Tanıştık eskiden

Sonunda içeri girme cesareti gösterdi kız. Üstüne gölgesi düştü sonra yanındaki sandalyeye çöktü.
Onu inceleme fırsatı vardı. Çok uzun bir süredir ilk kez bir insanla konuşuyordu. Eskiden de konuştukları olmuştu. Aklına onlar gelmeye başlayınca başını iki yana salladı. Bazı anılar, hatırlanmamak için insanın zihninde saklanırdı. Dreamer bunu herkesten iyi biliyordu.
“Ben Mola,” dedi kız.
“Biliyorum. Seni çok iyi tanıyorum. Seni duyuyorum, seni dinliyorum. Ama merak ettiğim bir şey var: Benden korkmama sebebin ne?”
“Kötü biri değilim. Kimsenin canını yakmadım,” dedi kız. Sonra duraksadı. Gözlerini yere indirdi ve sordu:
“Ona ne oldu?”
Dreamer, parmaklarını masanın kenarına geçirdi. Tırnaklarının altında biriken karanlık, sanki canlıymış gibi hareket ediyordu.
“Ne olmasını istiyorsan içten içe o oldu. Artık seni rahatsız edemez. Buraya gelemez. Ondan kurtuldun.”
Mola bir süre sessiz kaldı. Söylenenleri anlamaya çalışıyordu ama asıl korktuğu şeyin cevabını henüz alamamıştı.
“İnsanlar bazen bir şeyin yok olmasını isterken neyi yok ettiklerini düşünmezler.”
“Sen neyi yok ettin?”
Bu soru odanın içindeki havayı değiştirdi.
Dışarıda esen rüzgâr aniden kesildi. Duvarın üzerinde titreyen mum alevleri söndü. Pencerelerin ardında, gökyüzünün olması gereken yerde simsiyah bir boşluk belirdi. Dreamer ilk kez Mola'ya bakmayı bıraktı.
Çünkü kız, sormaması gereken bir soru sormuştu.
“Bunu sana kim söyledi?” diye sordu sakince.
“Kimse.”
“Öyleyse nereden biliyorsun?” dedi gözlerini ona dikerek.
Mola omuzlarını silkti. “Bilmiyorum. Seni gördüğümde aklıma geldi. Sanki seninle daha önce de konuşmuşum gibi.”
Dreamer ayağa kalktı.
“Gitmeliyim."
Mola şaşırdı. “Ama daha yeni geldin.”
“Burası benim olman gereken yer değil.”
Mola sandalyesinden kalktı elini uzattı ama Dreamer ona bakması .Kapıya doğru yürürken onu takip etti kız,odanın köşesinde duran eski aynayı fark etti. Uzun süredir oradaydı onu da bu ara atmalıydı. Aynanın çerçevesi paslıydı; camıysa baştan aşağı çatlamıştı. Kendi yansımasına bakmak için durdu.

Onun yerine, uzun siyah saçları yüzüne yapışmış küçük bir kız vardı. Üzerindeki beyaz elbise çamura bulanmıştı. Küçük kız başını kaldırdı ve Mola'nın gözlerinin içine baktı.
Mola nefesini tuttu.
Aynadaki çocuk dudaklarını araladı.
“Sonunda beni buldun.”
Mola geriye sendeledi.
“Dreamer…”
Dreamer çoktan onun yanına gelmişti. Aynaya baktığı anda yüzündeki bütün renk çekildi.
“Gözlerini kapat,” dedi sertçe.
“Kim bu?”
“Gözlerini kapat, Mola!”
Ama artık çok geçti.
Aynanın içindeki kız elini cama dayadı. Parmaklarının değdiği yerde çatlaklar çoğaldı. Ardından ince, neredeyse duyulmayacak bir ses duyuldu:
“Beni neden orada bıraktın?”
Mola'nın gözlerinden yaşlar süzüldü. Neden ağladığını bilmiyordu. O kızı daha önce hiç görmemişti. En azından hatırladığı kadarıyla.
Dreamer, Mola'yı aynadan uzaklaştırdı ve üzerine siyah bir örtü attı. Camın içinden gelen tıkırtılar bir süre daha devam etti. Sonra sessizlik çöktü.
“Bana açıklama yapacaksın,” dedi Mola. Sesi titriyordu ama gözlerini kaçırmıyordu. “O kız kim? Ben onu neden tanıyorum?”
Dreamer derin bir nefes aldı.
“Çünkü sen benimle ilk kez tanışmadın. Burası bir ev değil, Mola. Bir kapı da değil. Burası, insanların unutmak için geldikleri yer.”
Mola etrafına baktı. Duvarlar, sandalyeler, mumlar… Hepsi bir anda farklı görünmeye başlamıştı. Sanki her eşyanın üzerinde silinmiş bir isim, her gölgenin içinde unutulmuş bir yüz vardı.
“Peki sen kimsin?”
Dreamer başını eğdi.
“Ben unutulanların bekçisiyim. Rüyaların elçisiyim. En büyük korku ve azabım, cennetim. Ben Dreamer. İnsanlar bir şeyden kaçtıklarında, birini kaybettiklerinde, artık dayanamayacaklarını düşündüklerinde… Bazen de kendi içlerinde sakladıkları bir dilek, gerçek dünyada yankılandığında bana geliyor. Ben onların sığınak dediği şeyim."
Mola'nın aklına az önceki konuşmaları geldi.
Ne olmasını isterdin?
Ne olmasını istiyorsan içten içe o oldu.
Bir adım geriledi.
“Demek ki onu sen öldürdün.”
“Hayır.”
“Öyleyse kim yaptı?”
Dreamer sustu.
Mola ilk kez onun gözlerine dikkatlice baktı. Gözbebeklerinin içinde karanlık bir şey dönüyordu; sanki binlerce yıldız, dipsiz bir kuyunun dibine düşüyordu.
“Bunu ben mi yaptım?” diye sordu.
Dreamer'ın cevabı, odadaki bütün seslerden daha ağırdı.
“Sen yalnızca bir dilek tuttun ve ben de gerçek yaptım."