2. BÖLÜM -AMELİYAT-

Ahmet Bey, ameliyatınızda sizi genel anesteziye almayı düşünmüyoruz sadece belinizi uyuşturmayı düşünüyoruz yani yarı anestezi bel fıtığı ameliyatını doktorunuzla konuşarak bile yapabilirsiniz genel anesteziye almazsak, dedim hastaya.

Ama karar sizin, diye de ekledim.Bu hastanede ki hem ilk günüm hem de cerrahi asistan olarak gireceğim ilk ameliyattı.Elimi ayağımı dolaştırmamalıydım zaten ilk günden Mert Hoca karşısında yerin dibine girmiştim ve şuan hala çıkamamıştım.Ve daha kötüsü utandığım zaman yanaklarım ve burnum kızarıyordu, çevremdeki herkes utandığımı kolayca anlayabilirdi.

Ahmet Bey karar verdiniz mi, diye sordum.Ahmet Bey düşünceliydi bu konuda ve cevap verdi, "Ben, sizin düşündüğünüz gibi beni yarı anesteziyle ameliyat yapın.Siz diyorsanız bir bildiğiniz vardır, evladım." dedi.

Ben bu kararınızı doktor beye bildiriyim diyip odadan çıktım.

Daha Mert Hoca'nın yüzüne bakmakta zorluk çekiyordum ama şuan bunu söylemem lazımdı.Aman söylerim utandığımı anlıyor zaten, hem özür de dilerim diyerek odasına doğru yürümeye başladım.

Kapının önüne geldiğimde üç kere kapıyı tıklattım.
Mert Hoca'nın "Girebilirsin." sesi geldi ve girdim.

Hocaya doğru yürüdüm, ve konuşmaya başladım.
"Hocam, Ahmet Bey genel anestezi omaktan vazgeçti yari yarı anesteziye alıcağız Ahmet Bey'i." dedim.

Mert Hoca yine sabahtan beri baktığı gibi gözlerime dikkatli dikkatli baktı, ve konuşmaya başladı, "Tamam, saat 16:30'ta ameliyata alalım hazırlıkları başlat İpek." dedi.

Ben odadan çıkmadım, nasıl diyecektim ya dalga geçerse öff içimde kalıcağına söyleyeyim derken Mert hoca konuştu, "Bir şey söyleyeceksin ve nasıl söyleyeceğini bilmiyorsun. " dedi alaycı bir tavırla.

Cümlesini bitirir bitirmez ben konuşmaya başladım, "Hocam, çok özür dilerim bilmiyordum doktor olduğunuzu bu olayı unutsanız olur mu?" dedim mahçup bir ifadeyle.

Mert Hoca yine gözlerime baktı bu adamın gözlerimle alıp veremediği neydi?

"İpekcim dersem yine Bay Gevşek demezsin herhalde veya başka bir hakaret." dedi Mert Hoca.

Ve beni yerin dibinden dana çıkamamışken daha da dibe soktu.

"Neyse daha fazla uzatmayayım İpekcim, özürünü kabul ediyorum fakat bu olayı unutmam ve tahmin edeceğin üzere çoğunlukla söylerim sana." diye devam etti.

"Ya Mert Hocam, hiç mi unutmazsınız." dedim yalvararak.

Mert Hoca, düşündü ve "Unuturum ama bir şartla ne istersem yapacağıma söz ver." dedi.

Ben ise elime fırsat geçmişken bu fırsatı kaybetmek istemedim ve "Söz." dedim.

"Peki o zaman iş çıkışı benimle yemek yiyeceksin,
hayır deme hakkın yok çünkü söz verdin." dedi ve kahkaha patlattı Bay Gevşek.

"Ama hocam, bana bunu yapmayın." diye yalvardım.

Hoca tam odadan çıkıyordu ki bana baktı, "Ameliyat hazırlıklarını başlatmayı unutma İpekcim."dedi gevşek bir ifadeyle ve odadan çıktı.

