Epigrafik

Ey fırtınam
Bu tozlu geleneğin içinde
Bir ateş çemberinden açan çiçek
Ve binbir adıyla sana seslenen
Bu mavi gökyüzünde
O kadar yalnız ve çaresiziz ki
Tutkusu bile yaşatmıyor insanı
Bir soluk almadan

Ey fırtınam
Kavgam kadar boş bir amacım yoktu
Bekledim, olmadı; gece gizlemedi yüzümü
Şimdi derin bir kedere gömüldü
Aynalı camdan, soluk bulutlar

Ey fırtınam
Adımı sen söyle istedim, binlerce
Islığının ıslak sesi parlasaydı eğer
Eğer ki hatırlamadığım anılar da olmasaydı
Şimdi fırtınam, tozlu bir çift kanatla
Ağzında bir tutam ökse otuyla
Nuh'u kurtarmaya giden güvercindim ben

Ey fırtınam
Ömrü, zamana bir tutmakla hata ettik
Zaman ki; asfalt kadar koyu ve yapışkan
Ve yine bir bardaktaki su kadar akışkan
Ömür ki; asfaltın üstünde ayak izleri
Ve denizin dibindeki bir avuç mercan