Geçmişin Derinliklerinde

Islak çimlerin üzerinde biriken çamurun keskin kokusunu içime çektim.Baykuş ötüşleri havanın karardığını fısıldıyordu. gitmem gerektiğini biliyordum; yine de sanki zaman donmuştu. düşüncelerimin hiç konuşmadığı seslerin durağanlaştığı bir rüyadaydım. Yaşlı meşenin altında vakit geçirmekten keyif alıyordum. ancak eskisi gibi değil . etraftan kağıt ve kalem aradım .Celia ve Raine’e not bırakmam lazımdı.
—“Kızlar ben tekrar mağaraya gidiyorum.belki bir şey bulabilirim.beni merak etmeyin birkaç saat sonra dönerim.”

Notu yazdım ve yaşlı meşenin girişine koydum.
gerekli eşyaları aldıktan sonra Mağaranın yolunu tuttum. Dar ve taşlardan oluşan mağara girişine geldiğimde hızlıca içeri girdim. karanlık ve puslu mağaranın içerisinde ilerliyordum. koku tanıdıktı. ölü fare ile doluydu. Mağara da Yağmur kokusu ile karışık Çamur kokusu vardı. etrafa ve kokuyu aldırmadan hızlı adımlarla ilerlemeye devam ettim. suyun sesini duyunca yaklaştığımı anladım. Taşı bulduğum yerde küçük bir su birikintisi vardı. yerde kızıl ışığıyla parlayan kırılmış parçalardan biri gözüme çarptı. Hemen elime aldım. taşı elime aldığımda damarlarım kaynamaya başlıyordu. çatlayan yerlerindeki ince çizgilerde ateş var gibiydi.Taş benimle konuşuyor gibiydi. sanki taş çok öfkeliydi. ve bunu bu şekilde anlatmaya çalışıyordu. taşı yere bıraktım. hemen etrafa göz atarak taşla ilgili ipucu bulmaya koyuldum. ama etrafta ölü fareler, Çakıl taşları ve havadaki nemli Çamur kokusu dışında pek bir şey yoktu. tam mağaradan çıkacakken suda parlayan bir şey vardı.hemen sudan çıkardım.bu bir sandıktı ve hemen sandığı açtım . cam şişenin içinden bir not çıktı.içindekini okuyacaktım ki taş arkamda tekrar havalanmaya başladı ve bu sefer bir şeyler fısıldadığında ne dediğini duydum.
yağmurun altında sessizce duruyordum .yandan esen soğuk rüzgâr saçlarımı darmadağın ederken arkadan kızların titrek seslerinde ismimi duydum.
Celia,omzuma hafifçe dokundu.
—Heather iyi misin?
Raine, Dudağının kenarındaki alaycı bir gülümsemeyle ekledi
—Korkmuş gibisin ; biz yanında yoktuk diye mi
“Raine” diye fısıldadı Celia.
—Heather bir şeyin yok değil mi?
—“evet…iyiyim neden ki?”cümleyi kurabilmiştim ama sesim beni ele vermişti.
Celia aceleyle
—“ annemle babam çoktan dönmüştürler ormanda olduğumuzu öğrenirlerse bizi bir daha dışarı çıkartmazlar”
Raine gözlerini devirerek söze girdi
— “abartıyorsun Celia. sadece ormana geldik ve saraya çok yakın. bir şey olmaz merak etme”
Celia:” ayrıca isyancılardan birkaç adam gördük ,senin için endişelendik.
Raine puffladı ve sinirle sözü kesti
— işimiz bittiyse artık gidebilir miyiz? çok acıktım.
— haklısın. hepimiz yorulduk ve geç oldu.
—“kızlar bu taraftan beni takip edinn. “Diyerek yolu gösterdi Celia.
Kafam o kadar doluydu ki bugün olanları düşünemeden gözlerim karardı ve bilincim kapandı.