Tanışma

Defne'nin Gözünden:

O gece... Sevgilimle tartışıp ayrılmıştık,
sinirlerim çok bozuktu, sadece kız kıza dışarı çıkmıştık, bunda suçum neydi ki! Beyefendi halı sahaya gidebilir ama ben dışarı çıkamam, yok öyle!

Bu hâlde evde tek başıma duramazdım, üstüme gri bir sweatshirt altıma da siyah bir şort giyip evden çıktım, bu gece dolunay vardı ve ben dolunayı çok severdim.

Önceden sevgilimle gittiğimiz sahil kenarına gidip yere hırkamı serdim, sevdiğim hırkanın üstüne oturup akan gözyaşlarımı tutmaya çalışarak gökyüzünü izledim.

Galiba gözyaşlarımı tutma konusunda pek de iyi değildim, çaprazımda duran birinin bana yaklaştığını hissettim, karşıma oturup bana baktı.

-İyi misiniz?, diye sordu

-Hayir, değilim, diye cevap verdim başımı eğerek

-Sorun nedir?, dedi.

-Bunu sana neden anlatayım?, diye sordum, daha o adamı tanımıyordum ve tanımadığım birine neden ağladığımı söylemeyi de düşünmüyordum

Ellerimi tutan bir çift el hissettim, karşımdaki adamdı ve merhametli bir şekilde gözlerime bakıyordu hafif gülümseyerek

-Anliyorum, ama kimsenin üzülmesini istemem, eğer içinizde tutarsanız bu size daha büyük dert olur, dedi şefkatli bir sesle

Neden bilmiyorum ama o an kendimi tutamadım, ağlıyordum. Hem de hiç tanımadığım birinin karşısında. Ona zayıflığımı gösteriyordum ve bu hiç hoşuma gitmiyordu.

-Sevgilimde ayrıldım, dedim burnumu çekerek.

-Sizin gibi birinden ayrılan kişi tam bir aptal olmalı, dedi gülümseyerek

Güldüm, nedense o adama ısınmıştım

-Tesekkur ederim, dedim gülümseyerek

-Rica ederim ne demek, diyip gülümsedi

{Selamlaarrrr bu benim ilk hikayem o yüzden bazı hatalar olabilir lütfen affediinn eğer beğenirseniz devam etmeyi düşünüyoruumm}