1. Bölüm

19 yıl önce.

"Anne, bize bir şey olmayacak değil mi? Ben çok korkuyorum. Onlar çok korkunçlar. Aynı senin bana okuduğun masaldaki kötüler gibi." Diyerek korku dolu gözlerle annesine döndü Efil.

Annesi onu anlıyormuş gibi saçlarını okşadı, öptü, sevdi, ve daha sıkı sarıldı. Oysa ki ikisi de bunun birbirlerine son sarılışları, özlem giderişleri olduğunu bilmiyordu. Annesi küçük kızını korkutmamak için kelimelerini özenle seçiyordu.

"Ben burda olduğum sürece seni benden kimse alamaz Efil'im. Sen korkma, baban halledecek. Bir daha bizi rahatsız edemeyecekler. "

Bu sırada bir silah sesi daha geldi. Efil ağlayarak annesine daha sıkı sarıldı.

"Seni çok seviyorum güzel kızım, bunu sakın unutma." Dedi annesi kederli bir sesle.

"Anne niye böyle konuşuyorsun ben korkuyorum." Diyerek daha çok ağladı Efil.

Silah sesleri yaklaşmaya başlamıştı. Efil korkuyla altına girdikleri masanın altına iyice sindi. Bu sırada mutfağın kapısının açılma sesi geldi. Annesi Efil'in dudaklarına elini bastırdı. Ses çıkmasın diye...

Bu sırada korkunç bir erkek sesi yankılandı mutfağın içinde.

"Çık ordan Aydilge, seni almaya geldim. Yıllar sonra da olsa. Bende kaçabileceğini düşünmen komik. Eninde sonunda seni bulacağımı tahmin etmen gerekirdi."

Efil annesinin adını duyunca merakla karışık korkuyla annesine döndü.

Aydilge'nin yanaklarından hızla yaşlar süzülüyordu.

"Hadi ama, saklanbaç mı oynamak istiyorsun? O küçük piçinin de yanında olduğunu biliyorum. Onu sağ bırakacağımı mı sanıyorsun? Ona zarar vermemi istemiyorsan ortaya çık."

Aydilge korkuyla sindiği yerden çıkarak kızını arkasına aldı.

"Melih'e n'aptın? Yine ne istiyorsun benden? Yine hangi acıyı çektireceksin bana? Yine kimi benden alacaksın?"

"Ah,o şerefsizi mi diyorsun? Öldürdüm."

Aydilge acıyla haykırdı. Aydilge'nin ağlaması şiddetlendiğinde annesinin bu haline daha fazla göz yumamayan küçük Efil dayanamayıp annesinin önüne çıktı.

Korkusuzca karşısındaki adama bakarak konuştu.

"Niye ağlatıyorsun annemi? Ne istiyorsun ondan? Hem çok korkunçsun, aynı canavarlar gibi."

Adam güldüğünde Efil içten içe korkuyla ürperdi fakat bunu dışarı belli etmeyerek yüzüne korkusuzluk maskesini taktı. Bunu yapmayı daha 6 yaşındayken öğrenmişti. Annesinin önüne korkusuzca geçtiğinde, fakat korkuyu iliklerine kadar hissettiğinde.

Adam daha fazla beklemeden kemerinden silahını çıkardı ve Aydilge'nin tam kalbine doğrulttu. Efil adamın elindekinin ne olduğunu bile bilmiyordu. Bu ilerde ya en büyük korkusu olacaktı ya da en büyük gücü. Bunu ilerde zaman gôsterecekti, şuan hiç bilemezdi.

Efil korkuyla annesini bacağına sarıldı. Annesi ona bir şey olmasın diye hemen arkasına çekmişti fakat tam o sırada bir ses duyuldu. Silah sesi.

Efil sesin nereden geldiğine bakmak için korkuyla başını kaldırdığında annesinin kazağının kırmızıya boyandığını, yüzünün bembeyaz kelsildiğini gördü.

Daha o küçücük yaşında ölüm nedir bilmezdi ama hissetmişti, biliyordu. Annesi artık yoktu.

Adam daha fazla durmadan mutfaktan çıktığında Aydilge yere devrildi. Efil onun bu halini gördüğü an haykırdı.

"Anne!" "Anne kalk n'olursun, beni yalnız bırakma." Saatlerce annesini kaldırmaya uğraştı, ama başarılı olamamıştı. Aydilge'nin bembeyaz teni kar gibi sopsoğuktu.

Efil belki annesi uyanır diye son kez şansını denedi.

"Anne çok korkuyorum kalk, n'olursun kalk! Beni bırakma."

Annesi korkuyorum dediği anda ona sarılır korkmaması gerektiğini söylerdi. O sözler küçük Efil'in zihninde yankılandı.

'Korkma anneciğim, korku en büyük zaaftır. Kimseden korkma, sadece kendinden ve yapabileceklerinden kork. Kimseye korkunu gösterme yeri gelir seni daha fazla korkuturlar. Güçlü ol sakın yenilme. Yoksa bir daha ayağa kalkamazsın.'

Küçük Efil bu sözleri o yaşta anlayamıyordu fakat büyüyünce çok iyi anlayacaktı.

