1. Bölüm:Boğazımdaki Parmak İzleri

BU BÖLÜMÜN ŞARKISI:Mess It Up/Gracie Abrams

⚠️ Uyarı:
Bu bölümde fiziksel, psikolojik zorbalık ve şiddet içeren sahneler bulunmaktadır.

Saniyeler önce elimdeki yemek tepsisi ile yere yığılmıştım. Fulya'nın geçerken omzuma çarpmasıyla kendimi yemekhanenin soğuk, kaygan zemininde bulmuştum.

Düştükten sonra kalkmaya çalışırken Yengi’nin karnıma tekme atmasıyla tekrar yere yığıldım. Regl ağrımın üstüne karnım parçalanmış gibiydi. Kahkahaları okulun yıpranmış duvarlarında yankılanıyordu.

Tunç "Biraz daha dikkatli olmalısın Gargamel!" diye alay ediyordu. Burnumun büyük olduğunu düşünüyorlardı. Bu yüzden okulda lakabım buydu. Bana kalırsa hiç de büyük değildi fakat söylemleri fikrimi değiştirmeye yetiyordu. İçlerinden birini her gördüğümde kafamı çeviriyor, beni gördüklerinde kazağımın eteklerini çekiştiriyordum.

Kalktığım yerden ona bakarak, "Sen daha dikkatli olsaydın partide sarhoş olup genç bir kıza en kötüsünü yaşatmazdın." deyip ona birkaç ay öncesinde yaşananları hatırlattım.

Bu sözlerimin üstüne etrafta gülüşmeler başladığında Tunç delirmiş şekilde ellerini boğazıma kenetledi. "Sözlerini geri al." diye emir vermeye başladı. Beni iterek sırtımı duvara yasladı. Kollarını sıkıp onu durdurmaya çalıştım. Nefes almakta zorlanmaya başladım. Ceyda durması için koluna dokunduğunsa da umrunda olmadı, gözü dönmüş şekilde boğazımı sıkmaya devam etti. Gözlerim kararmaya başlamıştı. Daha fazla dayanabileceğimi sanmıyordum.

Göz ucuyla etrafa bakarken Akay'ın geldiğini gördüm. Tunç'un yakalarından çekti. Tunç beni bıraktığında öksürmeye başladım. Yere çöktüm ve boğazıma dokundum. Hâlâ çok nefessizdim. Başımı Tunç'a çevirdiğimde, boğazını saran bir çift el gördüm. Parmakların sahibi Zehra'ydı. Görünüşe göre Akay, Tunç'u hırpalamış ve kenara çekilmişti.

"Bu dilden mi konuşalım istiyorsunuz?" diye bağırıyordu Zehra. Fulya, Zehra'nın kolunu sıkıyordu. Kalan gücümü kullanarak ayağa kalkıp, Zehra'nın yanına gittim. Kolunu sıkıca tuttum. Neredeyse herkes onu durdurmaya çalışıyordu.

Akay kolumdan tuttu, "İyi misin?" diye sordu. Kafamı aşağı yukarı salladım. Gözlerim tekrar Zehra'yı buldu.

Zehra, Tunç'un boğazını bırakmıştı. Yengi, Zehra'nın omuzlarından itekledi. Bana baktı ve yanıma geldi, "Hadi gidelim, üstünü değiştir." dedi. Üzerimde yemek lekeleri vardı.

Ona baktığımda gözleri, hâlâ acıyla öksüren Tunç'un üzerindeydi. Kolundan tuttum ve ilerledim. Arkamdan gelmeye başlamıştı. İlerlerken Tunç, "Bunun hesabını ödeyeceksiniz!" diye bağırıyordu. Arkasına dönen Zehra'nın kolundan çekiştiriyordum. Yemekhanenin gürültüsünden kurtulduk.

Zehra'ya "Sen sınıfa git ben gelirim." dedim. Zehra kolumu okşayarak "Emin misin?" diye sordu. "Evet" dedim ve gülümsedim. Zehra sınıfa doğru ilerledi. Ben de uzunca merdivenleri inerek en alt kattaki soyunma odasına gittim. Turuncu renkli, siyah kulplu dolabımı açıp yedek formamı çıkardım. Giyinmeye koyuldum.

Ben ne yapmıştım şimdi bunu hak edecek? Tekrar rehberlik hocasıyla görüşmeyi denemem gerek. Fakat pek işe yarayacağını sanmıyorum. Birkaç hafta önce hocaya anlatmayı denemiştim. Rehberlik hocasının odasından çıkarken Fulya, Ecrin ve Tunç beni görmüştü. Bir daha herhangi bir hocaya bir şey söylememem için beni tehdit ettmişlerdi. Zaten hocada pek umursamamıştı. Odasına girdiğimde "Şikayet edeceksen böyle durumlar için öğrenci almıyorum. Çık dışarı." demişti. Ben zaten ondan müdahalede bulunmasını istememiştim -ama dinleseydi kesin bir şey yapmak isteyecekti.-

Güvendiğim bir fizik öğretmenime anlatmıştım. Bana "Ne yaptın ki sana böyle davranıyorlar. Bir şey yapmış olmalısın." demişti. Bu cevabı duyduktan sonra anlatmaya devam etmedim. Bir işe yaramayacağı belliydi. Kötü davranmaları için bir sebebe ihtiyaçları yoktu. Onların ruhları kötüydü. Ben de kötülükle cevap verdiğimde ters tepiyordu. Bunu çok kez denemiştim.

Üç yıldır psikolojik ve fiziksel zorbalıklarla boğuşuyorum. Aslında sadece ben değil. Çoğu kişi. Kiminin dış görünüşü, ailesi, hastalığı, başarısı, yedikleri...

Ailemin beni dinleyecek vakti bile yoktu. Ben bir şey anlatırken dinleseler bile kulaklıklarıyla önemli görüşmeler yaptıkları için yarım yamalak anlıyorlardı.

Sadece içimi dökmek birine anlatmak istemiştim. Aynalara kaç kere anlattım ama bu bir çözüm yolu değildi. Bazen Zehra'ya anlatıyordum. Yaşadıklarımı anlatırken fazla hüzünleniyorum. Ayna da kendime anlatırken bile ağlıyorken, başkalarına anlatmak çok güç. Zehra'ya da fazla yüklenmek istemiyordum. Yaşadıkları kolay değildi.

Üstümü değiştirdikten sonra aynaya baktım. Karanlık yansımamda kıpkırmızı olmuş boynum, parlayan sarı saçlarım, orman yeşili gözlerim görünüyordu. Boynuma dokundum, kızaran yerler sızlıyordu. Birkaç damla döküldüğünde hemen sildim. Ağlamak için doğru bir zaman değildi. Unutmaya çalıştım. Fakat düşünceler peşimi bırakmıyordu.

Odadan ayrıldım ve karşımda Zehra'yı gördüm. Elinde bir krem vardı. Muhtemelen revirden almıştı.

"Sürmemi ister misin?"

"Olur."

Kremi boynuma sürmeye başladı.