1. Bölüm Gümbür Gümbür 😝

18 Yıl Önce...
Hastanenin soğuk, kasvetli duvarlarının arasında, sıcacık loş bir küvözün içinde küçük bir kız bebek yatıyordu. Küvözün penceresinden ona tiksintiyle bakan annesi İpek...
Evet, o günahsız; bembeyaz tenli, siyah saçlı, zeytin gözlü güzel bebek, yasak bir aşkın sonucunda bu dünyaya gelmişti.
Annesi, yüzündeki o nefreti gizleme gereği duymadan gözlerinin içine baktı. Dudaklarından dökülen kelimeler bir niyet değil, zehirli bir bedduaydı:
"— Allah’ın belası..."
18 Yıl Sonra
2 Ağustos 2026
Aralarından geçen yıllar Çağla’yı büyütmüş, 19 yaşına getirmişti. Annesi 26 Şubat 2021 tarihinde vefat etmişti. Çağla artık arkadaşlarıyla aynı evi paylaşıyor, kendi hayatını kurmaya çalışıyordu.
Rüzgârı yüzünde hissederek sürdüğü motorunun üstünde eve doğru ilerliyordu. Motorunu park edip eve girdi. Ayakkabılarını çıkarıp tam odasına doğru yönelecekti ki salondan gelen yabancı seslerle duraksadı. Salonda daha önce hiç görmediği iki adam oturuyordu.
Çağla kaşlarını çatıp sordu:
"— Kimsiniz?"
Kumral saçlı, yeşil gözlü, yaklaşık 1.80 boylarındaki genç adam tebessüm ederek yanıtladı:
"— Abin ve abinin arkadaşı."
Çağla şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı:
"— Benim abim yok ki..."
Diğer adam oturduğu koltuktan yavaşça ayağa kalktı. Sesindeki kararlılıkla konuştu:
"— Var benim. Adım Serkan... Ağabeyinim Çağla."
Çağla geriye doğru bir adım attı. İnanamıyordu.
"— Hayır, olamaz ya... Yok... Nasıl?!"
Serkan, Çağla’ya doğru bir adım yaklaştı. Ses tonunu yumuşatarak:
"— Gel, otur anlatalım," dedi. Ardından yanındaki adamı işaret etti: "Ha bu arada, bu da Karan... Yakın arkadaşım."
Salona geçip oturdular. Serkan durumun aslını anlatmaya başladı. Serkan, Çağla’nın annesinin yanında yattığı kadının oğluydu; 23 yaşındaydı. Çağla’nın elindeki DNA testi sonuçları da bu gerçeği doğruluyordu. O gerçekten de abisiydi...
Çağla uzun uzun abisine baktı. İçindeki yılların getirdiği kimsesizlik hissi bir anda kırıldı.
"— Abim..." diyerek Serkan’ın boynuna sarıldı.
Serkan da ona sımsıkı karşılık verdi. Çağla başını kaldırdığında Karan ile göz göze geldi. Karan başını hafifçe sallayarak onu selamladı, Çağla da aynı şekilde karşılık verdi.
Serkan aradaki sessizliği bozarak gülümsedi:
"— Ha bu arada, sizin okula yeni iki hoca geliyordu ya Çağla..."
"— Evet?"
"— Hah, işte sizin yeni matematik hocanız benim!"
O sırada sessizliğini koruyan Karan araya girdi. Bakışları Çağla’nın üzerindeydi.
"— Edebiyat öğretmeniniz de benim."
Çağla gözlerini kocaman açtı:
"— Ne? Harbi mi?"
Serkan güldü:
"— Harbi! Ama bir problem var; bizim kalacak yerimiz yok."
Çağla hiç tereddüt etmeden elini iki yana açtı:
"— Var ya! Burası sizin de eviniz artık."
Karan tam konuşmak için dudaklarını aralamıştı ki:
"— Arkadaşla-..."
Sözü yarım kaldı. Evin kapısı büyük bir gürültüyle açıldı. Çağla’nın ev arkadaşları Eda ve Mert içeri girdi. Mert salondaki kalabalığı görünce şaşkınlıkla bağırdı:
"— Lan n’oluyo burada?!"
Çağla elini havada sallayarak araya girdi:
"— Bağırma şerefsiz, geçin oturun da anlatayım!"
Eda ve Mert yerlerine geçti. Çağla her şeyi tek tek anlattı.
Mert hemen olaya dahil olarak konuştu:
"— Abilerim, saçmalamayın. Otel aramanıza gerek yok. Kraliçemiz 'kalacaksınız' dediyse kalacaksınız."
Eda da destekleyerek gülümsedi:
"— Evet canım, göndermeyiz sizi. Hem hocalarımızsınız sonuçta!"
Tam o sırada, evin atmosferini buz gibi kesen şiddetli bir ses yankılandı. ŞAKK!
Aniden salonun camı büyük bir gürültüyle kırıldı! İçeriye doğru bir taş fırlatılmıştı ve taşın üzerinde küçük, katlanmış bir not atılmış duruyordu...

1. Bölüm Sonu🙂↕️