Giriş

-Barış saçımı bırak! Öremedin işte.
-Örüyorum cadı az sabırlı ol.
-Canım acıdı yavaş olsana.
-özür dilerim prenses hanım.

Barış saçımı örüyordu. Bende elimdeki kalemle oynuyordum. Saçlarımı yapamadığından eminim, buyüzden birazdan gidip anneme ördürücem.

-Bitti kumru. Bak nasıl olmuş?
Aynayı bana doğru tuttu, şaşırmamıştım çok kötüydü ama yapacak birşey yok.

-Yani olmuş gibi böcük.
-ya sana kaç kere diğcem ben senden büyüğüm,bana böcük deme.
-Tamam böcük.

Hızlıca koşmaya başladım, barış'ta arkamdan beni kovalıyordu. Hızlıca babamın yanına koştum, babam astsubay olduğu için her dakika askerle birşeyler konuşuyordu.

-Babaaa.
-Ne oldu kızım? Ne bu telaş?
-Barış beni kovalıyor.
-Yinemi? Şuan işim var kızım sonra konuşuruz.

Babam benimle hiç ilgilenmiyordu, hep bir işi oluyordu. Belkide ona yardım edersem işi çabuk biter, ve konuşabiliriz. Ben bunları düşünürken barış arkamdan belime sarılıp beni tuttu.

-Yakaladım seni cadı.
-Barış babam neden benimle hiç ilgilenmiyor?
-Bilmem bana hep işlerim var diyor işi vardır yine boşver cadı.
-Yardım edelim ona, ozaman işi çabuk biter bizde konuşuruz.
-Ama onun yaptığı işler bize göre değil ki nasıl yapıcağız?