Ben akşam yemek yiyecektim hemde Bay Gevşek'le.Allah'ım ben bunları söylemez olaydım ya.Bir de ne diyor İpekcimmiş miş.Deliriceğim ya, bir şey de diyemedim söz verdim adama.Off off ilk geldiğin günde bir sıkıntı çıkarmazsın be İpek.Neyse ameliyat hazırlıklarını başlatayım ben, diyerek odadan çıktım.

👩⚕️...👨⚕️

-Duru-

"Can Hocam, ameliyat hazırlıkları tamam.Fahriye Hanımı hazırlasınlar mı?" diye sordum.

Çok heyecanlıydım ilk defa cerrahi asistan olarak ameliyata girecektim ve bu ameliyat kalp ameliyatıydı, çok garip bir ameliyat değildi ama bende önemli bir yeri vardı.Çünkü ilk ameliyatımdı.

"Hazırlasırlar, ben geliyorum birazdan hastanın yanına Fahriye Hanıma bunu bildir." dedi Can Hoca.

Tamam anlamında başımı sallayıp 3441 numaralı odaya doğru gittim.Kapıyı çalıp içedi girdim.

Gülümseyerek Fahriye Hanımın yanına geldim, "Bir azdan sizi ameliyata alacağız , şimdi sizi hazırlayacak hemşire hanımlar.Birazdan Can Hoca, gelicek yanınıza.Nasıl hissediyorsunuz?" dedim.

"Benim yıllardır olmadığım ameliyat kalmadı desem yanılırım ama bir çok ameliyata girdim alıştım artık evladım." dedi Fahriye Hanım.

Ameliyatta görüşürüz, diyerek odadan çıktım.Heyecanlıydım ameliyat anında hata yapmamam lazımdı.Kendimi sakinleştirmeliydim.Sakin ol Duru.Sakin ol.

Hastanenin bahçesine çıktım ve boş bulduğum banka oturdum.Yanıma bir anda bizim ekipten Kerem oturdu.Elinde ise iki kalve vardı birini bana uzattı."Heyecanlısın belli ki sakin ol ve kahveni iç."dedi.

"Sağol, gerçekten heyecanlıyım, nerden anladın?" diye sordum.

"Kardeşim var küçük o da hep heyecanlandığında senin gibi hızlı konuşur, oradan biliyorum." dedi gülümselerek.

👨⚕️ ...👩⚕️

-İpek-

Şuan ameliyattaydım.Mert Hoca, hastanın belini neşterle kesiyordu. Bana baktı daha doğrusu her zamanki gibi gözlerimin içine ve malzemeleri sırayla istemeye başladı.Ben ise sesizce uzattım.Ameliyat bitmişti.

Hastayı benim kapatmamı söyledi.Hastanın ameliyat kesiğini diktim ve odadan çıktım.Başarılı bir ameliyat geçirmiştik.

Hastayı odasına götürdüler.Mesai bitimi gelmişti.Eve gidi- hayııır Mert Hoca'yla yemeğe gidicektim.Off off.

Daha ilk günden hocamın arabasıyla onunla beraber yemeğe gidince hastanedekiler bizi sevgili zannedecek.Ama ben onun asistanı dışında hiç ama hiç bir şeyi değildim.

Üstümü giyinmek için giyinme odasına gittim.Dolaptan kıyafetlerimi aldım ve giymeye başladım.

Üstüme krem askılı göğüs dekolteli bir önünde kurdele olan bir üst altıma ise krem minik çiçekleri olan bir etek giymiştim.Ve kombinimi tamamlayacak son parçaları tamamlıyordum, saçımı beyaz kurdeleli bir tokayla yarım topladım.Ayağıma gelirken giydiğim beyaz topuklularımı giydim.Ve son olarak beyaz büyük çantamı aldım.Hazırdım.

Hastaneden çıktım ve otoparkta beklemeye başladım ve önüme bir araba durdu.Camı açtı, "Bin." dedi Bay Gevşek.

Arka kapıyı açtım ve bindim."Hocam." diye söze gidiyordum ki sözümü kesti."Hocam, kelimesi hastane içinde geçerli İpekcim.Hastane dışında bana Mert de veya Mertcim." dedi.

