İsonun kollarından ayrılmadan geriye çekildi, yüzüne baktı.

-E o zaman neden geç kaldın, hem geldim demiştin sen bana yalan mı?
-- Dedim birtanem ama birde dedim ki, ben burda üşümüşüm benim güzelimde mi üşüsün yazık değil mi?
-Yazık dimi e, tamam iyi o zaman.

İso beklemeden Fadimeyi kendine tekrar çekti hafif eğilip Fadimenin boynuna gömdü İso yüzünü, bir süre kokusunu içine çektikten sonra küçük öpücükler kondurdu sevgilisinin boynuna.

Fadime omuzlarından tutup itmeye çalıştı, ama elleri onu kendine daha çok çekiyodu "İso yapma" diye fısıldadı,
"Bi gören duyan olucak şimdi bak." "Sevgilimi öpüyorum, günah mı?"

İso Fadimenin boynundan çekilip yüzüne çıktı, dudaklarını Fadimenin alnına bastırdı daha sonra dolgun yanaklarını buldu İsonun dudakları.

Sulu sulu öpücükler bıraktı kızın yüzüne. Burnunada bir öpücük bıraktıktan sonra kızın gözlerine baktı bir süre, sanki hiç görmemişçesine incelemeye devam ediyordu.

Gözleri en son kızın vişne çürüğü dudaklarına kaydı, bir süre orada oyalandı. "Ne bakıyosun, hayırdır?" dedi Fadime.

--Bakmakta mı yasak?
-Sapık gibi bakacaksan yasak elbet.
--Tamam tamam hemen kızma.
-Kızmadım ki ben sana.
--Kızmadın mı sen bana.
-Yo kızdım, hadi yeter bunaldım senin yüzünü görmesem daha iyi.
--Öyle deme kız, bak ben sana ne getirdim.
-Hm, ne?

İso elini cebine soktu, eli cebinden çıktıktan sonra avcunda minik bir cam kavanoz onun içindede bir kaç tane mavi nazar boncukları vardı. Avcununda ki minik kavanozun kapağını açtıktan sonra Fadimenin elini tutup onun avcunu da açtı.

Fadimenin gözlerinin içi gülümsüyordu resmen. "Teşekkür ederim" dedi, gözleri dolmuştu sevinçten. İso sevineceğini biliyordu ama bu kadar sevinmesini de beklemiyordu. "Sen mutlu ol teşekküre gerek yok birtanem" dedi İso, Fadimenin yüzünü avuçlarına alarak. "Gelsene" dedi Fadime, pencerenin önüne oturdu.

İso hızlı bir şekilde çantasından örtü alıp Fadimenin yanına geri döndü. Fadimenin belini bir koluna dolayarak, kaldırdı ve hızlıca serdi altına örtüyü.
"Şimdi otur bakalım."

Fadime eline teker teker boncukları aldı "Bak, bu ben, bu annem. Bu babam,
bu abim, bu da.. bu da sensin." diyerek saydı boncukları teker teker Fadime.
İso gülümsedi,
Fadimenin saçlarına öpücük kondurdu.

--Öreyim mi saçlarını, özledim. dedi İso.

Fadime hiçbir şey demeden sırtını İsoya döndü, saçlarını geriye bıraktı "Hadi,ör."
İso örmeye başlamıştı,
mağaranın sessizliği gecenin sessizliğiyle karışıyordu.

Fadime gözlerini kapamış başını hafif yana eğmişti.

-Çok özlemişim bunu, dedi Fadime.
--Bende senide her zerrenide.
-Yalancı.
--Neden kız, ne yalanı.
-Özleseydin bu kadar geç kalmazdın.
--Ama senin için geç kaldım.
-Tamam affettim.
--Küs müydük birtanem.
-Öyle olmak istedim şimdide barıştık.
-Tamam, barıştık.

-

İso Fadimeyi yanına çekmiş, bir eli belinde üstlerine küçük bir pike örtmüştü.
Penceren vuran ay ışığını ve yıldızları seyrediyolardı. Fadime devamlı olarak bir yıldızı takip ediyordu, parmaklarını uzatıp İsoya gösterdi.