Annesinin hala kalkmadığını gören Efil ağlayarak başını annesinin atmayan kalbine yasladı. Ve orada ağlaya ağlaya annesinin ölü bedeninin yanında uykuya daldı. O gün bir çocuğun geleceğini,mutluluğunu, gülüşünü çalmışlardı. Efil bunu unutmayacaktı. Ve misliyle ödetecekti.

O günün ardından hayatı bir daha düzelmemek adına kararmıştı. Efil o yaşta intikam ateşi ile harlanmıştı. Kararlıydı. Anne ve babasının intikamını alacaktı. İçindeki intikam ateşi ise hiç sönmeyecekti.

🍀

Yıllar sonra:

"Efil Hanım sizin adınıza gelen bir mektup var. Okumak ister misiniz?"

Diyerek odama dalan asistanım Ayça'ya döndüm.

"Tamam Ayça bırakabilirsin. Ben ilgilenirim."

Mektubu masama bıraktığında pek de merak etmemiştim aslında ama yinede bir açıp baksam iyi olurdu. Ayça çıktığında mektubu elime aldım.

Sevgili Efil;

Bu mektubu okuyorsan çok mutlu olurum çünkü sana bir teklifim var. Bu teklifi hemen kabul edeceğine eminim. Çünkü bu konuda hasasiyetini en iyi ben bilirim. Senden bir şey istiyeceğim,onu yapacaksın karşılığında bende sana ettiğim teklifi gerçekleştireceğim. Teklifim şu; eğer benimle evlenirsen seninle bir anlaşma yaparız. Formaliteden bir evlilik bu. Hiç bir gerçeklik unsuru yok. Bende bunun karşılığında 19 yıldır hala ondan intikam almak için yanıp tutuştuğun adamı bitireceğim, belki de birlikte bitiririz. Senin için bu konunun önemli olduğunu çok iyi biliyorum. Bu yüzden umarım kabul edersin. Detaylıca düşün, karar ver. Cevabını ise aşağıdaki telefon numarasından bana ulaşarak verebilirsin.

Geri dönüş sağlamanı bekliyorum Efil. İyi günler.

Mektup elimin titremesi yüzünden masaya düştüğünde dönük bakışlarla mektubu inceliyordum.

Bu gerçek miydi yoksa bana oynanan bir oyun muydu, ayırt edememiştim. Ellerim o kadar çok titriyordu ki durduramıyordum. Sadece yanlızken böyle olurdum. Yanımda biri varken asla korkumu göstermez, maskemi takınırdım. Bu bana annemin bir öğütüydü.

Onu çok özlemiştim. 19 yıl olmuştu, hala intikam almak için bekliyordum. Fırsat elimdeydi daha ne kadar bekleyecektim? Daha ne kadar bu intikam ateşinin beni yiyip bitirmesine izin verecektim?

Tam ben bunları düşünürken kapı tekrar çaldı. Oflayarak toplanmaya çalıştım mektubu ise evrakların arasına sıkıştırdım.

'Gir.' diye seslendiğimde içeri giren kişi keyiflenmeme neden olmuştu.

"Eflooooo ben geldiimm." Diyerek üzerime atlayan kızı kucakladım. Kıkırdadı.

"Hoş geldin miniğim. Kim getirdi seni buraya?" Kapıya baktığımda korumam Cenk'in bana çaresiz bakışlar attığını gördüm.

"Efil Hanım biliyorum büro'ya getirme dediniz ama durmadı, Efil annemi görmek istiyorum diye ağlayıp, başımın etini yediği için getirmek zorunda kaldım. Evi ayağa kaldırdı. Bende çareyi en son getirmekte buldum." Bakışlarındaki çaresizlik gülmeme neden oldu. Saye evde herkesin başının etini yediği için onu çok iyi anlıyordum.

"Tamam Cenk sorun değil bugünde burda kalsın. Bir şey olmaz." Cenk başını sallayarak dışarı çıktığında Saye kucağımdan inip koltuğuma oturdu.

Saye benim evlatlık kızımdı. Onu daha 3 yaşındayken evlat edinmiştim. Biraz uğraşmıştım ama değmişti. Tam 2 yıldır birlikte yaşıyorduk. O da benim gibi öksüzdü, onu en iyi ben anlıyordum. Bu yüzden ona güzel bir hayat sunmak istemiştim. Ve farkındaydım beni çok seviyordu. Annesi olarak görecek kadar. Ben onun ailesi olmuştum, o da benim ailem olmuştu. Biz birbirimizi tamamlıyorduk.

Az Saye ile oynadıktan sonra işime geri dönmüştüm. Tam odaklanamıyordum çünkü aklımda mektup vardı. Arasam mı aramadan mı bilemiyordum. Saye gelince konuyu rafa kaldırmıştım fakat bir cevap vermem gerekiyordu.

Evlilik çok ağır bir karardı, bunu biliyordum. Tanımadığım bir adamla tüm ömrümü geçirmek, garipti. Ben aşık olarak evlenmek isterdim. Fakat elimde böyle bir seçeneğim yoktu. Hayatın bana sunduğu sçenekler bu kadardı.

Ancak bir yandan da yıllarca bunu için yaşayıp, emek harcadığım bir amacı elimde fırsat varken kenara

itmek istemiyordum. Bu konuyu düşünmem gerekiyordu.

🍀

Nasıldı ilk bölümm? Yorumlarınızı bekliyorum.