Bölüm 1

Hayatın planları vardı.
Sabah ders için kalkmaya çabaladım , bakın sadece çabaladım ama başaramadım. Saat 12 de uyandığımda hızlı bir şekilde üzerime kırmızı cizgili tişörtümü giyip üzerime kot tulumumu giyindim. Hava hafif esiyor , hafif sıcak gibi şimdi mont giysem terlerim , giymesem üşürüm. Biraz üşümekten zarar gelmez diyip böyle çıkım . Yolda iç sesim bana çok önemli birşey hatırlattı.
-Bu hafta lab dersine 2. grup gidiyor sen 1. grupsun.
Koşar adımlarla giderken bir anda yavaşladım. Gerçekten nasıl unuturum 1 saat daha fazla uyuyabilirdim. Geri dönsem saat 3 teki ders için tekrar in çık yapmam gerekicek. Yani üşendim
-Kafede kendi kendine kahve dateye ne dersin
-Olur derim
Kahveye oturup 1 adet latte söyledim. Sırf uykum açılsın diye o siyah kömür tadındaki kahvelerden içemem . En köşedeki sallanan koltuğa geçtim kahvemi alıp. Telefonda 2 3 reels kaydırdım ama canım sıkıldı. Oyun indirmeye karar verdim aklımda çocukken oynadığım bir oyun vardı. Cafeland ama ben ev dizayn etmek istiyordum. ev yazdım ve genel olarak oyunlara göz attım . Aşağılarda hani olur ya , görünce dejavu yaşarsın ama neden yaşadığını anlayamazsın. Biryerden tanıdıktı bu ev ama nerden...
-Yüklede içine bakalım
-Ayy çok mantıklı
yüklenirken sıcak lattemden bir yudum aldım. Oyunda hiç yorum yoktu belki ilk kez ben yükliycektim ama olsun bu daha heycan verici yani inş virüs felan yüklemiyorumdur telefonuma. Yüklenen oyunu açtım. Mantık basitti evi gez ve senden istenen eşyayı 50 sn içinde bul. bulman gereken 44 nesne vardı hepsini buldum ve oyun bitti .
-bu kadar mıydı cidden
derken 1 saat geçtiğini farkettim ve yavaş yavaş kahvemi daha hızlı içmeye başladım. yarım saatte anca giderdim yürüyerek. Kahvem bittiği gibi okula gittim. Ama aklımdan o evi çıkaramıyordum
-Neden bu kadar tanıdık geliyor ?
-Nerde gördük biz o evi ?
-Bilmiyorummm hatırlamıyorummm , diye bir çığlık attım içimden.
Mikrobiyoloji hocası fotosentetik bakterileri anlatıyordu ama hiç bir şekilde dinleyemedim. Onun yerine aklıma aşırı salakça bir fikir geldi.
-Ev belki gerçektir.
direk oyunda konumdan bulabileceğim detayları bulmaya çalıştım. 81 il ve koskoca memlekette nasıl bulucaktım.
Faturada aski yazıyordu 81 ilden kaldı 1 tane demekki Ankarada
Evin kocaman yeşil bir bahcesi vardı ve çok tatlı mavi bir gecekonduydu. Oyun başlarken evi dıştan görüyorduk. en en sağda menekşe sokak tabelasını gördümmmm. Chat GBT den araştırdığımda 6 adet olduğunu öğrendim.
-kızılayda 2 tane bence o olamaz , etimesgutta öyle ikisindede gecekondu yoktur.
aşağıda gözüme akyurt yıldırım mahallesi takıldı ve mapste arattım ve mahallenin görünüşüne girdim.
Gözlerim ilk yerdeki kumlara dikkat kesildi. sonra telefondan yavaşca haritayı kaydırırken ellerim titredi. telefonu yere bıraktım çünkü o evi babam ve annemin evini görmüştüm. Hoca yanıma geldi iyimisin diye sordu ama cevap veremiyordum. en son 6 yaşımda gördüğüm hatta kovulduğum evi görmek hiç iyi gelmemişti. Onlar beni bıraktıktan sonra beni anneannem büyütmüştü ve birdaha onlardan hiç haber alamamıştım. Hiç aramamışlardı. Beni hiç özlememişlerdi.