Ona asla Mertcim demeyecektim."Peki Mert, bir şey soracağım.Sen her çarpan kişiyi yemeğe mi götürürsün?" dedim Mert kelimesini bastırarak söyleyerek.

Dikiz aynasından gözlerime baktı."Sence öyle birine mi benziyorum." dedi şaşkınlıkla Bay Gevzek.

Ben de onun gözlerinin içine bakıp "Evet Mert, öyle birine benziyorsun." dedim.

"Tabiki hayır.Sadece bana çarpan kimse bana Bay Gevzek dememişti. " dedi Bay Gevzek kelimelerinin üstüne basarak.

Yerin dibinden daha çıkarmadan her seferinde daha da sokuyordu.Normalde yüzüme hiç bir şey sürmesemde allık sürerdim ama bu sefer sürmedim.Beni yerin dibine tekrar sokacağını tahmin ettiğim için yüzüm zaten kızaracaktı.Sürseydim domatese dönerdi yüzüm.

Arabanın radyosunu açtı Bay Gevzek. Radyoda Kıraç'tan Utangaç çalıyordu.Ve Bay Gevzek utandığımı bile bile yapıyordu temefonu elinde şarkı değiştiriyordu çünkü.Utangaçta temefonu kapattı, radyodan şarkı çalmaya başlamıştı.

Yol boyunca Mert sessizdi bende sessizdim.Restorana gemince kapımı açtım o ise hemen kapattı. Nedenini anlayamadım.Sonra kapomı tekrar açtı ve "Buyrun."dedi.

Manyak bu adam ya.Arabadan indim ve beraber restorana girdik.O çok mutluydu ben ise mutsuz.Bir masaya oturduk.Ben bir tavuk sote, o ise hünkar beğendi sipariş etti.Yemeğe başladık.

Bana baktı ve yine gözlerimin içine özellikle."Güzel olmuşsun ." dedi beğenmiş ve hoşnut bir ifadeyle.

Mert'i pek sevmesemde yinede nazikti.Tek kötü yanı gevşekti işte.Onun üstünde ise beyaz bir gömlek ve altındada siyah kumaş pantolon vardı.

"Teşekkürler, sizde çok şıksınız." dedim .

" Benden hoşlandın mı yoksa?" dedi gözlerimin içine bakıp.Gevzekti ama bu yakışıklı olmadığı anlamına gelmezdi.

Bende gözlerinin içine bakıp "Hayır, yakışıklı olmanız sizden hoşlanacağım anlamına gelmez." dedim sesimi birazcık yükseltip.Ve konuşmaya devam ettim, "Siz bana derken kendiniz benden hoşlanmış olmayasınız.Benim hastanede ilk günüm ve basit bir münakaşa yüzünden asistanınızla yemeğe çıkıyorsunuz.Sizce hoşlanan ben miyim siz mi?" dedim az önceki ses tonumda.

"Bilmem, dana önce hiç bir asistanımla ilk günden yemeğe çıkmadım, olabilir." dedi gevşek gevşek gülerek.

Yemeğimi bitirmiştim ayağa kalktım, "Ben gidiyorum, şartınızda yemekte o olayı unutmak için unutacağınızı umut ediyorum.Görüşmemek üzere." dedim ve kahıya doğru ilerledim.

Arkamdan "Bir dakika, İpekcim." diye bağırdı arkama bakmadan taksiye bindim.O da arkamdan bakakaldı tabi ki.

Acaba ne diyecekti?Neyse boşver İpek.

Taksi evimin önünde durdu, parayı ödedim ve indim.

Kirada kalıyordum, kiralar çok fazlaydı bu yüzden bende minik bir evde kalıyordum.Biraz daha büyük ev için hastanede benim gibi bir durumu yaşayan varsa veya başka bir nedenle aynı eve çıkmayı düşünüyordum.Tabi onlarda isterse.Yarın öncelikle kızlara açacaktım bu konuyu.

Üff yorulmuşum bugün, diyerek gözümü ovuşturdum.Dolaptan kırmızı kalpli pijamalarımı giydim ve yatağa uzandım.

👩⚕️...👨⚕️