12

“Evet çocuklar. Çıkabilirsiniz.” Diyen hocayla bütün herkes çıkışa giderken ben sınıfta oturmaya devam ettim. Kayra’ya gün boyu bakamamıştım. Hemen arkamda oturması ise benim tezavantajdı.

Arka sıramda hareketlilik istedim ama yoktu. Kalkmıyordu. İnadımaydı. Yavaş yavaş çantamı toplamaya başladım.

Arka sıramda sonunda bir hareketlilik olduğunda derin bir nefes aldım. Rahatladım desem yeriydi. Sıramın altından aldığım defter yere düşünce telaşla yere eğildim.

Ancak ben almadan önce elimi yakalayan elle minik bir çığlık attım. Kendimi birinin göğsünde bulurken ne ara ayağa kalktığımı bile çözememiştim.

Kafamı kaldırdığımda Kayra’yla göz göze geldim. Hafifçe gülümsedim. “Buyur?”

Yarım yamalak güldü. “Uykularımı böldükten sonra buyur demek ne işe yarar be elmacı güzeli?” Dedi.

Kaşlarımı çatarak, “Ne?” Desem de elini enseme attı. Ne olduğunu anlayamadan gözlerimi kararırken buldum…

.

Biraz da yazııı