EŞAY 1. BÖLÜM

Gökyüzü hep mavi kalacak,
papatyalar hep güzel kokacak.
Ve ben hep seni seveceğim.

Diyor Şükrü ERBAŞ, okuduğum bir kitabında.
Kitaplar ve müzikler benim hep sığınağım olmuştur neyden, ne zaman kaçmak istesem onlara sığınırım.
Ben ailesinin baskısı üzerine tıp okumuş doktor bir müzikseverim. En sevdiğim şey arkadaşlarımla ortak olan cafe/restoratımızda şarkı söylemek.
Aslında, hayallerimde konservatuar okuyup şarkıcı olmak vardı. Lakin annem ve babam bunu asla kabul etmediler.
Annem emekli öğretmen babam ise savcı. Takdir edersiniz ki böyle bir ailenin şarkıcı kızı olamazdı. Ya öğretmen ya doktor ya da hukukçu olması istenirdi.
Ben Gece; özgür bir kuş gibi şarkı söyleyen, başına buyruk, sevdiklerine sıcakkanlı iyi huylu olan.
Ben Eşay; gençliğinin en güzel yıllarını tıp okuyarak geçirmiş, hep kısıtlanan, sevmediklerine soğukkanlı kötü huylu olan.
***
Yüzbaşı Altay ERYİĞİT

Ben bir Türk'üm; dinim, cinsim uludur,
Sinem, özüm ateş ile doludur,
İnsan olan vatanının kuludur,
Türk evlâdı olarak evde durmaz, giderim.

Bu topraklar ecdâdımın ocağı,
Evim, köyüm hep bu yurdun bucağı,
İşte vatan! İşte Tanrı kucağı!
Ata yurdun evlât bulmaz, giderim.

Yaradanın Kitabını kaldırtmam,
Osmancığın bayrağını aldırtmam,
Düşmanımı vatanıma saldırtmam,
Tanrı evi viran olmaz, giderim.

Tanrım şâhit duracağım sözümde,
Milletimin sevgileri özümde,
Vatanımdan başka şey yok gözümde,
Yâr yatağın düşman almaz, giderim.

Ak gömlekle gözyaşımı silerim,
Kara taşla bıçağımı bilerim,
Vatanımçün yücelikler dilerim,
Bu dünyada kimse kalmaz, giderim.

