1. BÖLÜM

Yağmur ne demek?
'Yağmur' aslında 'yağış' demek. Gökyüzünden düşen damlalar... Bende onlardan biriyim sanırım. Aileme gökten düşmüşüm. Damlalar gibi... Gerçi düşmesemde annem ve babam olmayacaktı belkide. Ben belki yine de abim, dayım ve anneannemle yaşamaya mecbur olacaktım. Onlar yoklar. Neden? Neden mi?

10 yıl önce...

"Aybüke,, annecim, hadi çıkmamız lazım." çok mutlulardı o gün. Çünkü tatile gideceklerdi. "Aybüke," kızının göremeyeceğini bilerek yukarı çevirdi kafasını. Bir yandan eşyaları gözden geçiyor bir yandan da kızını ve oğlunu toplamaya çalışıyordu.

Evimizin küçüğü yukarıda kendi halinde, peki evin ağır abisi nerede?

"Demir, kardeşin nerede? Oğlum! Bırak şu tableti de Aybüke'ye bak," annesinin söylemi üzerine istemeye istemeye yarım yattığı yerden doğruldu paşamız. Ağır ağır merdivenlere yöneldi. Oğlu gidene kadar akşam olacağını anlayan Nergis Hanım, oğluyla kısa bir göz teması kurdu, bunun üzerine Demir aniden hızlandı.

2 saniye sonra yukarıdan bağırışlar gelmeye başladı;
"Yaaaa," önce rahatsız edici ama çok tatlı bir çığlık. Sonra tepinmeler...
"N'apıyosun ben inebiliyoğum aşağı. Ya, ittemiyoğum yapmaya,anneler,"

"Demir, oğlum bağarttırma çocuğu.düzgünce gelin aşağı, hadi yavrularım. Bakın vallahi zor değil güzelce aşağı inmek, ya," her ne kadar sinir olsada, Nergis Hanım kızamazdı yavrularına.

Sonra ses aniden kesildi. Uçarak aşağı biri indi. Bu kişi çok tatlı bir kişiliğe sahipti. Siyah saçları ve kara gözleri vardı. Uzundu saçları, ama kendi yaşıtlarına göre. Bu beş yaşındaki velet en gaddar insanlara bile her şeyi yaptırabilirdi.

"Annee, canavay geliyo,"

"Aybüke, gel buraya," yukarıdan bir füze daha indi. "Anne bu kara kız ne yapmış biliyor musun?"

"Ne yapmış Demir?" Nergis Hanım ellerini beline dayadı, yüzünü 5 yaşındaki minik kızına çevirdi. "Kızacağım bir şey mi?"

"Bence evet. Kızarsın, çünkü senin istemediğim hatta benimde istemediğim bir şey," Nergis hiç bıkmayacak gibi 11 yaşındaki oğlunu dinliyordu. "Anne, Aybüke'yi aynanın karşısında elinde makasla yakaladım. Yetişmeseymişim saçımı kesiyormuş."
Annesi ve abisi asla istemezdi o siyah saçların gitmesini ve Aybüke inat ederdi. Her seferinde saçlarını sevmediğini söylerdi ama aslında dıştan hiçte öyle değildi. Hatta hayrandı o saçlarına ama işte böyledir o küçük, sevdiği şeylerden vazgeçer. Acımasızdır. Hem kendine hemde çevresine.

"Annecim, abin ne diyor böyle he, doğru değil de bana Aybüke. 'Kıymadım anne ben saçıma, yalan söylüyor bu' de bana, hadi,"

"Evet, kesmek istedim ama o engel oldu, anne ben istemiyoyum acıtıyoy beni. Ben saçlayımı seviyoyum ama onlar beni acıtıyoy, al onlayı benden,"

"Olmaz annecim. Onlar senin, yapma saçların da üzülür. Kesmeyelim tamam mı.? Hem zaten vaktimiz yok."

"Ama..."

"Aybüke, kesme saçlarını işte. Hem hadi çıkmamız lazım," her ne kadar abisiyle bazen düşmanda olsa, bir tanecikti abisi, zaten abisi bir şey dediyse ya korkusundan yapardı ya da mecbursa.

"Tamam. Şimdi kessmicem ama geç kalmadıyımız bir gün Tekay isticem,"

"Olur annecim ama şimdi değil tamam mı?"

"Tamam."

🐯🐯🐯

Sonunda evden çıkabilmişlerdi. Aybüke ve Demir arkada, Nergis Hanım önde arabada gidiyorlardı. O gün babaları yoktu. Zaten ona ihtiyaçta yok gibi duruyordu ve o gün kimse 'baba' demedi.

Arabaya bindiklerin de bir müddet kimse konuşmadı. Tek kelime etmedi kimse. Mutlulardı, evet, ama tepkisizlerdi.

Ama o gün en çok mutlu olan da Aybüke'ydi, bu mutluluğu en çok gizleyende. Her ne kadar onun için bu zor olsada...

Nergis Hanım sakin sakin arabayı sürerken gözü sol aynaya baktığında çok farklı şeyler gördü. Arkalarında 3-4 tane siyah araba vardı. Evet hepsi siyah, hepsi.

Nergis Hanım önce kimseye bir şey çaktırmadı. Bir müddet arabayı sakince bir o kadar da hızla sürdü. Ama olmuyordu. Arkadakiler bir türlü kaybolmuyor. Hatta daha da yakınlaşıyorlar ve onların her yaklaşmasına Nergis daha da hızlanıyor. Bu oyun böyle on dakika kadar devam etti. En sonunda Nergis daha fazla dayanamadı. "Ay ne oluyor ya, bu ne Allah rızası için bunlar peşimizde takıldı böyle," dile getirince Aybüke ve Demir'de birden hareketlendi.
"Anne, ne oluyor? Kim takıldı peşimizde?" Demir bir yandan annesinden cevap alamaya çalışıyor diğer yandan arkaya bakmaya çalışıyordu.
"Anne, bizim peşiminden kim deliyor?" çocuk koltuğunda oturan meraklı minik henüz bazı şeyleri anlayamayacak eleman, abisi gibi yapmaya çalışıyor ama tam olarak ciddiye alamıyordu. Belkide peşlerindekiler babasıydı ama belkide karanlık...

(...)

"Anneeeeeee!!#"