Epstein Davası-10.Bölüm

"Ben Wendy Wonder Walls.Seni kurtarmaya geldik."

Bakış Açısı:Lia Tesla.

Bir süre maskeli kişiye baktım.Gerçekten Wendy olabilir miydi? Ama sesindeki kararlılıktan o olduğunu anladım.

Wendy,yani maskeli genç ilk ayak bileklerimdeki ipleri,sonra kollarımın arkasındaki ipleri çözmeye başladı.Neden bilmiyorum ama sanki tecrübesi varmış gibi zorlanmadan hallediyordu.En son işlerini bitirdiğinde bahtı ağzımdan hızlıca çekti ve elinde buruşturdu.Sessizce konuştu.

"Buradan çıkalım hadi."

Demesiyle ayağa kalktım.Bacaklarım uyuşmuştu ama ne bunu umursayabilecek haldeydim ne de zamandaydım.Wendy'i arkamdan sessizce takip etmeye çalıştım.Adımlarımın ses çıkarmamasına özen gösterdim.Geniş Salonda'ki adamların konuşmaları ve kahkahalarını duyabiliyordum.Gerçekten sinir bozucuydu.O salonda oturanların her biri canavardı.

Koridorlar bitmek bilmiyordu.Ya da ben öyle hissediyordum.Koridorlar bile artık içimde daralıyormuş gibi hissiyat vardı.Loş floresan lambalar artık gözümde hoş gözükmüyordu:kusmamı sağlayacak bir parlaklık veriyordu.

Sonunda o upuzun koridor'un çıkışı göründüğünde önümüzde bir kapı vardı.Ama kilidiyle uğraşmak başımızı belaya sokardı.O sırada gözüme bir pencere ilişti.Açıktı ve öylece duruyordu.Bu bir fırsat olabilirdi!

"Wendy," Sesim fısıltıyla çıkmıştı. "Yanımızda pencere var,oradan çıkalım."

Dediğimde Wendy başını onaylar gibi hafif sallamıştı.

Wendy bana gözleriyle 'ilk sen çık' işareti verdiğinde tüm gücümle çıktım ve atladım.Neyse ki 2 katlıydı.Sonra arkamdan Wendy de çıktı.

"Nereye gideceğiz?"

Diye sorduğumda Wendy bakışlarını bana çevirmişti.

"Arkadaşlarımızın yanına,ve artık Amerika'dan ayrılıyoruz."

Dediğinde şaşırmıştım.Ama bir şey demedim.

"Ama herşeyden önce onlara ulaşmamız lazım."

Dedi ve hızlı adımlarla bildiği bir patikadan yürümeye başladı.Ben de arkasından takip etmek dışında başka bir şey yapamazdım.

Tek ümidimiz arkadaşlarımızı sağ bulmamızdı.