Mehmet Emin YURDAKUL'un Cenge Giderken şiiri aklımda dönerken pusuya yatmış karşımdaki dağı izliyordum.
Suriye'de orospu çocuğu avına çıkmıştık. Şerwan sikini yakalamak için tam bir yıldır uğraşıyorduk!
Şerwan kürtçede; savaşçı demekti.
Daha savaşçı görmedi zürriyetini s*ktiğim.
Uyuşturucu kaçakçılığı, sınıra gizli silah sokma, insan katletme... daha birçok şey yapıyordu kansız köpek!
"Komutanım," diyen Yasemen ile dikkatimi geri topladım. "Ne zaman saldıracağız?"
Mermi yağmuruna başlamadan önce Şerwan'ın içinde olduğu harabeden çıkmasını bekliyorduk.
Peki biz kim miydik?
Yüzbaşı Altay Eryiğit
Üsteğmen Emre Şan
Teğmen Mavi Keskin
Kıdemli Asteğmen Fatih Canel
Asteğmen Yasemen Yıldız
Kıdemli Uzman Başçavuş Kuzey Pulsar
Astsubay Kıdemli Uzman Çavuş Yasin Yürek
Astsubay Kıdemli Uzman Çavuş Görkem Gümüşçü
Biz Özer Timi'ydik
Düşmanların korktuğu, Türkler'in en güvendiğiydik.
"Hayır. Biraz daha bekleyin." dememin ardından, "Emredersiniz komutanım." dedi.
"Mavişim, sen neredesin?" dedi Fatih.
"Pusudayım ya Fatih!" dedi Mavi.
Fatih, timin aşk böceğiydi. Tam iki yıldır Mavi'ye aşıktı! Şuan da Mavi ile sevgililerdi.
"Tamam, Mavişim nerede olursan ol ben seni bulurum zaten."
Migrenim vuruyor!
"Fatih, kes artık a*mına koyayım ya!" Emre, timin en soğuğu ve en tahammül seviyesi düşük olanıydı.
"Ayıp oluyor yalnız, komutanım."
Emre, sabır çekerek önüne döndü.
Harabede bir hareketlilik fark edince dikleşip comma konuştum. "Özer 5 tetikte ol bir hareketlilik var, Özer 6 sende."
Yasemen ile Kuzey aynı anda, "Emredersiniz, komutanım." dedi.
"Özer 2 benimle gel, Özer 8 sen ikimizi koru ve bu esnada kendini de koru. Diğerleri evi kuşatın." dedim.
Emre ile ilerlerken Görkem arkadan hem bizi hem de kendini koruyordu.
Elimdeki M4'ün dürbünüyle ortalığı tararken bir yandan da hedefimi arıyordum.
"Yasin, dikkat et aşkım." dedi Görkem alayla.
"Görkem, s*kerim belanı kardeşim." diye karşılık verdi Yasin.
"Neden bal peteğim?"
"Elimdeki Sniper'ı g*tüne sokup ağzından çıkarmamı istemiyorsan sus oğlum."
Bir ara Yasin, Görkem'e yanlışlıkla aşkım demişti. O gün bugündür Görkem, Yasin'le bu konu hakkında t*şak geçiyordu.
Görkem, bu tehditi ciddiye alarak sustu.
İçerden çıkan adamı görünce onları dinlemeyi bıraktım.
"Tim, içerden biri çıkıyor. Kuzey kim o?"
"Komutanım, Şerwan p*çinin fiziksel özelliklerini taşıyan biri. Ama o mu emin değilim."
Kaskıma biri vurunca elimdeki silahla arkama döndüm. Emre'yi görünce duraksadım.
"N'apıyon lan?" dedim.
"İçeri girenlerin hepsi sıska birşeydi. Bu iri yarı birşey bu Şerwan olabilir." Haklıydı.
"Emin olmadan iş yapmayalım bence, komutanım." dedi Mavi.
"Hepsi aynı bok değil mi? Sıkalım derim ben." diyen Yasemen daha haklıydı.
"Katılıyorum." dedi Kuzey.
Hedefime doğru ufak ama kendimden emin adımlarla ilerliyor, silahımdaki susturucu
sayesinde yoluma çıkan, Şerwan'ın itlerini çok rahat bir şekilde sonsuz uykuya yolluyordum.
Sağ omzundaki minik sızı ile sessiz bir nefesle inledim. Başımı hafifçe sağa çevirdiğimde inceden akan kanı gördüm. Sıyırmıştı ama kanıyordu.
A*mına koyduğumun p*çleri! Ateş etmeyi bile bilmiyorlar!
"Tim," dedim comma doğru, "Buradaki işimizi hızlı ama kusursuz bir şekilde halledip Hakkâri'ye dönüyoruz."
***
Birkaç gün sonra.
Makyajımın son rütuşlarını yaparken kulisime giren Ayla ile durdum "Hazır mısın balım?" dedi.
"Evet." dedim.
"Tamam. Rüzgar'da hazır. 5 dakikaya sahnede olmanız lazım."
"Tamam, alım hemen geliyorum." dememle odadan çıktı.
Ayla, Rüzgar ve İclal benim çocukluk arkadaşlarım.
Ayla ile İclal siteden, Rüzgar ise ilkokuldan arkadaşımızdı.
Ayla, bakır saçları, yeşil gözleri ve samimiyeti ile herkesi kendine aşık edebilecek potansiyelde bir kızdı.
Mekânın organizasyonu ile ilgileniyordu.
İclal ise, kumral saçları, kahverengi gözleri ve de soğuk duruşuyla herkes de bir merak uyandırıyordu. Yemek menüleri ondan sorulurdu.
Ve grubumuzun tek erkeği Rüzgar, tam bir esmer bombaydı. Aşırı iyi mizahı ile tam bir şakamatikti. Müzik aletlerinin neredeyse çoğunu çalabiliyor, sahnede bana eşlık ediyordu.
Kulisimden çıkıp sahnenin arka girişine doğru ilerledim. Mikrofonun önündeki sandalyeye oturmam ile birlikte sahnenin ışıkları açıldı.
"Hoşgeldiniz!" dedim ve alkış sesleri salonu doldurdu. "Evet ilk istek şarkımız ile başlıyoruz. İyi eğlenceler!"
"Kalbim Ege'de Kaldı." diye bir erkek sesi duydum. Bakışlarımı o yana çevirdiğimde yeşil hareleri olan yakışıklı bir adamla göz göze geldim. "Söyleyebilir misiniz?" diye ekledi.
"Tabii ki." dedim.
Yan flütüm ile introyu açtım. Ve şarkıya girdim.

