GİRİŞ

Karnımız burnumuzdaydı.Birimizin kızı birimizin ise oğlu olacaktı. İsim seçimlerini bile birlikte yapmıştık. Geriye kalan tek şey ise evlatlarımızı kucaklarımıza almaktı. Kocalarımız bizden daha heyecanlı ve korkaklardı ama eminim ki ikiside çok güzel bir baba olacaktı. Bize bir şey olmasından korktukları için ayağa kalkınca bile kızıyorlardı. Değişiklik olsun diye piknik yapalım dedik ve şimdi evimizin kış bahçesinde mangal yapıyorduk.
Svetlana ile masayı hazırlamış etlerin pişmesini bekliyorduk. Normalde evdeki çalışanlarımız hazırlıyordu ama bugün onlara izin günü vermiştim.
Eşim Nikolay,barbeküde etleri pişiriyordu.

Etler piştikten sonra masaya servis edip hep birlikte kahkaha eşliğinde yemek yemeye başlamıştık. Her zaman böyle bir arada olup arkadaşlığımızın uzun yıllar süreceğini düşünüyordum ta ki o gün başımıza geleceklerden habersiz bir şekilde.

O gün olanlar…

Her şey normal ilerliyordu. Nikolay bugün en yakın arkadaşı İvan Vladimir ile ortaklık anlaşması yapacağı için heyecanlıydı.
Nikolay İvan’ın çocukluğuydu.
Nikolay anlaşmanın olacağı saate daha vakit olduğundan elit bir mekana yemek yemeye gelmişti. Arabadan indiğinde gözlüklerini çıkartıp içeri girdi. Garsonlar onu görünce hemen “Hoşgeldiniz Nikolay Bey,sizi şöyle alalım.” masaya götürüp siparişi alan garson uzaklaşınca Nikolay,ceketinin önünü açarken etrafa göz gezdiriyordu ama bir anda bakışları duraksadı.
Ceketin düğmesinde olan eli yavaş yavaş kucağına düştü.
Donmuş bir şekilde oraya bakıyordu.
Nikolay’ın en yakın arkadaşı olan İvan Vladimir, şu anda onun düşmanlarıyla aynı masada oturuyordu.
İvan şu anda Nikolay’ın düşmanlarıyla aynı masadaydı.Ve masada anlaşma dosyaları vardı.Nikolay onlardan biraz uzakta otursa da bunu görebiliyordu.İvan ise Nikolayı henüz farketmemişti.
Nikolay ayağa kalkıp onların olduğu masaya doğru ilerledi. masadakiler duydukları sesle kafalarını çevirdiler.
“Ne oluyor burda?” diye sordu.Bakışları İvandaydı.Sesi düz çıkmıştı ama alttan alttan sinirli olduğu belli oluyordu.
İvan ayağa kalkıp sesini düzeltti. “Kusura bakmayın lütfen,siz devam edin geliyorum hemen.” İvan Nikolay’ı dışarı çıkartıp “Ne yaptığını sanıyorsun sen?” diye bağırdı.
“Asıl bunu sana sormak lazım İvan Bey.” oda sesine hakim olamıyordu. “Bunu neden yaptın? Hemde bizim anlaşma yapacağımız gün.”
Nikolay şokunu hala atlatamamıştı.
“Sana hesap vermek zorunda değilim.” dedi. “Ben artık senle anlaşma falan yapmak istemiyorum duydun mu beni?” diyip yutkundu.
“Neden İvan!” sesi artık daha yüksekti.İvan’ın yakasına yapışmıştı.
“Seni tehdit mi ettiler yoksa? Bak eğer öyle bir durum var-“ Nikolay cümlesini tamamlamadan “Yok. Ben kendim istedim bunu.Daha fazla zorluk çıkartma.” dedi.
Nikolay duraksadı.
Yutkunup “Öyle olsun o zaman.” sesi aşırı sakin çıkıyordu.
“İzninle içeri geçiyorum ben.Sen bulursun artık başkasını.”
İvan son sözünü söyleyip içeri girdi. Nikolay ise öylece arkasında bakıp kalmıştı.
Bu ihanet ona fazla gelmişti.