Evdeki sessizlik

Ben ne zaman ne yapacağımı bilmiyorum. Beni hep siz yönettiniz. Kendi isteklerim yerine sizin isteklerinizi yaptım. Fakat istediğim tek bir okul var. O beni çekiyor, anlamıyor musunuz? Tüm hayatım boyunca sizin istekleriniz için yaşadım. Fakat bu konuda seçim hakkı artık benim.Tüm kaosun içinde bu kelimeleri rahatsız edici bir sakinlikle söylediğim için hepsi şok olmuştu. Babam elindeki bardağı kıracak şekilde sıkıyor, annem ise sinirle pencereden denizi izliyordu. Ben ise koltuğun ortasında oturmuş, ellerimi önümde birleştirmiş şekilde duruyordum.Annemin o soğuk, delici sesini duyduğumda irkildim.“Anlamıyorum. Neden böyle yapıyorsun? Tüm hayatın boyunca seçimleri bize bırakıp en kritik anda ipleri kendi eline alıyorsun.”O kadar sinirlenmişti ki kontrol manyağı olduğunu resmen kendi ağzıyla itiraf etmişti.“Anne, unutma ki ben kukla değilim ve siz de ip ustam değilsiniz. Bana bu muameleyi yapamazsınız. Bırakın da hayatım için bir şeylere ben karar vereyim.”Sesimdeki sakinlik yerini öfkeye bırakmıştı fakat ben buna izin vermiyordum.Babam bardağı sertçe masaya koydu. Bu sefer korkmamıştım.Onun sesi de en az anneminki kadar öfkeliydi fakat sesinde bir şey gizlemeye çalıştığı belliydi.“Bu konuyu bize sorman lazımdı, küçük hanım. Bu, kendi başına verebileceğin bir karar değil. Ülkenin diğer ucundaki okulda tek başına kalmanı annen de ben de istemeyiz. İnadına mı yapıyorsun bunu? Kime, neyi kanıtlayacaksın?”Babama çevirdim yavaşça kafamı.“Ben reşit bir bireyim. Siz benim hakkımda karar veremezsiniz.”Yavaş ve temkinli bir şekilde ayağa kalkıp duygusuzca odama döndüm.Tartışmanın üzerinden saatler geçmesine rağmen evin havası hâlâ stresliydi. Annemler ne kadar inatçı olsalar da ben Elyrion Akademisi’ne gitmekte kararlıydım.O okul beni çağırıyor.Üzerimi değiştirdim. Karanlık çökmüştü. Yatağa uzandım, düşüncelerimin içinden uyku beni çekip çıkardı.Yüzüme vuran güneşten rahatsız olarak uyandım. İğrenerek yüzümü buruşturdum. Bugün yaşanacak olan şeyleri düşündüm, ayağa kalkıp giyindim.Tüm yorgunluğumla aşağı indiğimde masada oturuyorlardı. Fakat bu sefer her zamanki gibi bir şeylerle ilgilenmek yerine sessizce kahvaltı yapıyorlardı. Fakat bu sessizlik fazlasıyla rahatsız ediciydi. Tüm oklar bana dönüktü ve hepimiz bunun farkındaydık.Yerime geçtim.Ve işte o an annem başını kaldırıp bana baktı.“Aelira, eğer gitmek istiyorsan özgürsün. Fakat bir daha bu eve dönemezsin.”