"Cigaramı sardım karşı sahile
Yaktım ucunda acıları
Ağları attım, anılar doldu
Ağlar hasretimin kıyıları." Bu benim de çok sevdiğim şarkılardan biriydi. Bu yüzden söylemekte hiç zorlanmıyordum.

"Yareme tuz diye yakamoz bastım
Tek şahidim aydı, aman, aman!
Bir elimde defne, bir elimde sevdan
Kalbim Ege'de kaldı." Bu kısımda onunla göz göze geldik.

"Kadehimi vurdum karşı yakaya
Efeler kalktı şerefe!
Sevgimi attım, dostlar tuttu
Bir ağıt yaktık kadere." İnsan, hayal etmediği müddetçe dünyada kalamaz demişlerdi bize. Biz ise buna uymuş bir çok kez hayal kurmuş o hayaller, hayal kırıklığına dönüşünce de kadere ağıt yakmıştık.

"Yareme tuz diye yakamoz bastım
Tek şahidim aydı, aman, aman!
Bir elimde defne, bir elimde sevdan
Kalbim Ege'de kaldı." Bu kısımdan sonra müzik hızlandı.

"Aman efendim! Ayrılık ölümden beter
Canım efendim! Yeter, bu hasretlik yeter!
Aman efendim! Bana bir merhaba gönder!
Canım efendim, canım efendim."

Ve şarkı bittiğinde salonu tekrardan alkış sesleri doldurdu.
Sıradaki şarkı bendendi.
Yüzbaşı Altay Ege ERYİĞİT

Sahnedeki güzel kadın, benim seçtiğim şarkıyı su gibi olan sesiyle söyleyerek beni resmen büyülemişti.
Bu şarkıyı sadece babaannemin sesinden dinlemeyi seviyor, ve başka kimsenin sesinden dinlemeyi seveceğimi düşünmüyordum. Lakin bu âna kadar.
"Komutanım, bu mezeyi seviyorsunuz siz. Buyrun."
diyerek humusu bana uzattı Fatih.
Sağol dercesine başımı eğdim ve bir çatal aldım.

"Şu karşıki dağda lambalar yanar
Şu karşıki dağda lambalar yanar." dedi su gibi olan ses. Hayatımda babaannemin sesinden başka ilk defa beni etkileyen bir ses duyuyordum.
"Lambanın şavkına da fadimem, "Sevgilim" yazar
Lambanın şavkına da fadimem, "Sevgilim" yazar."