-Bak, en parlak yıldız bu ben her gece en parlak olanını izliyorum, annem gibi.
--Annen gibi.
-Hmhm, o babam öldükten sonra her gece bakıyodu, en sevdiğin senin için en parlak yıldız diyodu hep bende o öldükten sonraki her gece seçiyorum. dedi Fadime.
-Ama senin için hiç bakmıycam
--Neden ki?
-Çünkü senin öldüğün gün bende ölürüm

Fadimenin gözleri dolmuştu, İso bunu gördüğü an daha akmadan yaşı sildi.

--Neyse ne, şuan o güzel canını sıkmıyorsun, söz ver bana.
-Söz.
--Birde öpücük ver.
-Pislik fırsatçı.

İsonun dudakları yukarıya kıvrıldı.
--Sevgilimden öpücük istemek ne zamandan beri fırsatçılık oldu acaba?

Fadime İsonun bu cümlesine karşılık gözlerini devirdi. "Çok konuşuyosun."
"Öp de susayım o zaman."

İso yavaş bir şekilde Fadimenin dudaklarına yaklaşırken bu anı Fadimenin sesi kesti "İso!", İso derin bir nefes aldı "Efendim güzelim" dedi.

-Mesela şimdi, biz kaçacak olsak, bizi kimsenin tanımadığı bir yere cidden gelir miydin benimle?

İso düşünmeden cevapladı "Gelirdim."

-Gelir miydin cidden, düşünmeden.
--Evet birtanem gelirdim.
-Neden ki.
--Nedeni çok basit, sensin.
-Herşeyi bırakıp.
--Sen varsın ya o yeterdi bana.

Fadimenin yanakları kızardı, dayanamadı hafifçe eğilerek dudaklarını yumuşak bir hamleyle İsonun yanaklarına bastırdı.

-Al, öptüm.
--Bu mu? dedi kaşlarını kaldırıp.
-Evet bu.
--Ben bunu kabul etmiyorum, itiraz ediyorum.

İso bir anda belinden kavrayıp zaten yanında oturan Fadimeyi biraz daha kendine çekti, ani çekişle Fadimenin sesi yükseldi "İso!"
"Sen vermezsen ben alırım Fadime'm."

İso hiç beklemeden, ama Fadimenin canını yakmadan dudaklarını dudaklarıyla buluşturdu.
Günlerin özlemini çıkarıyorlardı yavaş ve sakinlerdi.

İso Fadimenin belinde ki elini kalçasına doğru indirdi, hafif bir baskıyla parmaklarıyla sıkıştırdı. Fadime İsonun ağzına doğru boğuk bir inilti çıkardı. Ellerini İsonun omzularına yerleştirdi, itmek istesede vücudu zihnine değil kalbinin sözüne gidiyor biraz daha kendine çekiyordu.

Bir süre sonra ikiside nefes nefeseydi, özelliklede İso ciğerlerinde ki hasar yüzünden kıpkırmızı olmuştu.

İso annesine karşı çıkamayıp Fadimeyi rol icaplı olsada kaçırdığı için, Fadimenin abisi onu keçi sürülerinin altına atmıştı. Onun canı yandığı kadar orda durup sesini çıkaramayan Fadimeninde canı yanmıştı.

-Çok kaşınıyosun İso sen.

İso nefes nefeseydi sadece gülümsedi. Fadimeyi göğsüne çekip yatırdı. İsonun inip-kalkan göğsü ve kalbinin çarpışı Fadime için o yorgun günlerin ardından ninni misal gelmişti kulağına. İso Fadimenin örüklerini ve saçlarını okşarken gözleri kapalı Fadimeye konuştu.

"Çok özlemişim seni, senide böyle birlikte uyumayıda." dedi İso. Fadime hiç bir ses çıkarmadı, sadece İsonun tişörtünden daha sıkı tutundu.
"Abim gelicek, yalan söyledim ben ona" diye fısıldadı Fadime.
"Yanımda sen varsın ya hiçbir şey olmaz bize." dedi İso.

Oda gözlerini kapatarak yavaş ve sakin bir şekilde Fadimenin göğsüne vuran sıcak nefesiyle uykuya daldı.

-

selam, hepiniz farklı bişey beklediğini biliyorum ama ben buyum bu kadarım.