-Kendine gel
-Kendine gel
Ellerimin titremesine ve ağlamama engel olamadım. Toparlanmaya başladığımda sadece hocanın kaldığını farkettim.
+İyimisin umaycım.
+Hocam özür dilerim. Bugün erken çıkabilrimiyim
+Sorun değil ama anlatmak istersen dinlerim
+Hocam sonra anlatsam
yavaşca başını tamam dermiş gibi salladı ve gözlerime şefkatle baktı. o an sarılabilirdim ama içimde yeni bir duygu filizlenmişti. UMUT
Hızlıca telefonumu yerden aldım o kızmızı evi görmezden gelip ekranı kapattım ve ringe binip direk otogara yürüdüm. bugün gidicek ve neden bıraktıklarını öğrenicektim. Senelerdir onları özleyerek yaşamıştım. Anneannem sadece mecbur olduklarını söyleyip duymuştu vefat edene kadar. Tek tutunduğum dalımda gittikten sonra anneannemden kalan evde yaşamaya devam ettim. Tek başıma bir süre parasız kalabildim. bi süre elektrikçide çalışıp en azından evin su ve elktriğini ödedim. son sınıftım ama hem çalışıp hemde nasıl okuycam derdine girdiğim sürelerde anneannemden kalma bir altın kesesi buldum. Annem ve babamın düğün videosu vardı içinde . Onların yüzünü unutmamamı sağlayan tek şey. Tek anı. Anneannem burdaki altınları çok darda kaldığımızda bozdururdu ama hiç içindeki cd den bahsetmemişti. Babamın anneme taktığı takı seti hariç hepsini ihtiyacım oldukça bozdurmaya karar verdim. 1. dönem boyunca sadece 2 bilezik bozdurdum olabildiğince az harcıyordum. Ev arkadaşı almayı düşündüm ama korktumda o yüzden cesaret edemedim.
Eve geldiğimde keseyi açtım ve 2 tane bilezik çıkardım 7 tam 3 çeyrek kalmıştı ama zaten okulada az kalmıştı sonra hep çalışıp kendi kendime bakardım. Yolda ihtiyacım olabilecek şeyleri sırt çantama tıkıştırdım. hemencik rüstem abiye gidip bilezikleri bozdurdum ve parayı kartıma attım. üzeime mont bile almadığımı farketmedim. Aşırı heycanlıydım. Otobüste yol boyunca sadece yolu izledim hiçbirşey düşünmedim yoksa vazgeçerdim biliyordum. saat 5 gibi ankaraya indim sora sora akyurt dolmuşlarına bindim ve onlarda beni yıldırım mahallesine götürdüler. Ayağımı bastığım ve yürümeye başladığımdan beri ağlıyordum. Menekşe sokak 20 dk ileride gözüküyordu. Her adımda yüreğim burkula burkula yürüdüm. 20 dk mı 20 yıl mı geçti bilmiyorum ama artık ağlamaktan deli gibi başım ağrıyordu. Son bir sokak dönmem gerekiyordu. Kolumda çocukluğumdan beri takılı olan mavi örgü bilekliğimden güç aldım. Kimin taktığını bilmiyordum ama anneannem hiç çıkarma demişti. Bana hiçbirşey anlatamadan gitmişti bu dünyadan. 22 yaşıma gelmiştim bu yollardan en son 6 yaşımda geçtiğimi farkettim belkide beni tanımıycaklardı. Kendi annesinin cenazesine bile gelmemişti . Gerçi kimse yoktu. Komşular hallettiler o an gerçekten kimsesiz kaldığımı anlamıştım. Sokağı döndüğümde ikinci bir şokla karşılaştım.