"Ayletme beni söyletme beni
Ayletme beni söyletme beni." Mırıltıyla şarkıya eşlik etmeye başladım.
"Komutanım isterseniz sizi de sahneye alalım." dedi Emre alayla.
"Alay etme lan. Sesim güzel benim."
"Estağfurullah, komutanım. Bu konuda hepimiz hem fikiriz."
"Alçak yüksek tepede fadimem bekletme beni
Alçak yüksek tepede fadimem bekletme beni." Müzik son buldu, sahnedeki kadın kısa bir molaya çıktı ve diğerleri devam etti.
"Şerefine Mavişim." dedi Fatih, Mavi'ye kadeh kaldırıp.
Mavi'de tebessümle kadehini kaldırdı ve tokuşturdular.
"Hadi şerefe!" dedi Kuzey.
Hepimiz, "Şerefe!" deyip kadeklerimizi tokuşturduk.
Bir süre sonra Emre, "Altay, abi omzun kanıyor." dedi.
Gözlerim hemen omzuna kaydı.
S*ktir!
Burada kanamamalıydı.
"Dikiş attırmadın mı lan sen?" dedi.
"Hayır, sardım sadece."
Bana iyi bok yedin bakışı attıktan ayağa kaldırdı.
"Napıyorsun lan?" dedim. Cevap vermeden beni erkekler tuvaletine götürdü. O esnada tuvaletten sahnedeki o kadın çıktı, ve haki yeşili tişörtümdeki o kanı gördü.
"Ay! Beyefend-" Emre onun lafını böldü.
"Hanımefendi, yanlış anlayacağınız birşey yok. Bizler askeriz bu da kurşun yarası. İlk yardım malzemeniz var mı?"
Kadın kısa bir süre arada kaldıktan sonra, "Ben doktorum size yardım edebilirim." dedi.
Doktorsa niye burada şarkı söylüyordu ki?
"Olur, sağolun." dedim.
"Beni takip edin." dedi ve bizi kulisine götürdü. "Buyrun, siz geçin şöyle." Bana krem renginde olan koltuğu işaret etti.
"Abi ben gidiyorum." dedi Emre. Kafamı sorun olmadığını belirterek salladım ve odadan çıktı.
Kadın ilk yardım malzemeleri ile yanıma oturdu.
"Kolunuzu açabilir misiniz?" dedi eldivenleri giyerken. Açtım.
Saçını kulağının arkasına sıkıştırıp sargıyı açtı.
Gözleri gri ve yeşil karışımı bir renkti. Yakından daha güzeldi.
"Dikiş atmadınız mı bu yaraya gerçekten!" dedi yarayı temizlerken.
"Gerek duymadım."
"En az beş dikiş atılması lazım bu yaraya."
Bir kaç dakika sonra, "Neden mesleğinizi yapmadığınızı sorsam özel hayatınıza dâhil olmuş olur muyum?" dedim merakla.
"Çünkü ailemin zoruyla okudum," dediğinde yaramı uyuşturmaya başlamıştı. "Küçüklüğümden beri müzikle ilgilenmek istiyordum. Ama ailemin baskısıyla doktor oldum. Sonrasında da arkadaşlarımla burayı açtık."
"Peki neden Hakkâri?"
"Babam savcı, o yüzden."
Attığı dikişin sonuna geliyordu.
"Özel kuvvetlerde misiniz?"
Nasıl anlamıştı? "Anlamadım?" dedim.
"Amcam da bordo bereli bir askerdi. Sürekli yarayla gelirdi, onu anımsadım."
Geçmiş zaman eki kullanmasından amcasının şehit olduğunu anlamıştım.
"Başınız sağolsun." dedim.
"Vatan sağolsun." dedi hiç düşünmeden. "Bitti," dedi dikişin üzerine bantıda yapıştırdıktan sonra. "Bir kaç gün sonra dikişlerinizi aldırırsınız su ile temas ettirmemeye çalışın. Geçmiş olsun." dedi ve ayağa kalktı.
Üzerimi düzeltip ayağa kalkarken, "İsminiz nedir?" diye sordum.
Bana döndü ve aramızda sayılır bir mesafe varken gözlerime baktı ve, "Gece." dedi büyülü sesiyle. Ardından elini uzattı
"Altay," dedim uzattığı eli tutarken. Elinin sıcaklığı ile buz gibi olan ellerim ısınmıştı.
"Memnun oldum" dedi.
"Bende öyle." dedim dumanlı yeşil harelerine bakarken.

🌙