11. Bölüm

Birkaç saat sonra yiğit beni aradı
"kuzey cemal malı yine kumarhaneye geldi napalım" dedi
" kuzey karahandanın ona selamı olduğunu söyleyin" dedim. Ve telefonu kapattım. Ve yukar>ya odama çıkıyordum.
Lavinin kapısının önünden ğeçiyordum. Lavinin hala ağlama sesi geliyordu tam 2 saat aralıksız nasıl ağalyabilirdiki. Umursamadım. Beni ilgilendirmezdide bu. Ama neden söylemek istemediğini merak ediyordum. Bu konunu özel birşeydi demekki.
Onun canını bununla dahada acıtabilirdim. Ama özel bir meseleydi sanki. Ama umrumda bile değildi elime bir fırsat geçmişti yarın kendini toparladığı zaman yine bu konuyla üstüne gidecektim.
Odama girdim. Odam lavinin ağlama sesi ile yankılanıyordu adeta. Odam hemen onun odasının yanındaydı. Bir süre sonra ağlama sesi kesildi. Açlıktan bayılmış olabilirmiydi. Hemen lavinin yanına gittim.
Lavin yatağın yanında yerde uyuyordu. Gözleri çok şişmişti. Ytağa yatırmadım. Çünki ona dokunmaktan bile tiksiniyordum. Sadece üstüne bataniyeyi örttüm.
Kapıyı çekip çıktım. Yarın sabah ona cehennemi yaşatacaktım.

----

Lavinin gözü ile
Onlar odadan çıktığından beri ağlıyordum ne yapacağımı bilmiyordum. Açlık umrumda bile değildi. Beni kıran ve üzen şey ise öz babamın yaptıklarıydı kuzey umrumda bile değildi ya bir baba baba diyorum bunu nasıl kızına yapabilirdi. Saati bilmiyordum.
Kaç saattir ağladığımıda. Çok halsız düşmüştüm. O kadar çok ağlamıştımki artık gözlerimde yaş kalmamıştı sadece ağlama sesim vardı. Gözlerimi artık hissetmiyordum. Kalkıp elimi yüzümü yıkamak istedim ama çok halsizdim. Kolumu bile kaldıramıyordum. Olduğum yerde durdum artık ağlamıyordum.
Hiç bir şey düşünemiyordum. Sadece duvara boş boş bakıyordum. Sonra gözlerim yavaş yavaş kapanmaya başladı.