Emanet l

Dileği oradan alabilmek için tekrar yurda giderler.
Dilek sabah uyanmış, pencereden yolu izliyordur. Mustafa içinden geçirir: Acaba yine abisini mi hatırlıyor…
Neşet yanına yaklaşır.
— Günaydın Dilek, nasılsın?
— İyiyim abi, der Dilek.
Neşet cebinden sabah aldığı çikolatayı çıkarıp uzatır. Dilek teşekkür eder, gülümseyerek yemeye başlar. Bir süre sonra kahvaltı saati gelir. Dilek, Hayati’yle birlikte yemekhaneye gider.
Mustafa ve Neşet, yurt müdürüne gitmenin tek başlarına mümkün olmayacağını düşünür. Kamile Hanım’ı ararlar. Onu bahçede bulurlar.
— Günaydın Kamile Hanım.
— Günaydın… Dilek’i ziyarete mi geldiniz?
— Evet… Bir de Dilek’i buradan alabilmek için konuşmak istiyoruz.
Kamile Hanım şaşırır.
— Siz Dilek’in akrabası bile değilsiniz. Neden bu kadar sahip çıkmak istiyorsunuz?
Neşet ciddi bir sesle konuşur:
— Remzi benim en yakın dostumdu. Onu çok severdim. Dilek onun kardeşi… Bizim de kardeşimiz sayılır. Onun emaneti, bizim emanetimizdir. Ona iyi bir hayat sunabileceğimizden şüpheniz olmasın.
Kamile Hanım duraksar. Bunun zor olacağını ama küçük de olsa bir umut bulunduğunu söyler. Mustafa:
— Bizimle yurt müdürünün yanına gelir misiniz? Yardımınıza ihtiyacımız var, der.
Kamile Hanım’ın yüzü gerilir. İçinden şüphe eder: Ya mesele mirassa? Ya bu gençler gerçekten hazır değilse?
— Gitmek istemiyorum, der sonunda. Dilek burada mutlu.
Bunu söyledikten sonra uzaklaşır.
Neşet şaşkındır.
— Neden bize yalan söyledi?
Mustafa omzunu silker.
— Normal. Dileği seviyor. Başına bir şey gelmesinden korkuyor. Bize güvenmedi… Sonuçta hepimiz genciz, kimse çocuk bakmamış.
Neşet başını sallar.
— Haklısın.
Üçü Hayati’nin yanına döner. Dilek masada sütünü içiyordur. Onları görünce ayağa kalkar.
— Konuştunuz mu? diye sorar.
— Hayır, der Mustafa. Yurt müdürüne gidemedik.
Hayati kaşlarını çatar.
— Neden?
— Kamile Hanım güvenmedi bize, der Neşet.
Hayati derin bir nefes alır.
— O zaman güvenini kazanmamız lazım… Ama nasıl?
Mustafa kararlıdır.
— Dilek’in bizimle mutlu olacağını kanıtlamamız gerek.
Onaylarlar. Dilek’i odasına bırakıp yurttan çıkarlar. Yolda konuşurlar.
— Yarın parka falan götürürüz, der Mustafa. Kız uzun süredir yurtta, sıkılmıştır.
— Bakalım, der Neşet. Olmazsa Kamile Hanım’ı da alır, hep birlikte yurt müdürüne gideriz.
— Mantıklı, der Hayati. Umarım ikna olur.
Mustafa sessizce ekler:
— Olacak… bir yolunu bulacağız.