Giriş

İnsanlar her zaman kendilerinin büyük bir dert sahibi olduğunu düşünürler.Kimileri haklı ama çoğunluğu haksızdı.Örneğin birisinin kalemi kaybolmuştur ve gün boyu onu düşünmüştür.Eğer düz,sıradan bir kalemse sıkıntı yok.Ama eğer değer verdiği biri aldıysa... O zaman büyük bir dert olabilir.
Ben Duru.Aydın ailesinin ilk torunuyum.Yıldız ve Hakan çiftinin ilk ve son çocuğuyum.Sırf tek çocuğum diye şımarık olduğumu düşünebilirsiniz ama ailenin yaptığı o tartışmalar beni sekiz yaşında bir yetişkin yapmıştı.
Annem Yıldız kendi halinde bir kadındı.Babamla zorunlu bir evlilik gerçekleştirmişti.Babam bize gün yüzünü hayatta göstermezdi.Sadece akrabalar veya arkadaşları gelince sanki dünyanın en iyi çifti olurlardı fakat akşamları.Adeta bir cehennemdi.
Babam ise çapkın bir insandı.Kendisi ile çoğunlukla bir sohbetimiz olmazdı.Tercihte etmezdim.
Annem ve babam 1 hafta önce boşandılar.Annem, ev hanımı olduğu için hep beraber anneannemin yanına Muğla'ya gidiyoruz.Muğla yabancı olduğum bir şehirdi.Küçüklüğümde belki 1-2 defa anca gitmişimdir.Her ikisinde de ya anneannemi görmeye yada annemin en yakın dostu,Pınar teyzeyi görmeye gidiyorduk.
Pınar teyzem benim öz teyzem gibidir.Önceden İstanbul'da yaşıyorlardı fakat babasının ölümünden sonra memleketlerine döndüler.Eşi Kahraman abi çok iyi bir adam.Birde iki tane çocukları var.Abi,kardeş ilişkisi.İdil gerçekten benim her zaman yanımda olmuştu.Aramızda çok mesafe olsa bile her zaman onun varlığını yanımda hissetmişimdir.Ama abisi Kuzey için aynı şeyi söyleyemezdim.Ezeli düşmanımdı.Aynı mahallede oturduğumuz zamanlar her zaman beni sokaktaki çocuklara karşı küçük düşürürdü.Sadece buda değil.Annem ve babam bir keresinde sırf Kuzey için kavga etmişlerdi.
"Kızım,Duru.Yine dalıp gittin.Ne düşünüyorsun?Yoksa uçaktan mı korktun?" Dedi annem.
"Hiç anne.Sadece dönem ortasında okul hatta il değiştirmek kolay iş değil onu sorguluyordum.Ayrıca uçaklara olan fobimi çoktan yendim." Diye yanıtladım.
Doğruyu söylemek gerekirsek kaygılıydım.Ya dışlanırsam? Ya zorbalanırsam? Diye içim içimi yiyordu.Fakat İdil baya bir içimi rahatlatmıştı.
Uçak yavaş yavaş Bodrum Havalimanına doğru iniş yapmaya başlamıştı.
'Sayın Yolcularımız,Uçağımız İniş Yapmak Üzere.Lütfen Koltuklarınızdan Ayrılmayınız' Tekerlemeside söylenmişti.
Elimde İstanbul Kart ile uzun uzun biriktirdiğim anılara bakıyordum.Anlaşılan en zor olacak şeylerden biri bu karttan ayrılmak olacaktı.Ah M3 metrosu,Yenikapı durağı sizler bir efsane olarak kalacaktınız.
Annem sanki tepkimi ölçmek için inadıma gözlerimin içine bakarak "Ee uzun zamandır anneanneni,Pınar teyzeni falan görmedin.Özelliklede Kuzey'i." Diyip imalı imalı bir bakış attı.
Galiba bu ilk haftalar çok zor olacaktı.